Όταν αφήνεσαι, όλα ξεκαθαρίζονται

Κάπως έτσι λειτουργεί η πίστη: όταν πλέον εμπιστεύεσαι, με κάποιο σχεδόν μαγικό τρόπο, όλα ξεκαθαρίζουν. Αλλά έχουμε παρεξηγήσει τις έννοιες και έχουμε παρερμηνεύσει τις λέξεις που χρησιμοποιούμε αλόγιστα στην καθημερινότητα μας.

Προσπαθούμε να ελέγξουμε τη ζωή, θέλουμε οι άλλοι να αλλάξουν για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες μας, πολεμάμε συνεχώς ενάντια στο ρέμα της ζωής, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη ότι όλα αυτά που σχεδιάζουμε και προσπαθούμε μας κρατάνε μακριά από την πραγματικότητα που συμβαίνει εν τω μεταξύ και δεν αντιλαμβανόμαστε.

Για να εμπιστεύεσαι όμως πρέπει να γνωρίζεις και δεν μπορείς να γνωρίζεις αν δεν κατανοείς. Η κατανόηση είναι προϊόν της παρατήρησης και η παρατήρηση είναι πάντα επαναστατική ενέργεια. Ο κύκλος αυτός δεν σπάει και δεν αλλάζει σε καμία περίπτωση, για κανέναν άνθρωπο.

Αφήνομαι δεν σημαίνει παραιτούμαι ή μένω απαθείς. Αντίθετα, αφήνομαι σημαίνει κάνω το καλύτερο που μπορώ, δηλώνοντας το ποιος είμαι κάθε στιγμή, ενώ εμπιστεύομαι απόλυτα την πορεία της ζωής.

Η άλλη όψη των διακοπών

Όλος ο κόσμος γύρω μου βρίσκεται σε διακοπές. Άλλοι πάνε, άλλοι έρχονται, προγραμματίζουν, προσπαθούν να προσαρμοστούν ξανά στη ζωή που άφησαν πίσω τους με τις εμπειρίες που έφεραν μαζί τους. Φαίνεται οι πάντες να βρίσκονται εν κινήσει, εκτός από μένα, που κάθομαι στο γραφείο μου, προσπαθώντας να γράψω καλοκαιριάτικα, τι άραγε; Τι θα ενδιέφερε ανάμεσα στα μπάνια, τη χαλάρωση, τις εκδρομές και τα ψώνια;

Όταν με ρωτάνε αν θα πάω ή αν έχω πάει διακοπές, σκέφτομαι, «Διακοπές; Α ναι, είναι και οι διακοπές. Από τι άραγε; Τι να θέλω να διακόψω και από τι να θέλω να ξεφύγω;» Μετά από μερικές δεκαετίες ζωής, έχω κατακτήσει αρκετά, να αγαπώ τη ζωή μου, να μου αρέσει ο εαυτός μου όπως είναι (ενώ τον σπρώχνω συνέχεια να βελτιώνεται) και να είμαι παθιασμένη με τη δουλειά μου. Υπήρχαν όμως εποχές που και εγώ περίμενα τις διακοπές με ανυπομονησία, γνώριζα όλες τις αργίες και μετρούσα το χρόνο ανάλογα με τις διακοπές μου. Τι άλλαξε από τότε; Συνήθως δεν προσέχουμε ότι θεωρούμε φυσιολογικό.

Οι διακοπές σημαίνουν αλλαγή, πίσω από την οποία κρύβουμε συνήθως πολλά που δεν θέλουμε να παραδεχόμαστε ή να ασχολούμαστε μαζί τους ιδιαίτερα. Συνήθως διαμορφώνουμε τη ζωή μας ώστε να περιλαμβάνει πολλά «πρέπει», λίγη χαρά και αρκετό άγχος. Προγραμματίζουμε τις διακοπές μας με σκοπό να ξεφύγουμε για λίγο από τη ρουτίνα, τη δουλειά, όλα όσα μας κυνηγούν και μας περιορίζουν στην καθημερινότητα μας. Αγωνιούμε να ζήσουμε λίγη ξεγνοιασιά, λίγη ηρεμία, τον ενθουσιασμό και την ξεκούραση που μας λείπουν. Πιστεύουμε ότι τότε θα φροντίσουμε τον εαυτό μας, τις σχέσεις μας, θα διαβάσουμε, θ’ απολαύσουμε το ηλιοβασίλεμα.

