ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΜΑΘΗΣΗ

Η ισορροπία είναι αναπόφευκτη

2012-01-26T17:23:00.001+02:00

Βρισκόμαστε σε μια εποχή στην οποία πολλά αποκαλύπτονται και πρόκειται να αποκαλυφθούν. Θα πρέπει να έχεις καλλιεργήσει τη λειτουργία της παρατηρητικότητας για να μπορείς πραγματικά να αντιληφθείς το θέατρο που διεξάγεται.

Θα είναι βρόμικο και δυσάρεστο; Μα είναι ήδη και μπορούμε να το κάνουμε ακόμα περισσότερο. Θα είναι αποκαλυπτικά υπέροχο; Είναι ήδη και μπορούμε να το κάνουμε ακόμα περισσότερο αν το επιλέξουμε. Η ουσία δεν είναι αν θα πάμε προς τη μια ή την άλλη πλευρά. Βρισκόμαστε στη φάση της εξέλιξης μας, που τα πράγματα οδεύουν και προς τις δυο κατευθύνσεις, με μεγάλες ταχύτητες. Αυτή είναι μια τεράστια πρόκληση για τον προγραμματισμένο, γραμμικό νου, ο οποίος δεν κατανοεί και βρίσκει την όλη ιδέα εντελώς εξωφρενική. Ως συνέπεια, προσπαθεί να επιβάλει την άποψη «είτε προς τη μια (καταστροφή) είτε προς την άλλη πλευρά (αναγέννηση)», για να δικαιώσει και να επικυρώσει την ύπαρξή του, με κάθε τίμημα.

Είναι φυσικά χαμένη μάχη, αλλά οι αντιπρόσωποι του προγραμματισμένου νου δεν το γνωρίζουν αυτό, ούτε θέλουν να εγκαταλείψουν τη μονόπλευρη θέασή τους. Επί του παρόντος, οι μεγαλύτερες μάχες διεξάγονται για να αποδείξουν οι δυο πλευρές την ορθότητα και την πραγματικότητα της δικής τους θέασης, ενισχύοντας αμφότερες την πολικότητα που υποστηρίζουν.

Και όμως, η ισορροπία είναι αναπόφευκτη. Όταν η κάθε πολικότητα πιέζεται στα όριά της, η άλλη πολικότητα ενισχύεται ανάλογα. Σε πλήρη κύκλο συγκρούονται και συγχωνεύονται, δημιουργώντας κάτι εντελώς καινούργιο, το οποίο αναδύεται από την ένωση, αλλά παραμένει άγνωστο πριν από τη σύγκρουση - συγχώνευση. Η προσπάθεια αποφυγής της σύγκρουσης ενισχύει το μέγεθος και την έντασή της και επιπλέον καθυστερείται η ένωση που είναι αναπόφευκτη αλλά και το ζητούμενο.

Όλο και περισσότερο αυτή η μάχη του δυαδισμού αναδύεται και γίνεται αντιληπτή στην επιφάνεια, αφού αυτή είναι η εποχή της αποκάλυψης. Ποτέ στο παρελθόν δεν υπήρξε εποχή όπου η αλήθεια δεν μπορούσε να κρυφτεί. Τώρα οι πραγματικές προθέσεις, τα πραγματικά συναισθήματα, οι πραγματικές πεποιθήσεις, στόχοι, σκοποί, όλα ξεσκεπάζονται ή ομολογούνται. Η διαφάνεια είναι αναπόφευκτη και δεν αποτρέπεται.

Ω ναι, μην έχεις καμιά αμφιβολία, ζούμε συναρπαστικές στιγμές, παρόλο που πολλοί δεν κατανοούν την πραγματική έννοια του «συναρπαστικού», η οποία δεν έχει καμία σχέση με αυτό που μπορεί να ευνοείς, να εγκρίνεις, να εύχεσαι ή θα ήθελες. Περισσότερο έχει να κάνει με την πρόθεσή σου να καλωσορίζεις το αναπάντεχο, ό,τι κι αν αυτό περιλαμβάνει, όπως κι αν φαίνεται.

Το βασικό στοιχείο της επίτευξης της ισορροπίας είναι η ευθύνη, μια έννοια που ο εκπαιδευμένος, γραμμικός, παράλογος νους αδυνατεί να συλλάβει. Αποτελεί επομένως (καθώς η πλειονότητα βρίσκεται ακόμα παγιδευμένη στον περιοριστικό προγραμματισμό της κατώτερης διάνοιας) λογική και φυσική συνέπεια ότι βιώνουμε και θα βιώσουμε όλες τις εκφράσεις/εκφάνσεις της ανευθυνότητας, σε όλο της το «μεγαλείο» και τη «μεγαλοπρέπεια», σε συλλογικό επίπεδο, με σκοπό να μάθουμε και να επιλέξουμε ποιοι θέλουμε να είμαστε και τι κόσμο θέλουμε να δημιουργήσουμε.

