"Η άλλη θέαση" - βιβλίο

Για όσους αναζητούν ένα βιβλίο που να μιλάει απευθείας στην καρδιά και όχι στον προγραμματισμό του νου. Για όσους ενδιαφέρονται για την ουσία και το νόημα της ζωής τους αλλά έχουν βαρεθεί τις θεωρίες και τα "ωραία λόγια" χωρίς αποτέλεσμα. Για όσους τολμούν να δουν αντικειμενικά τον εαυτό τους, τη ζωή τους, τα δημιουργήματα τους... "η άλλη θέαση" μπορεί να προσφέρει μια άλλη οπτική που  θα οδηγήσει αυτούς που είναι έτοιμοι να τη βρουν και να τη δουν μέσα τους.

Ρίξτε μια ματιά στο εσωτερικό του βιβλίου και αποφασίσετε αν σας ενδιαφέρει:
http://www.scribd.com/doc/81054161/%CE%97-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B7-%CE%B8%CE%AD%CE%B1%CF%83%CE%B7

Το εγώ και η παρατήρηση

Το εγώ νομίζει ότι μπορεί να παρατηρεί και υποθέτει ότι το κάνει. Στην πραγματικότητα, δεν έχει καμία τέτοια ικανότητα, ούτε κατανοεί την έννοια ή τη φύση της λειτουργίας της παρατήρησης. Όμως είναι αρκετά υπεροπτικό ώστε να προσποιείται ότι κατανοεί τα πάντα, απλά επειδή διαθέτει ένα σύμβολο (λέξη) για αυτά και επειδή μπορεί νοητικά να επιχειρηματολογεί τη θέση του, την (περιορισμένη) οπτική του.

Τίποτα που το εγώ κατανοεί ή ονοματίζει δεν είναι παρατήρηση. Γιατί το να παρατηρείς χρειάζεται να διαχωρίσεις τον εαυτό σου από το εγώ, να αντιληφθείς την απόσταση που υπάρχει (αλλά παραμένει κρυμμένη έως ότου συνειδητοποιηθεί) ανάμεσα στο εγώ και στον εαυτό σου. Η ίδια η πράξη της αποταύτισης είναι άβολη και οδυνηρή. Αλλά είναι αυτό που θα σε οδηγήσει στην παρατήρηση και την αληθινή της λειτουργία. Δεν πετυχαίνεις την παρατήρηση χωρίς την αποταύτιση. Είναι αδύνατον. Το εγώ πάντα θα σε παρασύρει πίσω στην κριτική, ενώ θα την ονομάζει παρατήρηση.

Μπορείς να διακρίνεις ποιο από τα δυο λειτουργείς (όποια λέξη και αν δίνεις) από το πού οδηγείσαι. Αν διαπιστώνεις ότι υπάρχουν εξωτερικοί εχθροί, αν βλέπεις «εγώ» και «οι άλλοι» και αν οι πράξεις σου στην καθημερινότητά σου παραμένουν ίδιες, τότε ξέρεις ότι εξασκείσαι στην κριτική του εγώ, έχοντας παρασυρθεί σε μια περιοριστική πραγματικότητα. Αν όμως παρατηρείς, τότε διευρύνεται άμεσα το πεδίο αντίληψής σου, μαθαίνεις ή ανακαλύπτεις πτυχές του εαυτού σου και των άλλων που δεν έβλεπες προηγουμένως ούτε υπήρχε η παραμικρή υπόνοια ότι υπήρχαν. Αρχίζεις να κατανοείς τη σύνδεση και αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη για όλα όσα η ζωή σου προσφέρει, βοηθώντας σε να κατανοείς, να αλλάζεις. Οι πράξεις σου γίνονται λιγότερο μηχανικές, αλλάζουν, καθώς μετατοπίζεσαι και γίνεσαι περισσότερο ο εαυτός σου.

Η ισορροπία είναι αναπόφευκτη

Βρισκόμαστε σε μια εποχή στην οποία πολλά αποκαλύπτονται και πρόκειται να αποκαλυφθούν. Θα πρέπει να έχεις καλλιεργήσει τη λειτουργία της παρατηρητικότητας για να μπορείς πραγματικά να αντιληφθείς το θέατρο που διεξάγεται.

Πληθυντικός ευγενείας;

Γιατί οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τόσο πολύ τον πληθυντικό που δυσκολεύονται να αποχωριστούν; Από ευγένεια λέει, και σεβασμό. Όμως δεν αμφισβητούν ποτέ τις έτοιμες, μηχανικές απαντήσεις τους, που συνεχίζουν να υποστηρίζουν άκριτα. Έτσι συνεχίζουν να πλάθουν τον ψεύτικο κόσμο τους, τοποθετώντας οι ίδιοι τα καλούπια τους, φτιάχνοντας τις υποκειμενικές τους εικονικές πραγματικότητες, υποθέτοντας ότι όλ’ αυτά είναι αντικειμενικά.