Όταν το αναπάντεχο χτυπά

Το «περίεργο» με το απρόοπτο είναι ότι χτυπά ακριβώς εκεί που δεν το περιμένεις, ακριβώς τότε που πιστεύεις ότι τα έχεις σκεφτεί όλα, έχεις οργανώσει και έχεις τακτοποιήσει όσο καλύτερα μπορείς τα πάντα. Αλλά, όλως παραδόξως, ποτέ δεν σε ρωτάει αν σε βολεύει η ανατροπή, αν συμφωνείς με το timing.

Σαν πελώριο κύμα που σκάει με ορμή στην όχθη σαρώνοντας τα πάντα στο πέρασμα του, έρχεται «από το πουθενά» αυτό που δεν θα μπορούσες ποτέ να φανταστείς στα πιο τρελά όνειρα σου ούτε θα μπορούσες με κάποια δύναμη να προβλέψεις. Δεν έχεις φυσικά την πολυτέλεια να αναβάλεις τίποτα, να σκεφτείς με την ησυχία σου, ή να μην αντιδράσεις. Σε καλεί άμεσα, επιτακτικά, ν’ αναλάβεις δράση, οποιαδήποτε δράση. Φτάνει να κουνηθείς.

Ανατρέπει τα πάντα. Τίποτα δεν μένει στη θέση του, τίποτα δεν είναι ίδιο με πριν. Δεν έχεις από πουθενά να κρατηθείς, καμία ασφάλεια σταθερού δεδομένου ως αναφορά. Και όλα συμβαίνουν τόσο γρήγορα που νοιώθεις ότι έχεις ανέβει στο τρενάκι του λούνα-πάρκ που τρέχει σαν τρελό στις ράγιες και δεν ξέρεις ποτέ τι θα σε βρει στην επόμενη γωνία μετά από μια τρελή κατηφορική κούρσα στην «άβυσσο».

Συντροφικές Σχέσεις

Οι σχέσεις φαίνεται να περνάνε την μεγαλύτερη κρίση τους το καλοκαίρι όταν χαλαρώνουμε, όταν έχουμε περισσότερο ελεύθερο χρόνο, όταν όλα αυτά που βολικά απασχολούν την προσοχή μας παύουν να υπάρχουν προσωρινά.

Οι περισσότερες συντροφικές σχέσεις είναι συμβατικές. Βασίζονται στη συναλλαγή, στο κέδρος, στο συμβιβασμό, σε παιχνίδια δύναμης και ανταγωνισμού. Μια αρμονική συντροφική σχέση, αληθινά σπάνια κατάκτηση, όχι μόνο στις μέρες μας αλλά και στο παρελθόν, βασίζεται σε άλλα, διαφορετικά συστατικά.

Αυτογνωσία
Προϋπόθεση είναι να έχουν κατακτήσει οι δυο σύντροφοι, ο καθένας για τον εαυτό του, τις βάσεις της αυτογνωσίας που είναι απαραίτητο θεμέλιο για μια αρμονική σχέση. Θα πρέπει να έχει μάθει ο καθένας να ζει μόνος σου, να έχει μια υγιή σχέση με τον ίδιο του τον εαυτό. Οι σχέσεις που έχουμε με τους άλλους είναι καθρέφτες της σχέσης που έχουμε με τον εαυτό μας.

Στην παιδική χαρά.

Μπορείς να μάθεις πολλά για τους ανθρώπους, για τη ζωή, τον εαυτό σου, στα απλά καθημερινά πράγματα, στις «λεπτομέρειες» της καθημερινότητας. Δεν χρειάζεται να διαβάσεις βιβλία ψυχολογίας ή να μελετήσεις τους αρχαίους σοφούς για να μάθεις την ανθρώπινη συμπεριφορά.

Χρειάζεται να μάθεις να παρατηρείς τη ζωή. Ο παρατηρητής δεν έχει στάση παθητική, όπως ίσως πιστεύουμε. Δεν κάθεται στο περιθώριο της ζωής, αμέτοχος, να κρίνει τις ενέργειες, τα λάθη και τις αστοχίες των άλλων. Παρατηρεί τον εαυτό του, ξέρει τι αισθάνεται, ποιες είναι οι ανάγκες του, έχεις επίγνωση των πραγματικών προθέσεων του και βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με το περιβάλλον του.