Η παγίδα είναι η κριτική, η κατηγορία και η ενοχοποίηση, που δεν μπορούν να αποφευχθούν όσο βασιζόμαστε στον προγραμματισμένο νου για απαντήσεις, τις οποίες απλά δεν διαθέτει. Η επιμονή σου να ψάχνεις, αλλά και να αντιλαμβάνεσαι εξωτερικά, με την ιδέα του διχασμού βαθιά ριζωμένη στη δομή του προγραμματισμού σου, σε κάνει να παραμένεις αδαής και περιορισμένος σε εικονικές πραγματικότητες, που ονομάζεις «αλήθεια». Στον ίδιο προγραμματισμό, η παγίδα της «αγάπης για όλους και για όλα, της συγχώρεσης όλων, της πλήρους αποδοχής των πάντων, της ελπίδας, των ευσεβών πόθων» με αποκορύφωμα τη «λύτρωση από αυτήν την κατώτερη διάσταση» είναι εξίσου αναπόφευκτη. Μια πιο ελκυστική θέαση για τους «πνευματικούς αναζητητές», αλλά εξίσου περιοριστική (=αναληθής).

Τα κύρια εργαλεία για την έξοδο από το μάτριξ (=προγραμματισμού του νου) είναι η παρατηρητικότητα και η αμφισβήτηση – έννοιες εντελώς ξένες για τον ίδιο νου και τον τρόπο αντίληψης και λειτουργίας του. Το να εξέλθεις από την περιοριστική αντίληψη και τις έννοιες χώρου-χρόνου, αποτελεί πράξη θάρρους, επιμονής και θέλησης να μετακινηθείς. Είναι έργο του δημιουργικού νου, ο οποίος έχει εσκεμμένα απορριφθεί και υποτιμηθεί. Χωρίς αυτόν όμως, παραμένεις χαμένος, αποπροσανατολισμένος και πεισματικά κολλημένος στο όνειρο που ονομάζεις «πραγματική ζωή».

Όμως, η ισορροπία είναι αναπόφευκτη. Για όλους όσοι θέλουν να παραμένουν κολλημένοι στον οικείο προγραμματισμό του νου τους, ακόμα κι αν αλλάξουν τις συνήθειές τους, τις πεποιθήσεις, τους στόχους κ.λ.π. ΘΑ ΕΙΝΑΙ ζόρικη και ανώμαλη η διαδρομή. Γι’ αυτούς που είναι πρόθυμοι να ξεριζώσουν τον προγραμματισμό και τους περιοριστικούς τρόπους λειτουργίας τους, θα είναι ένα συναρπαστικό ταξίδι, με αποκαλυπτικά γεγονότα που θα βοηθήσουν την υπευθυνότητα, ενόσω τολμούν να μετατοπίζονται συνεχώς και ολοκληρωτικά προς μια νέα, αναγεννησιακή κατάσταση ύπαρξης.

Αυτό που είναι πιο εμφανές αυτή τη στιγμή και επικρατέστερο είναι η ανάγκη να διατηρήσουν οι άνθρωποι και να εμπιστεύονται αυτά που ήδη γνωρίζουν, παρά να ρισκάρουν να αμφισβητήσουν, να γκρεμίσουν ολοκληρωτικά το γνώριμο οικοδόμημα, με σκοπό να δημιουργήσουν ξανά τον εαυτό τους, μαθαίνοντας, αναλαμβάνοντας την ευθύνη και τελικά απελευθερώνοντας τον εαυτό τους από το πεδίο της αντίληψης.

Το ουσιαστικό και μοναδικό δίλλημα παρουσιάζεται στην καθημερινή ζωή ξανά και ξανά, κάθε λεπτό μέχρι ο καθένας να επιλέξει να αναλάβει τη δική του ευθύνη πρακτικά (όχι θεωρητικά) και με αφοσίωση.

Πληθυντικός ευγενείας;

2011-12-30T15:12:00.004+02:00

Γιατί οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τόσο πολύ τον πληθυντικό που δυσκολεύονται να αποχωριστούν; Από ευγένεια λέει, και σεβασμό. Όμως δεν αμφισβητούν ποτέ τις έτοιμες, μηχανικές απαντήσεις τους, που συνεχίζουν να υποστηρίζουν άκριτα. Έτσι συνεχίζουν να πλάθουν τον ψεύτικο κόσμο τους, τοποθετώντας οι ίδιοι τα καλούπια τους, φτιάχνοντας τις υποκειμενικές τους εικονικές πραγματικότητες, υποθέτοντας ότι όλ’ αυτά είναι αντικειμενικά.

Προσωπικά, θέλω η ζωή μου να είναι απλή: ο πληθυντικός σημαίνει «πολλοί», ο ενικός σημαίνει «ένας». Και δεν μου αρέσει να βάζω τους ανθρώπους σε ομάδες, να απευθύνομαι γενικά και αόριστα, ούτε να τοποθετώ τους άλλους πιο πάνω ή πιο κάτω από μένα. Δεν φοβάμαι τους ανθρώπους και θέλω να τους κοιτάω στα μάτια, έχοντας στραμμένη την προσοχή μου αποκλειστικά στη μοναδικότητα που έχω μπροστά μου και αξίζει την αμέριστη προσοχή μου.

Όταν κάποιος απευθύνεται σε μένα στον πληθυντικό, ξέρω ότι δεν με βλέπει, δεν υπάρχω στο πεδίο της αντίληψης του. Αντί για μένα, υπάρχουν οι πεποιθήσεις του, οι παρελθοντικές καταχωρήσεις του, οι ιδέες του, το εγώ του, αλλά όχι εγώ.