Προσωπικά, θέλω η ζωή μου να είναι απλή: ο πληθυντικός σημαίνει «πολλοί», ο ενικός σημαίνει «ένας». Και δεν μου αρέσει να βάζω τους ανθρώπους σε ομάδες, να απευθύνομαι γενικά και αόριστα, ούτε να τοποθετώ τους άλλους πιο πάνω ή πιο κάτω από μένα. Δεν φοβάμαι τους ανθρώπους και θέλω να τους κοιτάω στα μάτια, έχοντας στραμμένη την προσοχή μου αποκλειστικά στη μοναδικότητα που έχω μπροστά μου και αξίζει την αμέριστη προσοχή μου.

Η ώρα των πολεμιστών

Η μοναδική μου μάχη είναι με το Μάτριξ και αυτούς που το υπηρετούν. Η μόνη μου ανάγκη είναι η πλήρης αποσύνδεση από αυτό και η ελευθερία. Ο αποπρογραμματισμός του νου είναι η μοναδική δουλειά μου.

Δεν έχω ακόμα γνωρίσει κανέναν που να το έχει επιτύχει αυτό. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι έχουν αποδεσμευτεί, όταν απλά αντικαθιστούν τον έναν κανόνα με άλλον, μια πεποίθηση με άλλη και μια αντίδραση με μια άλλη. Πόσο αξιολύπητα αδαείς είναι! Απλά κοροϊδεύουν τον εαυτό τους μεταθέτοντας πράγματα επιφανειακά, βλέποντας διαφορετικές οπτικές του ίδιου έξυπνου, πολυδιάστατου συστήματος, με τα άπειρα ολογράμματα του.

Μπορείς να το αντιληφθείς αυτό, μόνο αν είσαι αρκετά θαρραλέος να μετακινείσαι, να αλλάζεις οπτικές, να εξερευνάς χωρίς την ανάγκη να υπερασπίζεσαι ή να κρατιέσαι από οτιδήποτε νομίζεις ότι ξέρεις.

Τότε έρχεται η κατακλυσμιαία συνειδητοποίηση ότι τα πάντα είναι αντιλήψεις, ότι ποτέ δεν έχεις βρεθεί ουσιαστικά «έξω» από τη μηχανή, απλά έχεις δει και έχεις βιώσει πολλά κομμάτια προγραμματισμού, μέσα στο ίδιο το πρόγραμμα. Ευρύτερες αντιλήψεις ίσως, αλλά παρ’ όλα αυτά, αντιλήψεις.

Όλα όσα αντιλαμβάνεσαι, νομίζεις ότι γνωρίζεις και βιώνεις, είναι μέρος του Μάτριξ. Το Μάτριξ βρίσκεται στο νου σου. Δεν μπορείς να δραπετεύσεις από αυτά που βιώνεις και αντιλαμβάνεσαι. Είσαι συν-δημιουργός και παράλληλα προστάτης του προγράμματος.

Μερικά χρήσιμα πράγματα να θυμάσαι, να μελετάς και να διερευνάς

 
 
Το όμοιο έλκει το όμοιο.

Εσύ δημιουργείς την πραγματικότητα σου.
(το εγώ: ο προγραμματισμός και οι περιοριστικές πεποιθήσεις ή ο εαυτός: η δημιουργική φαντασία, η διαίσθηση, η απουσία ελέγχου, η αποδοχή της ροής της ζωής)

Ο εξωτερικός κόσμος είναι προβολή του εσωτερικού κόσμου. Είναι μια μεταβαλλόμενη πραγματικότητα.

Ο φόβος κρύβει την αγάπη. Η ενοχή την εμποδίζει.

Ο φόβος είναι ψευδαίσθηση που παρουσιάζεται ως αλήθεια ενόσω το πιστεύεις.

Η αγάπη είναι η αλήθεια που υπερβαίνει την αντίληψη των 5 αισθήσεων και τον προγραμματισμό του εγώ.

Η ειρήνη και η αρμονία βρίσκονται στη συνεργασία και την ισότιμη συνύπαρξη των αντιθέτων.

Επιλογή έχεις μόνο όταν είσαι ελεύθερος.

Γιατί είσαι εδώ;

Σύνθημα της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας είναι το «βαριέμαι» και «η ζωή μου είναι φρικτά ανιαρή», το οποίο δυστυχώς ακούς από πολλά νέα παιδιά. Οι άνθρωποι των πόλεων έχουν «ελεύθερο χρόνο» να βαριούνται, να ρουτινιάζουν, να έχουν «χόμπι» και να ασχολούνται με τους άλλους. Φθείρονται και πεθαίνουν μέσα τους, χωρίς να το αντιλαμβάνονται, ενώ εξωτερικά μοιάζουν λαμπεροί και ψεύτικοι με τη βοήθεια της συνεχώς αναπτυσσόμενης βιομηχανίας του φόβου, που όμως δεν καταφέρνει να κρύψει, κάτω από το λαμπρό περιτύλιγμα, την απουσία ουσιαστικού περιεχομένου.

Γιατί είσαι εδώ; Ποιος είσαι πραγματικά και τι ήρθες να κάνεις; Όσο σπρώχνεις αυτά τα ερωτήματα στο πίσω μέρος του μυαλού σου – για όποιο λόγο θεωρείς σημαντικό – η ζωή σου δεν αποκτά νόημα και σκοπό, μέχρι να διεκδικήσεις συνειδητά να βρεις τις απαντήσεις.