Όταν παρατηρούμε απαλλαγμένοι από την ανάγκη της σύγκρισης, της κριτικής, λειτουργούμε ξανά με την αθωότητα, την περιέργεια, τον ενθουσιασμό και τη δημιουργικότητα ενός παιδιού. Η ζωή γίνεται τότε συναρπαστική, μα ταυτόχρονα – μέσα από την έννοια του υπεύθυνου, με διάκριση ενήλικα – προκλητική. Η παρατήρηση σε «αναγκάζει» να είσαι πρόθυμος να αφήσεις αυτό που είσαι για να γίνεις αυτό που μπορείς να είσαι.

Η εκκαθάριση που αναβάλλεις

Όταν αποφασίζεις ότι πρέπει να μετακομίσεις ή ότι θέλεις να ανανεώσεις το σπίτι σου, τότε αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι έχεις μαζέψει πολλά άχρηστα ή αχρείαστα πράγματα. Αυτά που πραγματικά χρειάζεσαι είναι εκπληκτικά λίγα, πράγμα που κατανοείς μόνο όταν ασχοληθείς με όλα αυτά. Συνήθως το κάνεις μόνο όταν κάτι απροσδόκητο σε αναγκάζει να βγεις από την άνεση στην οποία έχεις χρόνια βολευτεί.

Το μυστικό είναι να σκέφτεσαι αυτή την εκκαθάριση προτού το αναπάντεχο σου χτυπήσει την πόρτα και σε αναγκάσει, εν ατμό ψυχής, να τη σκεφτείς. Τι αλήθεια θα έπαιρνες μαζί σου αν ήξερες ότι σήμερα ήταν η τελευταία σου μέρα εδώ και ότι από αύριο θα βρισκόσουν σε ένα εντελώς νέο χώρο και χρόνο, που τίποτα δεν θα θύμιζε την τωρινή πραγματικότητα σου;

Ο λογικός νους σε πείθει ότι αυτές είναι θεωρητικές, αόριστες σκέψεις, αντίθετες με το ρεαλισμό της ζωής και όλα αυτά που έχεις ορίσει ως σημαντικά. Θα το κάνεις αργότερα, όταν θα έχεις περισσότερο χρόνο, όταν θα έχεις φροντίσει τις υποχρεώσεις σου, όταν θα έχεις την «πολυτέλεια» να ξεκουραστείς. Θα διαβάσεις το άρθρο αργότερα (ποτέ δηλαδή), ή θα το διαβάσεις μηχανικά και θα το κλείσεις σε κάποιο ντουλάπι του νου σου, όπως τόσα άλλα που σε βγάζουν από τις καθημερινές συνήθειες.

Ο χρόνος όμως ποτέ δεν είναι αρκετός. Τέτοιες σκέψεις (ή άρθρα) σου προκαλούν «αχρείαστη» νοητική κούραση, πιστεύεις, έτσι απορρίπτεις κάθε τι που είναι ικανό να διαταράξει το πρόγραμμα, να αμφισβητήσει το μάτριξ που τόσο προσεκτικά έχεις χτίσει (ατομικά και συλλογικά), αιώνες τώρα.

Οι δυο τύραννοι: η επιτυχία και η αποτυχία

Είναι δύσκολο, παγιδευμένοι στα δεσμά του εκπαιδευμένου νου, να κατανοούμε βιωματικά την πλάνη της κοινωνίας του μάτριξ των κατώτερων ενστίκτων. Τα γεγονότα που συμβαίνουν στην καθημερινότητα μας είναι απλά αφορμές που μας βοηθάνε – αν έχουμε την ικανότητα να αποκωδικοποιούμε το μάτριξ – να αντιλαμβανόμαστε την πλάνη καθώς ανακαλύπτουμε μια άλλη θέαση.

Τις τελευταίες μέρες είναι διάχυτη η φόρτιση συναισθημάτων, αντιδράσεων και σκέψεων, με αφορμή την πρόσφατη εξεταστική περίοδο και τα αποτελέσματα της που ο καθένας εισέπραξε διαφορετικά. Οι έπαινοι, η χαρά και η ικανοποίηση διαδέχονται την απογοήτευση, την κριτική και την απόρριψη, μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων.