Ασήμαντη λεπτομέρεια που περνά απαρατήρητη δεκάδες φορές καθημερινά; Μπορεί. Ο διάβολος όμως βρίσκεται στις λεπτομέρειες και τελικά καταδυναστεύει τη συνειδητότητα μας.

Όμως, τον πληθυντικό δεν τον χρησιμοποιούμε (αναφέρομαι στους Έλληνες και την Ελληνική γλώσσα) ασυνείδητα μόνο όταν απευθυνόμαστε σε κάποιον ή αυτός απευθύνεται σε εμάς.

Τον χρησιμοποιούμε στον λόγο μας (πολύ περισσότερο απ’ ότι φανταζόμαστε ή αντιλαμβανόμαστε) θέλοντας να αναφερόμαστε γενικά και αόριστα, νοιώθοντας ότι ανήκουμε σε ομάδα, όπου όλοι αντιλαμβάνονται και σκέφτονται το ίδιο με εμάς, γιατί δεν τολμάμε να αναλάβουμε την ευθύνη του εαυτού μας. Τα παραδείγματα άπειρα και μπορεί ο καθένας να τα αναζητήσει πρώτα στο λόγο και στα γραπτά των άλλων (γιατί τους καθρέφτες τους βλέπουμε ευκολότερα) και μετά στον δικό του λόγο, προφορικό και γραπτό.

Έτσι, συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι αφενός η πραγματικότητα είναι αντικειμενική και κοινή για όλους και αφετέρου ότι «εφόσον έτσι σκέφτονται και ενεργούν και οι άλλοι (όπως εγώ υποθέτω), τότε είμαι μια χαρά, είμαι φυσιολογικός». Αγωνιούμε να ανήκουμε αλλά κυρίως να κρυφτούμε για να μη διαφοροποιηθούμε.

Κατά τον ίδιο τρόπο και εξίσου ασυνείδητα, χρησιμοποιούμε το β’ πρόσωπο ενικού αντί για το α’ πρόσωπο ενικού, απαλλάσσοντας και πάλι τον εαυτό μας από την ευθύνη της σκέψης, του λόγου και της πράξης του. Το εσύ κοιτάει πάντα τον άλλον, κρύβοντας τη δική μας υποκειμενική θέαση της πραγματικότητας, μόνο από τη συνειδητότητα μας.

Όλα αυτά βέβαια αφορούν την παρατήρηση του εαυτού, κάτι που δεν έχουμε εκπαιδευτεί να κάνουμε, παραμένοντας κριτές, πιστεύοντας ότι η πραγματικότητα συμβαίνει «εκεί έξω».

Αλλά… αυτά είναι λεπτομέρειες…

Αλλαγές στο blog

2011-12-29T16:49:00.000+02:00

Μετά από δύο και κάτι χρόνια «Εναλλακτικής Μάθησης, νοιώθω ότι ήρθε η ώρα κάποιων μικρών αλλαγών. Σαν μια ιδέα που ξεκίνησε κάπως διαφορετική, τώρα αποκτά άλλο νόημα, ένα πολύ πιο ουσιαστικό σκοπό (πιστεύω). Συμπτωματικά στο κατώφλι του 2012, η ανάγκη για αλλαγή είναι περισσότερο εσωτερική καθώς συντονίζομαι με την επιτάχυνση του χρόνου, που στις μέρες μας αποκτά εντελώς διαφορετικό νόημα.

Οι αναρτήσεις από δω και μπρος θα είναι μόνο δικές μου, είτε αυτές αφορούν άρθρα μου σε συγκεκριμένα θέματα που αισθάνομαι την ανάγκη να αναπτύξω, σκέψεις και προβληματισμοί με αφορμή γεγονότων της ζωής μου ή των μαθημάτων μου με ανθρώπους που εμπιστεύονται την καθοδήγηση μου (μέχρι να βρουν τον εσωτερικό Δάσκαλο), αποσπάσματα βιβλίων μου κ.λ.π.

Ο ρόλος της δασκάλας-οδηγού μου προσφέρει μοναδικές προκλήσεις μάθησης, διεύρυνσης, μέσα από τη διαφορετικότητα και τη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου (παιδιού ή ενήλικα) που αποφασίζει να αναλάβει την ευθύνη της ζωής του και ξεκινά το δύσκολο δρόμο της απελευθέρωσης του εαυτού του. Όποιο και αν φαίνεται να είναι το πρόβλημα του καθενός (κάποια μαθησιακή δυσκολία, προβλήματα σχέσεων, αίσθημα ανικανοποίητου και έλλειψης, ασθένεια κ.λ.π.), η κοινή πορεία που περπατάμε μαζί, οδηγεί πάντα τον καθένα, πίσω στον εαυτό του. Τα μαθήματα που καθένας μαθαίνει και είναι προσωπικά, διαπιστώνω όλο και περισσότερο ότι αφορούν κι άλλους και μπορούν να προσφέρουν σε όσους είναι έτοιμοι να λάβουν και να αντιληφθούν.

Για το λόγο αυτό και επειδή πιστεύω ότι τίποτα δεν μας ανήκει αποκλειστικά, παρά αποκτά αξία εφόσον το προσφέρουμε και το μοιραζόμαστε, αισθάνθηκα την ανάγκη, το blog αυτό, να εξυπηρετεί πλέον αυτόν τον μοναδικό σκοπό μου.