Δεν υπάρχουν εγγυήσεις στη ζωή, όσο κι αν επιδιώκεις να τις έχεις. Αυτές οι «εξασφαλίσεις», που με τόσο κόπο και μόχθο έχεις αποκτήσει), σε όλα τα επίπεδα (νοητικό – συναισθηματικό – υλικό) θα σου αφαιρούνται αναπόφευκτα μία – μία, μέχρι να καταλάβεις ότι δεν βρίσκεσαι εδώ για να είσαι ασφαλής. Αν έχεις επενδύσει σε οτιδήποτε ή οποιονδήποτε έξω από τον εαυτό σου, θα πονάς και θα παλεύεις σε μια προσπάθεια να συγκρατείσαι σε ό,τι έχεις προσκολληθεί. Δεν υπάρχουν οι απαντήσεις έξω από τον εαυτό σου και τίποτα δεν είναι ικανό να γεμίσει αυτό το εσωτερικό κενό παρά μόνο να το κρύβει προσωρινά, κάνοντας τον πόνο ολοένα και μεγαλύτερο.

Το δάχτυλο που δείχνει

Αγανακτισμένοι και μη, προσπαθούμε όλοι να αλλάξουμε έναν κόσμο που έχουμε δημιουργήσει και δεν μας αρέσει αλλά ούτε και μας εξυπηρετεί πλέον. Πολύ φοβάμαι ότι αυτό δεν είναι εφικτό, ενόσω και όσο επαναστατούμε εναντίον του, όσο και αν υψώνουμε ενστάσεις και αντιθέσεις σε αυτόν. Πιστεύουμε σε αυτόν τον τρόπο λειτουργίας, που ουσιαστικά ενισχύει και δεν αλλάζει ό,τι πολεμάμε.

Η πιο εμφανής ένδειξη ότι προχωράμε σε λανθασμένα μονοπάτια είναι ο διάχυτος φόβος που πλανάται παντού και ο εσωτερικός πανικός που αποπλανά την ικανότητα της κρίσης μας, οδηγώντας τους ανθρώπους σε παρορμητικές συμπεριφορές που έχουν ως κύριο χαρακτηριστικό την επανάληψη. Το όλο κλίμα θυμίζει εμπόλεμη κατάσταση ή τη φαινομενική ηρεμία πριν από την καταιγίδα. Με σύμβουλο το φόβο, αφαιρείται η επιλογή αλλά και η σωστή κρίση που χρειάζεται για σωστές και ωφέλιμες αποφάσεις για το συλλογικό καλό. Η εκρηκτική διάθεσή μας να ορίσουμε το πρόβλημα, να βρούμε τους ενόχους και να εκδικηθούμε την αδικία είναι πλάνες που εύκολα μας παρουσιάζει και για τις οποίες μας πείθει ο τρόπος που εκπαιδευτήκαμε να σκεφτόμαστε.

Σκέφτομαι ότι μέχρι να έρθει εκείνη η ευλογημένη μέρα που δεν θα ψάχνουμε εχθρούς έξω από τον εαυτό μας, που θα συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει καμία αδικία στον κόσμο παρά μόνο αυτήν που επιτρέψαμε και στην οποία συμβάλαμε, μέχρι να έχουμε την τόλμη να αντικρίσουμε τον πραγματικό εχθρό, που δεν είναι άλλος από τον εκπαιδευμένο νου που διατηρούμε μέσα μας, θα συνεχίσουμε να πολεμάμε ψεύτικες μάχες, να κάνουμε φαύλους κύκλους και να αναπαράγουμε τα ίδια περιοριστικά αποτελέσματα, με διαφορετικά πρόσωπα και διαφορετικές περιστάσεις, που μας στερούν τη σύνθεση της πραγματικότητας που φτιάχνουμε. Η ουσία όμως είναι ότι αδυνατεί ο ίδιος νους που δημιούργησε τα προβλήματα, που εμείς αντιλαμβανόμαστε ως πολλά και ποικίλα (αλλά ουσιαστικά είναι μόνο ένα) να μας δείξει και τη λύση τους. Δεν έχουμε τη δυνατότητα, μέσα από αυτόν τον τρόπο σκέψης, να βρούμε λύσεις, να δημιουργήσουμε μια διαφορετική πραγματικότητα, από αυτήν που δεκαετίες και αιώνες δημιουργούμε ασυνείδητα αλλά παρ’ όλα αυτά με ιδίαν ευθύνη.