Τα παιδιά, σκέφτομαι, έχουν μάθει πολύ καλά τους κανόνες του παιχνιδιού της κοινωνίας που τα γέννησε. Έχουν εκπαιδευτεί να δημιουργούν προσδοκίες, να εστιάζονται στο αποτέλεσμα, να ζουν στο μέλλον και να παραιτούνται ή να θυσιάζουν την παιδικότητα τους, νοιώθοντας ενοχή και στις δυο εκδοχές. Πώς έχουμε καταφέρει να συλλάβουμε τα πάντα ανάποδα;

Διάσπαση προσοχής;

Οτιδήποτε φαντάζει σοβαρό, πρέπει να το διακωμωδείς για να το μετριάζεις και να μπορείς με ασφάλεια να το καταλάβεις. Έχουν εφεύρει ένα πολύπλοκο ορισμό για να επισημοποιήσουν τη διάσπαση προσοχής και να μπορούν ανεμπόδιστα να χορηγούν φάρμακα και θεραπείες. Λέγεται ΔΕΠ(Υ), Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής με ή χωρίς Υπερκινητικότητα.

Είναι τόσο πολύπλοκο το όλο θέμα που δεν θα ρισκάρω να αναφερθώ είτε αναλυτικά είτε συμβουλευτικά για τη «διαταραχή», αφού πιστεύω ότι χρειάζεται (ως κοινωνία) να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε και να λειτουργούμε ανάποδα: το άτομο διαμορφώνει την κοινωνία και όχι η κοινωνία το άτομο, ως είθισται.

Πολλοί είναι οι λόγοι που κάποιος μπορεί να παρουσιάσει διάσπαση προσοχής και σίγουρα δεν αναφέρομαι μόνο στα παιδιά, όπου συνηθίζουμε να δίνουμε την προσοχή μας, αφήνοντας τον εαυτό μας απ’ έξω. Εύχομαι τα παιδιά, οι έφηβοι και οι ενήλικες να διαβάσουν αυτή την προσωπική κατάθεση (όπως είναι όλα τα άρθρα μου) και να δουν ο καθένας τον εαυτό του σε αυτήν.

Τα ενδιάμεσα κενά

Η τέχνη του να ζεις βρίσκεται στο να κάνεις αυτά που κάνεις με τέχνη
Έχουμε συνηθίσει τα πάντα να τυπώνονται, να διορθώνονται, να ελέγχονται. Αλλά το αυθεντικό γραπτό στο χέρι, αντικατοπτρίζει τον ίδιο τον άνθρωπο που το γράφει.

Λυπάμαι που τα παιδιά δεν μαθαίνουν πια καλλιγραφία. Λυπάμαι που ένα ωραίο στυλό, ως δώρο, είναι πια ντεμοντέ. Λυπάμαι που το χειρόγραφο και τη φαντασία έχουν αντικαταστήσει τα πλήκτρα και η έτοιμη εικόνα.

Βιαζόμαστε, βασιζόμαστε στην εικόνα ψάχνοντας το τέλειο και το σωστό. Μας διορθώνουν και φοβόμαστε να εκφράσουμε την αλήθεια της ψυχής μας. Περιμένουν αποτελέσματα για αυτό και έχουμε σταματήσει να ακούμε τη θέληση της καρδιάς, να αφουγκραζόμαστε τους ήχους της. Κάνουμε το καθήκον μας αλλά παραμένει μέσα μας ένα αδιόρατο κενό, που δεν γεμίζει ότι και αν κατακτήσουμε, ότι και αν αποκτήσουμε ή καταφέρουμε.

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις

«Είσαι δυσλεκτική; Σοβαρά; Δεν σου φαίνεται!» Και μετά κοιτάνε με οίκτο ή αμηχανία. Πώς θα «φαινόταν» δηλαδή; Ακόμα διερωτώμαι…

Η δυσλεξία δεν φαίνεται, όπως φαίνεται το χρώμα των ματιών. Ούτε είναι αναπηρία (όπως πιστεύουν πολλοί «ειδικοί») για να φαίνεται όπως φαίνεται ένα σπασμένο πόδι ή ένα αναπηρικό καροτσάκι.