Η κάθε ανάρτηση αφορά τον χρόνο που γράφεται και είναι ουσιαστική για μένα. Πάντα τα επόμενα μας μαθήματα προσθέτουν και δεν αφαιρούν από τα προηγούμενα. Με αυτήν τη διάθεση ειλικρίνειας και απλότητας, εκθέτω και προσφέρω τον εαυτό μου, χωρίς να φοβάμαι ή να υπερασπίζομαι κάποια δήθεν εικόνα μου. Ούτως ή άλλως κριτής της ζωής μου μπορώ να είμαι μόνο εγώ, γιατί επιλέγω να ζω σύμφωνα με τις προσδοκίες του Εαυτού μου και κανενός άλλου.

Οι αναρτήσεις μου σκοπό έχουν τον προβληματισμό και το διάλογο και όχι να πείσουν ή να προσφέρουν έτοιμες απαντήσεις σε κανέναν. Οι απαντήσεις βρίσκονται μέσα στον καθένα μας φτάνει να τολμάμε να αμφισβητούμε τους προγραμματισμούς μας, να διαφοροποιούμαστε από τη μάζα και τις εύκολες θεωρίες που δεν πράττουμε και να εμπιστευόμαστε αυτό που εμείς θέλουμε να είμαστε πραγματικά.

Δεν θα ήθελα πλέον να συνδιαλέγομαι με «ανώνυμους» αλλά με επώνυμους. Η ταυτότητα του καθενός είναι δική του υπόθεση και δεν με ενδιαφέρουν τα στοιχεία που ζητά το σύστημα: όνομα, επίθετο, ηλικία κ.λ.π. Μου αρκεί ένα όνομα στο οποίο «ακούτε» ή ένα ψευδώνυμο που σας εκφράζει, για να αισθάνομαι ότι επικοινωνώ με αληθινές υπάρξεις και όχι το ανώνυμο πλήθος ή αόριστα με όσους συνειδητά ή υποσυνείδητα δεν τολμούν να εκθέσουν την αλήθεια τους.

Θέλω να συμπεριλαμβάνω τα σχόλια που αφορούν το συγκεκριμένο θέμα το οποίο σχολιάζεται και όχι γενικά ή προσωπικά θέματα και ερωτήσεις που δεν σχετίζονται με το θέμα που ανεβάζω. Για οτιδήποτε γενικό ή προσωπικό, θα χαρώ να επικοινωνήσω με όποιον θέλει στο μέιλ μου: autognosia.dyslexia@gmail.com. Πάντα αφιερώνω το χρόνο και την προσοχή μου σε κάθε μέιλ που λαμβάνω μέσα από σεβασμό και ειλικρίνεια και το ίδιο θα συνεχίσω να κάνω.

Μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί μου είτε στο blog είτε στο μέιλ μου, στα Ελληνικά ή στ’ Αγγλικά. Κατανοώ και τις δυο γλώσσες βιωματικά. Τα greeklish είναι μια φτιαχτή, ψεύτικη «γλώσσα» που δεν επιλέγω να διαβάζω ή να προσπαθώ να κατανοώ.

Εύχομαι καλή συνέχεια σε όσους επιλέγουν να παρακολουθούν την πορεία της «Εναλλακτικής Μάθησης».

Η ώρα των πολεμιστών

2011-12-07T20:40:00.004+02:00

Η μοναδική μου μάχη είναι με το Μάτριξ και αυτούς που το υπηρετούν. Η μόνη μου ανάγκη είναι η πλήρης αποσύνδεση από αυτό και η ελευθερία. Ο αποπρογραμματισμός του νου είναι η μοναδική δουλειά μου.

Δεν έχω ακόμα γνωρίσει κανέναν που να το έχει επιτύχει αυτό. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι έχουν αποδεσμευτεί, όταν απλά αντικαθιστούν τον έναν κανόνα με άλλον, μια πεποίθηση με άλλη και μια αντίδραση με μια άλλη. Πόσο αξιολύπητα αδαείς είναι! Απλά κοροϊδεύουν τον εαυτό τους μεταθέτοντας πράγματα επιφανειακά, βλέποντας διαφορετικές οπτικές του ίδιου έξυπνου, πολυδιάστατου συστήματος, με τα άπειρα ολογράμματα του.

Μπορείς να το αντιληφθείς αυτό, μόνο αν είσαι αρκετά θαρραλέος να μετακινείσαι, να αλλάζεις οπτικές, να εξερευνάς χωρίς την ανάγκη να υπερασπίζεσαι ή να κρατιέσαι από οτιδήποτε νομίζεις ότι ξέρεις.

Τότε έρχεται η κατακλυσμιαία συνειδητοποίηση ότι τα πάντα είναι αντιλήψεις, ότι ποτέ δεν έχεις βρεθεί ουσιαστικά «έξω» από τη μηχανή, απλά έχεις δει και έχεις βιώσει πολλά κομμάτια προγραμματισμού, μέσα στο ίδιο το πρόγραμμα. Ευρύτερες αντιλήψεις ίσως, αλλά παρ’ όλα αυτά, αντιλήψεις.

Όλα όσα αντιλαμβάνεσαι, νομίζεις ότι γνωρίζεις και βιώνεις, είναι μέρος του Μάτριξ. Το Μάτριξ βρίσκεται στο νου σου. Δεν μπορείς να δραπετεύσεις από αυτά που βιώνεις και αντιλαμβάνεσαι. Είσαι συν-δημιουργός και παράλληλα προστάτης του προγράμματος.