Πόσες ζωές χρειάζεται ο άνθρωπος;

γράφει η Μιχαέλα


Είναι όλες αυτές οι εικόνες μες το μυαλό μου, που έχουν γίνει επίγνωση και συναίσθημα. Είναι όλες αυτές οι σκηνές από ένα παρελθόν που δεν έχω ζήσει, τουλάχιστον όχι σε αυτή τη ζωή. Είναι το μικρό φοβισμένο κοριτσάκι με τις εμπειρίες μιάς μικρής Τζέιν Έιρ, που υποκύπτει στη μοίρα του και στη φυσική του αδυναμία, κρεμιέται από το βασανιστή του και εξαρτάται από αυτόν, όχι μόνο για την επιβιώση του, αλλά και για την εξέλιξη του συναισθηματικού του κόσμου. Είναι αυτό το αβοήθητο πλάσμα, που για κάποιο λόγο έχασε τη μητέρα του και ψάχνει ένα υποκατάστατο για να συνδεθεί με τον κόσμο. Είναι αυτό το υποκατάστατο που το κάνει να βλέπει τον κόσμο ως μία ατέλειωτη απειλή και τη ζωή γεμάτη από αφόρητο φόβο. Είναι η χειροδικία, η τιμωρία, ο εξαναγκασμός που μέρα με τη μέρα δρουν ως βουβή επιβεβαίωση μιας ζωής ανυπόφορης, μιας ζωής φυλακής, μιας ζωής που δεν αξίζει να τη ζει κανείς, παρά μόνο εάν την αποδεχτεί ως αναπόφευκτη. Είναι ο πρόωρος θάνατος, όχι όσον αφορά τα βιώματα αλλά όσον αφορά την ηλικία. Είναι αυτό το κοριτσάκι που γεννήθηκε ενήλικας για να ζήσει ενήλικας και να πεθάνει ως γέρος μέσα στην παιδική του ηλικία, βασανισμένο, κακοποιημένο, ξυλοδαρμένο, βέβαιο πώς αυτή και μόνο αυτή είναι η δυνατότητα μιας ζωής σε αυτό τον κόσμο.

Και όμως… υπάρχει ένας άλλος κρυμμένος εαυτός.

η ιστορία της Μαρίας... από την ίδια.

Μόλις χθες πέσανε στα χέρια μου κάποιες παλιές κιτρινισμένες πολυκαιρισμένες φωτογραφίες από τα πρώτα παιδικά μου χρόνια… ξέρετε από αυτές που όταν τις βλέπουμε, είτε χαμογελάμε με νοσταλγία, είτε αισθανόμαστε άβολα για την εικόνα μας, γι΄ αυτό που ήμασταν ως παιδιά. Έμεινα έκθαμβη να κοιτάζω με δέος το χαριτωμένο μελαχρινό κοριτσάκι της φωτογραφίας. Αυτή τη φορά η αίσθηση ήταν εντελώς διαφορετική. Ήταν σαν να έβλεπα βαθιά μέσα σε αυτό το κοριτσάκι πρώτη φορά και θυμήθηκα …

Θυμήθηκα πόσο μου άρεσε όσο ήμουν μικρή να μπαίνω σε φανταστικούς κόσμους μέσα από τα βιβλία και μετά να ονειροπολώ και να ταξιδεύω εκεί με την αχαλίνωτη φαντασία μου! Πόσο λάτρευα να ζωγραφίζω με τις ώρες… Πως κοίταζα επίμονα με ορθάνοιχτα τα μάτια ένα τοπίο στη φύση που μου άρεσε - ήθελα να το αποτυπώσω ανεξίτηλα στο μυαλό μου, να το κάνω εικόνα μέσα μου για να μπορέσω κάποια στιγμή αν θέλω να το ζωγραφίσω! Θυμήθηκα πως έγραφα υπέροχες εκθέσεις γεμάτες περιγραφές και συναίσθημα γιατί οι λέξεις με συνάρπαζαν – τις χρησιμοποιούσα σαν παιχνίδι, θέλοντας να φτιάξω, να δημιουργήσω κάτι εντελώς δικό μου κάτι όμορφο! Θυμήθηκα πώς ρουφούσα σα σφουγγάρι τη γνώση από τα χείλια και τα μάτια των δασκάλων μου, πώς ήμουν σε κάθε μάθημα απόλυτα ΕΚΕΙ αφοσιωμένη σ΄ αυτό. Μπορεί να μην έγραφα αυτολεξί το μάθημα στο διαγώνισμα της ιστορίας και της γεωγραφίας, αλλά θυμόμουν και την παραμικρή λεπτομέρεια που είχε πει ο δάσκαλος κατά τη διάρκεια της παράδοσης, όταν βέβαια αυτός συμμετείχε και δίδασκε με όρεξη και ενδιαφέρον.

Μια ματιά στον κόσμο ενός «δυσλεκτικού»

Αποφάσισα να γράψω αυτό το συγκεκριμένο κείμενο όπως ακριβώς «συμβαίνει» μέσα μου, στο μυαλό ενός «δυσλεκτικού» ατόμου, χωρίς να προσπαθήσω αυτή τη φορά να συμμορφωθώ στους κανόνες διαμόρφωσης ενός δομημένου – αναλυτικά και μεθοδικά – λόγου, αλλά να εκφράσω ελεύθερα αυτά που αισθάνομαι και βλέπω, μέσα από τη δική μου διαφορετική «όραση».