Η δυσλεξία δεν είναι μαθησιακή δυσκολία ή ανικανότητα γραφής και ανάγνωσης. Είναι όμως βολικό να συντηρούμε ένα δυσλειτουργικό εκπαιδευτικό σύστημα που επιμένει να χρησιμοποιεί μεθόδους διδασκαλίας που αφορούν μόνο το 30% των μαθητών. Είναι επίσης αμύθητα τα κέρδη μιας ολόκληρης βιομηχανίας που στηρίζεται στο «πρόβλημα» της δυσλεξίας και σε «μεθόδους» αντιμετώπισης της.

Ειδήμονες σε άγνοια

Τα μικρά παιδιά έχουν πολλά να μας διδάξουν αν είμαστε πρόθυμοι να μάθουμε. Θυμάμαι όταν η κόρη μου ήταν μόλις δεκαεφτά μηνών, με πόση αφοσίωση και απόλυτη προσοχή παρακολουθούσε και επεξεργαζόταν το δέντρο που βρίσκεται έξω από το μπαλκόνι μας. Δεν αρκέστηκε στην ονομασία που της έδωσα, «αυτό είναι ένα δέντρο», άλλωστε, δεν μιλούσε ακόμα.

Το κοίταζε για αρκετή ώρα, το περιεργάστηκε, μέχρι που ικανοποίησε την περιέργεια της και πρόθυμη τότε ασχολήθηκε με κάτι άλλο. Το εκπληκτικό όμως (για μένα) ήταν ότι και την επόμενη μέρα, και την επόμενη, και την επόμενη, έκανε ακριβώς το ίδιο πράγμα. Λες και έβλεπε το συγκεκριμένο δέντρο για πρώτη φορά, λες και είχε κάτι άλλο να της δώσει, κάτι άλλο να της μάθει. Και μάλλον είχε, απλά εγώ δεν ήμουν σε θέση να το αντιληφθώ.

Ξέρω ότι αυτή την ικανότητα θα τη «χάσει» μόλις αρχίσει να μιλάει, μόλις εισχωρήσει στον κόσμο της λεκτικής επικοινωνίας, στο χώρο του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου, στην ψευδαίσθηση μα και την αλήθεια του «εγώ».

Μόλις ονομάσεις κάτι, παύεις να το προσέχεις.


Παύεις να προσέχεις όταν νομίζεις ότι ξέρεις.


Και όταν νομίζεις ότι ξέρεις, παύεις να μαθαίνεις.

Τι σημαίνει «μαθαίνω» τελικά;

Έχουμε φορτίσει κάποιες λέξεις αρνητικά χωρίς ποτέ να αλλάζουμε συνειδητά αυτή την αρνητική φόρτιση. Τα σχολικά χρόνια των περισσοτέρων από μας δεν βοήθησαν στο να καταχωρήσουμε θετικά μέσα μας αυτή την τόσο σημαντική και αναγκαία λειτουργία.

Η αλήθεια είναι ότι μαθαίνουμε καθημερινά, αλλά το τι μαθαίνουμε και το πώς μαθαίνουμε, εξαρτάται από το βαθμό που ελέγχουμε τον εαυτό μας. Αποκτούμε αυτόν τον έλεγχο όταν μπορούμε τις υποσυνείδητες λειτουργίες να τις κάνουμε ξανά συνειδητές.


Διαβάζοντας το κείμενο που ακολουθεί, σκέψου πώς μαθαίνει ένα μικρό παιδί…


Μαθαίνεις όταν δεν ασκείς κριτική στον εαυτό σου.

Κάθε φορά που κρίνεις (αρνητικά) τον εαυτό σου, τον εμποδίζεις να μάθει, να εξελιχθεί, να αλλάξει. Κάθε φορά που εστιάζεσαι στο τι δεν έχεις καταφέρει ακόμα, σε αυτό που δεν είσαι, απομακρύνεσαι από το στόχο σου και αυτό που χρειάζεται να κάνεις για να τον πετύχεις.

Η «ΖΩΝΗ ΑΝΕΣΗΣ»

Πότε γνωρίζεις ότι έχει έρθει η ώρα να προχωρήσεις;

Όταν δεν μπορείς να βρεις μέσα σου ούτε ένα λόγο ικανό να σε κρατήσει εκεί που βρίσκεσαι, και το άγνωστο μοιάζει λιγότερο τρομακτικό από το κενό που αισθάνεσαι μέσα σου.