Όλα όσα θεωρείς «φυσιολογικά» σε σκλαβώνουν. Το σύστημα στο κεφάλι σου σε υπνωτίζει με συνήθειες: χιλιάδες λεπτομέρειες της καθημερινότητας σου που έχεις εκπαιδευτεί να αγνοείς. Κανόνες επί κανόνων που νομίζεις ότι είναι φυσιολογικό να υπακούς. Δεν έχει σημασία πόσο «θετικά» είναι όλα αυτά που υπηρετείς. Στην πραγματικότητα, το «θετικό» σε κρατάει ακόμα πιο υπνωτισμένο παρά το «αρνητικό». Το πρόγραμμα θρέφεται από τους θετικούς, καλούς, ηθικούς ανθρώπους-μηχανές, οι οποίοι είναι εντελώς τυφλοί στη συνεισφορά τους στο διπολισμό.

Δεν «μαθαίνεις» τον εαυτό σου. Δεν μπορείς να μάθεις αυτό που ήδη γνωρίζεις. Αποκαλύπτεις τον Εαυτό σου, όταν έχεις αποκηρύξει και απαλλαγεί από τη μηχανή που λανθασμένα πάντα πίστευες ότι ήσουν εσύ. Αλλά αυτό είναι καθολικός πόλεμος, ένας πόλεμος που δεν είσαι προετοιμασμένος ούτε εξοπλισμένος να αναλάβεις. Πολλοί έχουν προσπαθήσει, πολλοί ακόμα θα το επιχειρήσουν, αλλά είναι λίγοι, ελάχιστοι, αυτοί που το έχουν καταφέρει, να κερδίσουν τον πόλεμο – όχι μόνο μερικές μάχες (μόνο και μόνο για να συμμορφωθούν πάλι, με μια αξιολύπητη στάση ανωτερότητας).

Μη ζητάς αυτό που δεν είσαι έτοιμος να αναλάβεις. Και μη ζητάς από τυφλούς να σε οδηγήσουν σε αυτό που δεν έχουν οι ίδιοι δει. Κανείς δεν αναλαμβάνει αυτόν τον πόλεμο χωρίς προετοιμασία ή χωρίς ένα πραγματικό οδηγό που θα συμμετέχει μαζί του στις μάχες, αντί να κάθεται απ’ έξω ως θεατής.

Η προετοιμασία είναι και η μύηση σου, η περίοδος δοκιμασίας για τις πιο δύσκολες μάχες που βρίσκονται μπροστά σου, τις οποίες πρέπει να παλέψεις με τον εαυτό (εγώ) σου, για τον Εαυτό σου, για κανέναν άλλον και για κανένα άλλο λόγο.

Αν είσαι δειλός, κάνε πίσω και παράκμασε με τους αδύναμους (στην καρδιά). Σου αξίζει αυτό που επιλέγεις. Η ελευθερία προσφέρεται μόνο σε όσους την αξίζουν, όχι στις μηχανές που θέλουν να παρουσιάζονται ως άνθρωποι.

Μόνο η αλήθεια μπορεί να σε ελευθερώσει. Αλλά η «αλήθεια» είναι μια λέξη που το Μάτριξ δεν σε αφήνει να καταλάβεις. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες, δεν υπάρχει αυτό που λένε, «η αλήθεια μου». Το Μάτριξ κρύβεται πίσω από λέξεις που χρησιμοποιεί για το δικό του συμφέρον. «Η αλήθεια μου», σημαίνει στην ουσία «η αντίληψη μου, οι πεποιθήσεις μου, οι ανάγκες μου» και πολλά άλλα πράγματα. Όμως δεν σημαίνει Αλήθεια, Πραγματικότητα, Γνώση, τα οποία δεν μπορούν να υποβιβαστούν σε υποκειμενικότητες. Κάθε φορά που εσφαλμένα θεωρείς την αντίληψη ως αλήθεια, θα ανακαλύπτεις – αν είσαι αρκετά θαρραλέος ώστε να παρατηρείς – ότι έχεις παγιδευτεί σε ακόμα ένα πρόγραμμα του Προγράμματος, από το οποίο πρέπει να παλέψεις για να αποδεσμευτείς.

Ο δρόμος προς την Αλήθεια είναι στρωμένος με αμφισβητήσεις. Η πραγματική αμφισβήτηση χρειάζεται τόλμη, επιμονή, και ολοκληρωτική, αφοσιωμένη εγρήγορση. Να είσαι έτοιμος να σταθείς μόνος. Τα χειρότερα τέρατα, εφιάλτες, κολάσεις είναι δημιουργήματα δικά σου. Να είσαι έτοιμος να καταστρέψεις, να γκρεμίσεις ΟΛΑ όσα ξέρεις και στα οποία έχεις βασιστεί για την άνεσή σου, για τόσο καιρό. Ποτέ δεν θα έχεις μια «ασφαλή» και συνηθισμένη μέρα στη ζωή σου ξανά.