Η ανάλυση, η κατηγοριοποίηση, η σταδιακή και κλιμακωτή ανάπτυξη – κορύφωση, είναι «αφύσικες» λειτουργίες του τρόπου αντίληψης του εγκεφάλου μου (όπως και πολλές άλλες λειτουργίες). Είμαι σε θέση να αντιλαμβάνομαι ταυτόχρονα το όλον (την «τελική» ολοκληρωμένη εικόνα – λύση) χωρίς να χρειάζομαι τις ενδιάμεσες λεπτομέρειες που θα μου «αποδείκνυαν» λογικά ότι αυτό που λέει η διαίσθηση μου ΕΙΝΑΙ εφικτό και πραγματικό. Ο γραμμικός χρόνος δεν υπάρχει ως έννοια μέσα μου. Το εδώ και τώρα αποκτά νόημα ανάλογα με το πλαίσιο που εγώ καθορίζω ως ουσία κάθε φορά. Παρόλα αυτά, έχω μάθει να προσαρμόζομαι και να λειτουργώ στο γραμμικό χρόνο όταν το θεωρώ σκόπιμο και αναγκαίο ώστε να μπορώ να είμαι αποτελεσματική σε αυτά που έχω επιλέξει να υλοποιώ και να εκφράζω.

Ο όρος «δυσλεξία» είναι ένας ορισμός που χαρακτηρίζει το σύστημα που τον έχει εφεύρει και όχι εμένα. Τον δανείζομαι με μόνο σκοπό να απευθυνθώ στους ανθρώπους που βιώνουν τη «δυσλεξία». Αναφέρονται πολλά «συμπτώματα» της δυσλεξίας, τα οποία το σύστημα αδυνατεί να συνθέσει και να συνδέσει σε ένα βαθύτερο ολιστικό νόημα. Σίγουρα αναφέρεται σε δυσλειτουργία («δυς»), πρόβλημα, μειονέκτημα, αδυναμία, όσο προσεκτικά (και με «λιγότερο» οδυνηρούς όρους) και αν ντύνεται η περιγραφή του. Αναφέρεται πρωτίστως ως «μαθησιακό πρόβλημα», κάτι που είναι εντελώς αναληθές - αλλά βολικό αφού πάνω σε αυτό το συμπέρασμα στήθηκε ένα ολόκληρο σύστημα "αντιμετώπισης της δυσλεξίας", με αμύθητα κέρδη, το οποίο εμείς στηρίζουμε μέσα από το φόβο και την άγνοιά μας. Δεν είναι «μαθησιακό πρόβλημα» των «δυσλεκτικών» αλλά πρόβλημα δυσλειτουργίας ενός εκπαιδευτικού συστήματος που δεν προσφέρει ουσιαστική μάθηση σε ΚΑΝΕΝΑ παιδί, και δεν στηρίζει όποιον το αμφισβητεί με οποιονδήποτε τρόπο.

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ , Η «ΔΥΣΛΕΞΙΑ» ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ…

Μέρος δεύτερο : Κατανόηση και αληθινή αποδοχή


Μέσα από τη διαδικασία της δικής μου αυτογνωσίας συνειδητοποίησα αυτό που οι ενοχές , ο φόβος, η ανασφάλεια και η σύγκριση δεν με άφηναν μέχρι τότε να δω ξεκάθαρα : το παιδί μου ως μοναδικό πλάσμα που σκέφτεται και λειτουργεί απλά διαφορετικά. Μέσα όμως από την βιωματική κατανόηση και την παρατήρηση ήταν που συνειδητοποίησα τις λειτουργίες του εγκεφάλου, μένοντας έκθαμβη από το μεγαλείο και τη σοφία του. Αντί πλέον να παλεύω ενάντια στη «δυσλεξία» (άλλωστε αυτό αποδείχθηκε μάταιο όπως ανέφερα στην προηγούμενη καταγραφή), ζήτησα να μάθω, να κατανοήσω βαθιά και βιωματικά, να μπω στον κόσμο της «δυσλεξίας» με αίσθημα ασφάλειας και ειλικρινές ενδιαφέρον και όχι με αποστροφή και φόβο…

Έκπληκτη διαπίστωσα ότι η «δυσλεξία», όπως την είχα αντιληφθεί εγώ , όλος ο κόσμος και η βιομηχανία αντιμετώπισής της, απλά δεν υπάρχει! Αυτό που σίγουρα είναι αληθινό είναι τα δύο ημισφαίρια στον εγκέφαλό μας, το δεξί και το αριστερό και υπάρχει λόγος που είναι έτσι, γιατί καθένα από αυτά επιτελεί άλλα καθήκοντα, εξίσου σημαντικά για τη ζωή μας, αλλά εντελώς διαφορετικά. Στο αριστερό μας ημισφαίριο επιτελούνται οι λειτουργίες της γραφής, της ανάγνωσης και του λόγου, εδρεύει η αναλυτική λογική, ο προγραμματισμός, ο γραμμικός χρόνος (παρελθόν - παρόν - μέλλον), τα κάθε λογής «πρέπει» και άλλα πολλά … Οι περισσότεροι από εμάς τους «φυσιολογικούς» λειτουργούμε με κυρίαρχο ημισφαίριο το αριστερό, η ίδια η κοινωνία μας λειτουργεί κυρίως με ιδιότητες αριστερού ημισφαιρίου.