Σίγουρα δεν υπάρχουν εγγυήσεις πουθενά, είτε παραμένεις στο ίδιο σημείο είτε ρισκάρεις να προχωρήσεις προς το άγνωστο. Κάθε απόφαση, από μόνη της, αποτελεί ένα ρίσκο γιατί κάθε απόφαση είναι πάντα ανάμεικτη με θετικά και αρνητικά στοιχεία που πρέπει να ισορροπήσεις στο επίπεδο της καρδιάς.

Η λογική μπορεί να σε σταματάει για λίγο και να σε αναγκάζει να λογαριάζεις ρόλους, θέση, κύρος, οφέλη και απώλειες, περισσότερο απ’ όσο θα ήθελες. Αλλά εν τέλει, η αδιάψευστη εσωτερική φωνή γίνεται όλο και πιο έντονη και εσύ αδυνατείς να την αγνοείς, καθώς ζητά επίμονα την προσοχή σου. Τότε ξέρεις ότι δεν γίνεται άλλο να αναβάλλεις, ότι έχει έρθει η ώρα για δράση – οποιαδήποτε δράση, φτάνει να μετακινηθείς, φτάνει να βγεις από τη «ζώνη άνεσης» και βολέματος όπου έχεις βαλτώσει.

Είναι μια παραπλανητική παραίσθηση. Η «ζώνη άνεσης» σε προστατεύει φαινομενικά από σφάλματα, την αποτυχία, την απόρριψη, την απογοήτευση και τα ρίσκα που σε τρομάζουν. Προσφέρει μια παραπλανητική αίσθηση ασφάλειας και ελέγχου όλων όσων γνωρίζεις ήδη και θεωρείς οικεία, καθώς η ζωή σου περνάει από δίπλα σου με επαναλαμβανόμενο τρόπο προσφέροντας σου μόνο ρουτίνα, άγχος και το αδυσώπητο αίσθημα της ανολοκλήρωσης.

Η δύναμη βρίσκεται πάντα στα χέρια του λαού.

Τα περισσότερα – αν όχι όλα – από όσα κάνουμε, γίνονται για να ικανοποιήσουμε το Εγώ μας όμως δεν το αντιλαμβανόμαστε αυτό. Πιστεύουμε ότι ενεργούμε με τις καλύτερες προθέσεις, ηθικές αξίες, με αγάπη, όλες αυτές τις όμορφες λέξεις που αρεσκόμαστε να χρησιμοποιούμε για να εκλογικεύουμε τις πράξεις μας.

Υποθέτουμε ότι είμαστε ανώτεροι από όλα τα άλλα πλάσματα του πλανήτη επειδή διαθέτουμε νοημοσύνη. Έχουμε δε χρησιμοποιήσει αυτή την νοημοσύνη για να κατακτήσουμε, να καταχραστούμε, να ερειπώνουμε και να καταστρέφουμε.

Είμαστε άπληστοι, φθονεροί και αλαζόνες όσα και αν κατακτούμε, καταφέρνουμε ή έχουμε. Γιατί; …Επειδή ζούμε στο φόβο παρ’ όλο που δεν το αντιλαμβανόμαστε. Ξυπνάμε κάθε μέρα με φόβο (συνειδητό ή υποσυνείδητο) για το άγνωστο που μας περιμένει και πέφτουμε για ύπνο το βράδυ με το φόβο μήπως δεν ξυπνήσουμε την επόμενη μέρα, μη έχοντας καμιά αίσθηση σκοπού, είτε για τη μέρα που πέρασε, είτε για αυτήν που μας περιμένει.

Αλλά η αλήθεια είναι ότι κοιμόμαστε, είτε είμαστε ξύπνοι είτε κοιμόμαστε. Αγωνιζόμαστε να ελέγξουμε τη ζωή μας γιατί αδυνατούμε να ελέγξουμε το θάνατο. Αλλά ο θάνατος παραμονεύει πάντα στο κατώφλι μας και δεν ξέρουμε πότε ή πώς θα κτυπήσει την πόρτα μας.

Ένας υποκειμενικός κόσμος

Ο κόσμος του καθενός μας είναι υποκειμενικός όσο και αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι βλέπουμε τα πράγματα αντικειμενικά.