Σε αντίθεση με αυτά που ξέρεις, είναι η ενοχή αυτή που σε κρατάει φυλακισμένο και είναι ο φόβος που θα σε οδηγήσει έξω από το Μάτριξ – αν δεν φοβηθείς το φόβο. Αν δεν φοβάσαι να παραμένεις στο πρόγραμμα, περισσότερο από όσο φοβάσαι να επιχειρήσεις να βγεις από αυτό, δεν θα μετακινηθείς από τη ζώνη άνεσης σου, ό,τι και αν ισχυρίζεσαι ή κάνεις. Το Μάτριξ έχει τρισεκατομμύρια τρόπους να σε πείθει με ολογράμματα αντιλήψεων ότι «βρίσκεσαι έξω από αυτό και ασφαλής». Τέτοιοι παραπληροφορημένοι άνθρωποι-μηχανές είναι οι καλύτεροι υποστηρικτές και το δυναμικό του. Αυτοί γίνονται οι τυφλοί ηγέτες που χιλιάδες άνθρωποι ακολουθούν, σε φανταστικούς κόσμους αντίληψης και λιγότερο εμφανή υποδούλωση. Τελικά, θα ανακαλύψεις, ότι βρίσκεσαι σε ακόμα ένα μονοπάτι προς μια ακόμα ουτοπία.

Μόνο όταν έχεις δει αρκετά – επιλέγοντας το μονοπάτι προς την Αλήθεια, που είναι μονοπάτι άβολο και ανασφάλειας – όταν έχεις αποκαλύψει αρκετά, μπορείς να απελευθερωθείς τελειωτικά από το φόβο. Τότε, αναπόφευκτα, σε καταβάλλει η θλίψη, η αηδία και ο θυμός, που θα σε αναγκάσουν να δράσεις. Τότε είναι που ξεκινάς τον πραγματικό πόλεμο, τον ΔΙΚΟ ΣΟΥ πραγματικό πόλεμο, από όπου δεν υπάρχει επιστροφή. Γιατί όταν έχεις ρίξει έστω μια ματιά στις αληθινές σου δυνάμεις, αυτά που είσαι πραγματικά ικανός να κάνεις, δεν μπορείς ποτέ ξανά να συμβιβαστείς παραμένοντας μηχανή. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ πολεμιστής. Γιατί, μπορείς είτε να υπηρετείς το πρόγραμμα και τους πολλούς αντιπροσώπους του είτε να υπηρετείς την Αλήθεια και την Ανθρωπότητα. Δεν μπορείς να υπηρετείς ταυτόχρονα και τα δυο, παρ’ όλο που αρχικά θα το επιχειρήσεις.

Τότε, και μόνο με αυτή τη συνειδητοποίηση, δίνεις μια υπόσχεση στον Εαυτό σου, μέσα από την οποία ζεις, αναπνέεις, ξυπνάς με αυτήν, και υπερασπίζεσαι, με το νου, την καρδιά και τη ζωή σου καθημερινά, με όποιο κόστος.

«Υπόσχομαι να είμαι αγαθός και καλός προσφέροντας στα παιδιά, γιατί αυτά αποτελούν το μέλλον της Ανθρωπότητας.

Υπόσχομαι να είμαι υπεύθυνος με τους υπεύθυνους και να σέβομαι αυτούς που σέβονται τον εαυτό τους και τους άλλους.

Υπόσχομαι να κατανοώ και να βοηθάω τους πραγματικούς (γενναίους) αναζητητές της Αλήθειας, ως αληθινό σκοπό της ζωής μου.

Υπόσχομαι να ξεσκεπάζω και να καταστρέφω όσους αποπλανούν, τους απατεώνες και αυτούς που απομυζούν ενέργεια, γιατί δεν θα τρέφονται από την ενέργεια μου.

Υπόσχομαι να εξολοθρεύω κάθε πρόγραμμα, τελετουργικό, κανόνα, πεποίθηση που εμποδίζει το δρόμο Μου, καθώς και τους αντιπροσώπους αυτών που θέλουν να με σκλαβώνουν.»

Ένας πολεμιστής δεν μπορεί να ελέγχεται ή να υπνωτίζεται πλέον. Η πλάνη του γραμμικού χρόνου πείθει ότι οι μάχες χάνονται, ότι ο περιορισμός είναι υπαρκτός και ότι η ελευθερία είναι ακόμα ένα όνειρο θερινής νυκτός. Αλλά μόνο ένας πολεμιστής γνωρίζει ότι οι μάχες είναι οι εμπειρίες μάθησής του για να ξεσκεπάσει το Μάτριξ, είναι τα διδακτικά εργαλεία που τον κάνουν δυνατότερο, άφθαρτο, ισχυρότερο για την τελική του μάχη.

Μόνο ένας αληθινός πολεμιστής μπορεί να αναγνωρίσει τις μηχανές, κάτω από τις ανθρωπόμορφες προσποιήσεις τους. Γιατί μόνο ένας πολεμιστής έχει το θάρρος να συνθλίβει κάθε παραπλανητικό πρόγραμμα στον ίδιο του το νου, επομένως γίνεται ατρόμητος, καθαρίζοντας τη δική του Όραση. Οι πολεμιστές αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον, αλλά δεν αλληλοεξαρτώνται για την ατομική τους ελευθερία. Γνωρίζουν ότι ο καθένας πρέπει να αναλάβει την ευθύνη για τη δική του υποδούλωση καθώς και να κάνει τη δική του επιλογή να ελευθερωθεί – ή όχι. Οι μόνοι εχθροί τους οποίους αναγνωρίζουν έξω από την προγενέστερη ασυνείδητη ύπνωση τους, είναι αυτοί που θέλουν να παραμένουν μηχανές (είτε πιστεύοντας ότι είναι ελεύθεροι, είτε νομίζοντας ότι η σκλαβιά είναι το πεπρωμένο τους). Η συγκάλυψή τους είναι άκρως πειστική, αλλά μόνο για όσους βρίσκονται σε χαμηλότερο επίπεδο συνειδητότητας από αυτό των πολεμιστών.