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ , Η «ΔΥΣΛΕΞΙΑ» ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ…

Σκέφτηκα σε αυτό το στάδιο, ότι εκτός από μένα, καλό θα ήταν να μιλήσουν κάποιοι άνθρωποι μέσα από τις δικές τους εμπειρίες, να καταθέσουν τα δικά τους βιώματα, έτσι όπως τα είδαν και τα έζησαν. Δεν έχουν σημασία τα ονόματα, αλλά αυτά που έζησαν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, αυτά που κατάλαβαν και είναι αληθινά για αυτούς. Αν κάποιος θέλει να επικοινωνήσει μαζί τους, μπορεί να το κάνει στέλνοντας μέιλ στο blog. Αυτό θα είναι το πρώτο από μια σειρά καταθέσεων, όσων θέλουν να συμμετέχουν σε αυτό το μοίρασμα.


Μέρος πρώτο : Εμπειρίες και απογοητεύσεις

Ο μόνος αρχικά λόγος για τον οποίο ξεκίνησα την επώδυνη για μένα διαδικασία να ξαναζήσω καταγράφοντας τις εμπειρίες μου σε σχέση με τη «δυσλεξία», το σύστημα εκπαίδευσης και τη «βιομηχανία αντιμετώπισής» της, ήταν για να βοηθήσω με την ιστορία μου και άλλους γονείς που αντιμετωπίζουν ήδη ή πρόκειται να αντιμετωπίσουν παρόμοια θέματα. Όσο έγραφα, συνειδητοποίησα όμως πόσο λυτρωτική ήταν αυτή η ανασκόπηση του παρελθόντος, αλλά με τη γνώση και την κατανόηση του τώρα. Όχι ότι δεν πονάει ακόμα μέσα μου όλο αυτό που έζησα και έκανα, αλλά πλέον, μέσα από τη διαδικασία του δικού μου εσωτερικού ταξιδιού, αρχίζω να αγκαλιάζω το παρελθόν αυτό, να το κατανοώ με αγάπη και συμπόνια γι΄ αυτό που ήμουν τότε – και ναι γιατί όχι, να με πονάει πολύ πολύ λιγότερο. Ίσως πάλι να έρθει και η μέρα που θα διαβάσει αυτήν την ιστορία και το αγαπημένο μου παιδί που τόσο ταλαιπώρησα επειδή δεν το καταλάβαινα και να με καταλάβει καλύτερα και εκείνο…. Άρα οι λόγοι δημιουργίας αυτού του πονήματος είναι τελικά πολλοί και ποικίλοι. Η ιστορία μου δεν είναι «ιδιαίτερη», σε κάθε περίπτωση όμως η παράθεσή της είναι αν μη τι άλλο αποκαλυπτική και εύχομαι ειλικρινά να σας προβληματίσει…

Μια φωνούλα λέει...

Αποφάσισα να ανεβάσω αυτό το κειμενάκι που μου έστειλε μια φίλη, χωρίς πολλά λόγια. Τα παιδιά έχουν ένα καταπληκτικό τρόπο να μας λένε και να μας δείχνουν την αλήθεια, χωρίς πολλά λόγια, θεωρίες και αναλύσεις.  Απλά, όπως απλή είναι πάντα η αλήθεια.


Με ρωτάνε τι θα γίνω όταν μεγαλώσω...
Σαν να μη είμαι τίποτα ακόμα...

Οι δυο δρόμοι της Ζωής

Στη ζωή μας έχουμε κάθε στιγμή την ευκαιρία να επιλέξουμε ανάμεσα σε «μόνο» δυο δρόμους. Λανθασμένα εκπαιδευτήκαμε να πιστεύουμε, είτε ότι έχουμε πολλούς δρόμους τους οποίους διαμορφώνουμε εμείς όπως θέλουμε, είτε ότι δεν έχουμε κανέναν και ότι στερούμαστε επιλογής. Και οι δυο είναι απλά λανθασμένες (περιοριστικές) απόψεις που διστάζουμε να αμφισβητήσουμε. Το πιο δύσκολο όμως – και αυτό παραμένει πάντα μια πρόκληση – είναι να βάζουμε τη θεωρία σε πράξη, να ζούμε τη ζωή μας σύμφωνα με αυτά που λέμε ότι γνωρίζουμε.

Μέσα από την ηθική, τη θρησκευτική μας πίστη και την παράδοση, μάθαμε ότι υπάρχει ένας σωστός και ένας λάθος δρόμος: ο δρόμος του καλού και ο δρόμος του κακού. Δεν υπάρχει όμως αντικειμενικά, κανένας τέτοιος διαχωρισμός, παρά μόνο στο μυαλό μας και στις ιδέες που επιλέγουμε να διατηρούμε εκεί. Η αλήθεια είναι απλή, διαχρονική και φτάνουμε σε αυτήν μέσα από άλλες διαδικασίες σκέψης από αυτές που έχουμε μάθει. Ένα ερώτημα απαντάμε, κάθε στιγμή της ζωής μας, μέσα από κάθε μας σκέψη, μέσα από το λόγο μας και την κάθε πράξη μας: Ποιο δρόμο διαλέγω, πότε και γιατί;

Ποια επιλογή έχω αλήθεια αν εκ των προτέρων έχω καταδικάσει, μειώσει σε αξία ή αγνοώ την αλήθεια των δυο αυτών διαφορετικών δρόμων; Πόσο ελεύθερος είμαι να επιλέξω αν έχω ήδη φορτωθεί ακλόνητες ενοχές για την επιλογή της δράσης μου; Πόσο ελεύθερος είμαι όταν έχω ήδη αποδεχτεί χιλιάδες υποβολές που μου καθορίζουν ποιος είμαι και πώς είναι ο κόσμος γύρω μου;

Χωρίς τίτλο...