Βλέπουμε αυτό που έχουμε προγραμματιστεί να βλέπουμε, αποκλείοντας οτιδήποτε δεν ταιριάζει με τη δική μας εσωτερική πραγματικότητα. Ότι μέσα, έτσι και έξω.

Οι αισθήσεις ανταποκρίνονται ως εργαλεία, στις προσταγές του νου. Το σώμα μας ανταποκρίνεται αυτόματα στις εντολές που δέχεται από τις σκέψεις μας.


Έχεις τρομάξει ποτέ με μια σου σκέψη και αυτόματα να συνειδητοποίησες ότι δεν ήταν η αλήθεια; Έχεις νιώσει όλο σου το σώμα να ανταποκρίνεται στον φόβο παρακολουθώντας μια ταινία τρόμου, που αν και η λογική σου λέει ότι είναι ψέμα εσύ νιώθεις το στομάχι σου να δένεται κόμπος και τις παλάμες σου να σφίγγουν και να ιδρώνουν από πανικό;


Δεν μπορείς με τη λογική να πείσεις ένα μικρό παιδί που φοβάται το σκοτάδι ότι δεν κινδυνεύει όπως δεν μπορείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι είσαι ασφαλής όταν οι περιστάσεις της ζωής σου (χρωστάς πολλά λεφτά, έχεις μια δυσλειτουργική σχέση, είσαι μόνος, κ.λ.π.) σου αποδεικνύουν ότι κινδυνεύεις.


Ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι ο δυαδικός κόσμος της ύλης που αντιλαμβανόμαστε με τις πέντε μας αισθήσεις αλλοιωμένες από τις ερμηνείες του νου μας. Συνήθως ο νους αντιλαμβάνεται μόνο τη μια όψη του νομίσματος, καθώς μαγευόμαστε από τα κατώτερα ένστικτα μας. Είναι τα βασικά ένστικτα της επιβίωσης ενός θνητού και ευάλωτου εαυτού που καλείται να επιβιώσει σε ένα κόσμο που συνεχώς αλλάζει.

Η «δυσ-λεξία» δεν υπάρχει...

...τουλάχιστον όχι όπως έχει περιγραφεί, αναλυθεί και οριστεί.


Δεν υπάρχει ανικανότητα ή δυσλειτουργία ανάγνωσης ή γραφής. Υπάρχει μόνο ανικανότητα ή δυσλειτουργία διδασκαλίας.

Εκατομμύρια ευρώ ξοδεύονται αποκλειστικά και μόνο για την αναγνώριση της «δυσ-λεξίας», με αμφιλεγόμενα τεστ και αντικρουόμενους ειδικούς. Όλα αυτά αφήνουν πίσω τους ένα ομιχλώδες τοπίο, διατηρώντας και υποστηρίζοντας μια τεράστια βιομηχανία που ευημερεί από τη «δυσ-λεξία».

Οι ετικέτες είναι εύκολες και αναγκαίες για το μέρος του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για τη δημιουργία του προβλήματος αρχικά. Οι γονείς βλέπουν τη γνωμάτευση ως σωτήρια και αποδέχονται έτσι το «πρόβλημα» του παιδιού τους ως γεγονός.

Δεν υπάρχει καμιά εγκεφαλική διαταραχή. Υπάρχει όμως εγκεφαλική διαφορά. Ο πολιτισμός μας φοβάται τις διαφορές και έτσι βρίσκει τρόπους να τις κρατάει σε «απόσταση ασφαλείας» επιχειρώντας να διορθώσει, να θεραπεύσει, να αλλάξει οτιδήποτε του χαλάει την εικόνα του «φυσιολογικού».

Ποιος είναι ικανός να περιγράψει τη «δυσ-λεξία»; Κάθε τομέας ειδίκευσης θα δώσει διαφορετικό ορισμό της «δυσ-λεξίας». Είναι εντελώς διαφορετικό θέμα για τον εκπαιδευτικό, τον ψυχολόγο, τον νευρολόγο κλπ. Ο καθένας έχει την ανάγκη να υποστηρίξει τη δική του άποψη έναντι του άλλου. Σπάνια οι επιστήμονες, εκπαιδευτικοί, σύμβουλοι συμφωνούν ή συνεργάζονται στις έρευνες τους, στα πορίσματα και στις παρεμβάσεις τους για το καλό των παιδιών και της κοινωνίας γενικότερα.