Πάνω από όλα και περισσότερο από όλα, ένας αληθινός πολεμιστής στέκεται ενάντια στους αποκαλούμενους αρχηγούς, οδηγούς, δασκάλους, γκουρού που παραπλανούν τους αδαείς, οι οποίοι ψάχνουν απαντήσεις και λύτρωση έξω από τον Εαυτό τους. Αυτοί οι εκμεταλλευτές τρέφονται από τους υπνωτισμένους, με ψέματα, πρακτικές και πεποιθήσεις που προσφέρουν ψεύτικες υποσχέσεις και αδιέξοδα. Αποτελούν κύρια πηγή ενέργειας για το Μάτριξ –εν αγνοία τους.

Έφτασε η ώρα. Ας αρχίσει ο πόλεμος, ο μεγαλύτερος πόλεμος που έχει διεξαχθεί!

Ένας πόλεμος για την Ανθρώπινη Συνειδητότητα.

Για την Αλήθεια.

Για την Ελευθερία.

Μην νομίζεις ότι γνωρίζεις την έννοια αυτών των λέξεων. Δεν γνωρίζεις! Το Μάτριξ έχει διαστρεβλώσει όλες τις έννοιες, όλες τις γλώσσες, όλα τα μυαλά. Μπορείς είτε να επιστρέψεις στην ύπνωσή σου (ανεξάρτητα από ό,τι έχεις διαβάσει εδώ), νομίζοντας ότι βρίσκεσαι στο «σωστό δρόμο» ή μπορείς να αμφισβητήσεις ΟΛΑ όσα νομίζεις ότι ξέρεις – κάτι που είναι εντελώς τρομακτικό και αδιανόητο για τους περισσότερους.

Η πραγματική σου πρόκληση αυτή τη στιγμή δεν είναι αν έχεις θεωρητικά καταλάβει τις λέξεις, αλλά αν μπορείς να αποκωδικοποιήσεις το νόημα τους στην καθημερινότητά σου. Μην παρασυρθείς από τον προγραμματισμό σου σπεύδοντας, είτε να συμφωνήσεις είτε να διαφωνήσεις με όσα διάβασες, δεν με ενδιαφέρει η άποψη σου. Αν είσαι περαστικός, προσπέρασε. Αν είσαι απάτη, θα σε ξεσκεπάσω. Αν είσαι πραγματικός αναζητητής, ψάξε.

Μερικά χρήσιμα πράγματα να θυμάσαι, να μελετάς και να διερευνάς

2011-09-24T14:55:00.001+03:00

Το όμοιο έλκει το όμοιο.

Εσύ δημιουργείς την πραγματικότητα σου.
(το εγώ: ο προγραμματισμός και οι περιοριστικές πεποιθήσεις ή ο εαυτός: η δημιουργική φαντασία, η διαίσθηση, η απουσία ελέγχου, η αποδοχή της ροής της ζωής)

Ο εξωτερικός κόσμος είναι προβολή του εσωτερικού κόσμου. Είναι μια μεταβαλλόμενη πραγματικότητα.

Ο φόβος κρύβει την αγάπη. Η ενοχή την εμποδίζει.

Ο φόβος είναι ψευδαίσθηση που παρουσιάζεται ως αλήθεια ενόσω το πιστεύεις.

Η αγάπη είναι η αλήθεια που υπερβαίνει την αντίληψη των 5 αισθήσεων και τον προγραμματισμό του εγώ.

Η ειρήνη και η αρμονία βρίσκονται στη συνεργασία και την ισότιμη συνύπαρξη των αντιθέτων.

Επιλογή έχεις μόνο όταν είσαι ελεύθερος.

Ελεύθερος είσαι όταν απαλλάσσεις τον εαυτό σου από κάθε κατηγορία, κριτική και ενοχή.

Ο Έρωτας είναι το νόημα της ζωής.

Ο θάνατος είναι η άλλη όψη της γέννησης. Η ζωή δεν έχει αντίθετο.

Η αλήθεια είναι διαχρονική, απόλυτη και χωρίς εξαιρέσεις ή διαφοροποιήσεις. Όλα τα υπόλοιπα είναι πεποιθήσεις που το εγώ αλλάζει κατά το συμφέρον του.

Δίνεις στους άλλους αυτό που είσαι. Αυτό εκδηλώνεται πάντα στα λόγια στις πράξεις, στην συνολική δράση και στάση σου.

Αυτό που είσαι το ορίζεις μόνο Εσύ (το εγώ ή ο Εαυτός)

Η ζωή είναι αλλαγή.

Η μόνη ουσιαστική αλλαγή συμβαίνει εσωτερικά και εκφράζεται εξωτερικά.