Οι αισθήσεις δεν περιγράφονται με λόγια - ούτε τόσο πιστά μα ούτε και με την ίδια ένταση και ποιότητα που βιώνονται. Το γράψιμο έχει μια τέτοια απερίγραπτη αίσθηση για μένα που κάποια στιγμή έγινε φόρουμ, άρθρα, στήλη εφημερίδας, blog… μια άγνωστη αλλά όμορφη πορεία, που ξεδιπλώνεται μαγικά. Είναι μια βιωματική καταγραφή της κατανόησης της ζωής, της δικής μου θέασης, που κάθε άλλο παρά στατική είναι.

Ο νους όμως αγαπάει τις συνήθειες και εμείς έχουμε εκπαιδευτεί να εμπιστευόμαστε το γνώριμο και να αναζητούμε το προβλέψιμο (άσχετα αν λέμε ότι θέλουμε την περιπέτεια). Για ένα περίπου χρόνο, τα άρθρα έβγαιναν από μέσα μου και ανέβαιναν στο διαδίκτυο, με πολύ κέφι, αγάπη και μια πηγαία ανάγκη που δεν ήταν υπολογιστική, που δεν είχε συγκεκριμένο στόχο και σκοπό. Δεν κατάλαβα πώς πέρασε ένας χρόνος, ούτε προγραμμάτισα την πορεία αυτή.

Άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι είχα δημιουργήσει ορατές και αόρατες σχέσεις με πολλούς ανθρώπους, όταν «σταμάτησα» να γράφω. Ποτέ δεν σταμάτησα βέβαια γιατί ποτέ κάτι που το αγγίζει η αγάπη και είναι αληθινό δεν τελειώνει, δεν φθείρεται και δεν πεθαίνει. Κρύβεται, μεταμορφώνεται, αλλάζει η αγάπη και μετά ξαναπετάει ελεύθερα, όπως μια όμορφη πεταλούδα από το κουκούλι της.

Η έννοια της επικοινωνίας

Μεγάλο θέμα των κοινωνικών μας σχέσεων είναι το θέμα της επικοινωνίας. Οι άνθρωποι απομακρύνονται γιατί δεν επικοινωνούν, αλλά τελικά, αυτό που ονομάζουμε επικοινωνία, αντιλαμβανόμαστε τι πραγματικά σημαίνει και τι κάνουμε ουσιαστικά; Είναι πάντα θετικό να παρατηρούμε τον εαυτό μας και πώς αυτός λειτουργεί. Έτσι μαθαίνουμε, έτσι αρχίζουμε να λειτουργούμε συνειδητά και αποκτούμε επίγνωση.

Υποθέτουμε ότι επικοινωνούμε όταν μιλάμε, και μιλάμε ακατάπαυστα. Στα κινητά, διαδικτυακά, στο τηλέφωνο, δια ζώσης, μιλάμε, μιλάμε, μιλάμε. Αλλά τι λέμε; Τι κάνουμε; Πώς ακούμε; Ακούμε; Τι μας προσφέρει η επικοινωνία που έχουμε συνηθίσει; Και όταν δεν έχουμε κάποιον για να μιλήσουμε, υποθέτουμε πάλι ότι είμαστε μόνοι και αισθανόμαστε μειονεκτικά. Αλλά ποτέ δεν σταματά ο εσωτερικός διάλογος που συνεχίζεται απτόητος μέσα μας. Φοβόμαστε να βρεθούμε μόνοι με τον εαυτό μας γιατί δεν ελέγχουμε την εσωτερική φλυαρία.

Όμως αυτό που το Εγώ έχει ονομάσει «επικοινωνία» είναι ουσιαστικά μια λειτουργία που εξυπηρετεί τις δικές του ανάγκες, τις οποίες ντύνει με ηθικούς κανόνες, με τεκμηριωμένες στατιστικές και φυσικά με τις καλύτερες προθέσεις που μας κρατάνε κοιμισμένους και απομακρυσμένους από την αληθινή μας φύση.

Τα πολλά πρόσωπα της βίας

Η βία εύκολα καταχωρείται στα χαρτιά των ψυχολόγων, των εγκληματολόγων και λοιπών ειδικοτήτων. Αλλά είναι όντως έτσι; Όντως βρίσκεται σε κάποια άλλη γειτονιά, σε κάποιο άλλο σπίτι, μακριά από σένα; Μη σε ξεγελά η επιφανειακή ηρεμία της σκέψης σου (ή των άλλων), η ψύχραιμη εικόνα σου, οι «καλές πράξεις» σου. Την βία την βλέπεις εκεί έξω γιατί υπάρχει πρώτα μέσα σου.

Η οργή, άσχετα αν έχεις μάθει να την στρέφεις ενάντια στον εαυτό σου ή τους άλλους, είναι βία. Φοβάσαι ότι θα χάσεις τον έλεγχο, ότι η ζωή σου δεν θα εξελιχθεί όπως την προγραμμάτισες ή την ήθελες. Προσπαθείς λογικά να πολεμάς τους καθρέφτες που ολοένα και πληθαίνουν.

Η υπερπροστασία (στο όνομα πάντα της αγάπης) είναι βία. Είτε εκφράζεται με εξωτερικό έλεγχο (ανάκριση, ζήλεια, περιορισμό, παρακάλια κ.λ.π.) είτε με εσωτερικό έλεγχο που εκδηλώνεται με ανησυχία, φόβο, αμφιβολία, είναι έλλειψη εμπιστοσύνης. Όλη σου η ενέργεια «επιβάλλεται» στον άλλον, γιατί δεν εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου και τη ζωή. Λειτουργείς παρορμητικά, εμπιστεύεσαι τα αρνητικά σενάρια του προγραμματισμένου νου, χάνεις τον έλεγχο του εαυτού σου και προσπαθείς να επιβάλεις έλεγχο στον άλλον.

Οι επιθετικοί άνθρωποι είναι οι πιο φοβισμένοι. Η έλλειψη εσωτερικού ελέγχου και πίστης τους ωθεί στην προσπάθεια απόκτησης εξωτερικού ελέγχου. Θα βρουν πάντα ένα θύμα (που εξίσου δεν εμπιστεύεται τη δική του εσωτερική δύναμη και αξία) και θα κρύψουν εύκολα την ανασφάλεια τους πίσω από την επίθεση. Ο φοβισμένος δεν ακούει παρά μόνο το φόβο και τις απόψεις του.

Οι συνήθειες στη ζωή μας

Πόσο βολικά χρησιμοποιούμε τις συνήθειες μας ως αναλλοίωτες και αδιαπραγμάτευτες σταθερές που σπανίως καταφέρνουμε να αλλάξουμε!

Κοιτάμε σαν στρουθοκάμηλοι το σύμπτωμα (το φαγητό, το τσιγάρο, το ποτό, τα ναρκωτικά κ.α.) , διεξάγουμε ανοικτό πόλεμο με αυτό, κατηγορώντας άλλους ή τον εαυτό μας που το σύμπτωμα είναι αυτό που είναι, ενώ ο δημιουργός του – ο προγραμματισμένος νους – περνάει άνετος και αλώβητος από δίπλα, κλείνοντας μας το μάτι, ελεύθερος να συνεχίζει να ορίζει τη ζωή μας, χωρίς εμάς.

Οι συνήθειες είναι μηχανικές, αυτόματες σκέψεις και λειτουργίες που συμβαίνουν χωρίς τη συνειδητή δική μας θέληση και επιλογή. Αντιδρούμε παρορμητικά, όπως έχουμε μάθει, βασιζόμενοι στην εμπειρία (σε προηγούμενες καταγραφές και συνδέσεις) και στην εκπαίδευση (τον τρόπο που έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε), χωρίς ποτέ αυτά να αμφισβητούνται.

Κάνε αυτό που θες εσύ!

Τόσο απλή, μα και τόσο δύσκολη στην εφαρμογή της συμβουλή! Οι περισσότεροι πιστεύουμε ότι δεν έχουμε επιλογή σε αυτά που κάνουμε, ότι περιοριζόμαστε από καταστάσεις, ανθρώπους, τον ίδιο μας τον εαυτό. Θεωρούμε ότι η ζωή μας προέκυψε, ότι συμβαίνει ανεξάρτητα από εμάς και ότι εμείς απλά αντιδρούμε σε ό,τι παρουσιάζεται.

Ας ξεβολευτούμε για λίγο από τις απόψεις μας, ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη αυτά που πιστεύουμε και ας τολμήσουμε να σκεφτούμε βιωματικά. Σκέφτομαι βιωματικά (πολλοί ρωτάτε τι είναι αυτό και πώς γίνεται) σημαίνει ότι σκεφτόμαστε αυτά που ακούμε ή διαβάζουμε, μέσα από τη δική μας ζωή, με βιώματα δικά μας. Η ζωή μας αποτελείται μόνο από γεγονότα και μπορούμε να τα παρατηρούμε από απόσταση, σαν κάποιος άλλος έξω από μας να παρακολουθεί τον εαυτό μας πώς αυτός λειτουργεί. Χωρίς κριτική, χωρίς ερμηνεία αλλά με απλή, αντικειμενική παρατήρηση.

Το αστείο είναι ότι όντως κάνουμε αυτό που θέλουμε, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, χωρίς να αναλαμβάνουμε την ευθύνη, κατηγορώντας άλλους ή τη ζωή για τις δικές μας επιλογές.