Δεν υπάρχει ασφάλεια στο στατικό, στη συνήθεια, στο διχασμό, στην προσκόλληση.

Θα το δεις όταν το πιστέψεις.

Ό,τι έχεις ονομάσει ως εχθρικό είναι γιατί δεν κατανοείς και φοβάσαι.

Η μόνη πραγματική γνώση είναι βιωματική. Η πληροφορία σε βοηθάει να διερευνήσεις αλλά δεν αποτελεί γνώση.

Η αγάπη δεν είναι καθήκον, είναι επιλογή.

Ο φόβος είναι άγνοια.

Η άγνοια είναι λήθη.

Η ελευθερία, η επιλογή, η αγάπη, η δημιουργικότητα, η ειρήνη, βρίσκονται στην ενθύμηση (α-λήθεια)

Γιατί είσαι εδώ;

2011-08-13T12:14:00.001+03:00

Σύνθημα της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας είναι το «βαριέμαι» και «η ζωή μου είναι φρικτά ανιαρή», το οποίο δυστυχώς ακούς από πολλά νέα παιδιά. Οι άνθρωποι των πόλεων έχουν «ελεύθερο χρόνο» να βαριούνται, να ρουτινιάζουν, να έχουν «χόμπι» και να ασχολούνται με τους άλλους. Φθείρονται και πεθαίνουν μέσα τους, χωρίς να το αντιλαμβάνονται, ενώ εξωτερικά μοιάζουν λαμπεροί και ψεύτικοι με τη βοήθεια της συνεχώς αναπτυσσόμενης βιομηχανίας του φόβου, που όμως δεν καταφέρνει να κρύψει, κάτω από το λαμπρό περιτύλιγμα, την απουσία ουσιαστικού περιεχομένου.

Γιατί είσαι εδώ; Ποιος είσαι πραγματικά και τι ήρθες να κάνεις; Όσο σπρώχνεις αυτά τα ερωτήματα στο πίσω μέρος του μυαλού σου – για όποιο λόγο θεωρείς σημαντικό – η ζωή σου δεν αποκτά νόημα και σκοπό, μέχρι να διεκδικήσεις συνειδητά να βρεις τις απαντήσεις.

Δεν υπάρχουν εγγυήσεις στη ζωή, όσο κι αν επιδιώκεις να τις έχεις. Αυτές οι «εξασφαλίσεις», που με τόσο κόπο και μόχθο έχεις αποκτήσει), σε όλα τα επίπεδα (νοητικό – συναισθηματικό – υλικό) θα σου αφαιρούνται αναπόφευκτα μία – μία, μέχρι να καταλάβεις ότι δεν βρίσκεσαι εδώ για να είσαι ασφαλής. Αν έχεις επενδύσει σε οτιδήποτε ή οποιονδήποτε έξω από τον εαυτό σου, θα πονάς και θα παλεύεις σε μια προσπάθεια να συγκρατείσαι σε ό,τι έχεις προσκολληθεί. Δεν υπάρχουν οι απαντήσεις έξω από τον εαυτό σου και τίποτα δεν είναι ικανό να γεμίσει αυτό το εσωτερικό κενό παρά μόνο να το κρύβει προσωρινά, κάνοντας τον πόνο ολοένα και μεγαλύτερο.

Μην ψάχνεις όμως τέτοιες απαντήσεις ή οποιαδήποτε αλήθεια στον τρόπο που έχεις εκπαιδευτεί να σκέφτεσαι και να αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου και τον κόσμο γύρω σου. Αυτός ο τρόπος σκέψης (το μάτριξ του νου), βρίσκεται εκεί ΑΚΡΙΒΩΣ για να σου αποκρύπτει την αλήθεια, να σου δείχνει το μέρος παρουσιάζοντάς το ως όλον, να σε διχάζει, να σε διασπά και να σε αποπλανά. Σκοπός επετεύχθη! Συμβιβάζεσαι, σταματάς να κάνεις ερωτήσεις πιστεύοντας είτε ότι έχεις βρει τις απαντήσεις, είτε νομίζοντας ότι δεν υπάρχουν. Βρίσκεσαι καθηλωμένος στα δεσμά που ο ίδιος αποδέχεσαι και διατηρείς, ενισχύοντάς τα.

Δεν υπάρχει τίποτα που μπορείς να κάνεις, να διαβάσεις, να ακούσεις, να δεις που θα σου δώσει απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα που καίνε την καρδιά σου, αν δεν αλλάξεις τον τρόπο που έχεις εκπαιδευτεί να σκέφτεσαι. Δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να βρεις και να δοκιμάσεις, που θα έχει διάρκεια, νόημα και ουσία, όντας παγιδευμένος σε αυτό το μάτριξ του νου. Όσο κι αν θέλεις να πιστεύεις ότι είσαι ελεύθερα σκεπτόμενος άνθρωπος με επιλογή στη δράση σου, στην πραγματικότητα αντιδράς μηχανικά, ακολουθείς (υποσυνείδητες) προσταγές και δεν ελέγχεις τίποτα, περισσότερο απ’ όλα τον εαυτό σου.

Για να ανακαλύψεις γιατί είσαι εδώ, πρέπει να ανακαλύψεις ποιος είσαι. Αν πιστεύεις ότι είσαι οι σκέψεις σου, δεν ξέρεις ποιος είσαι. Αν πιστεύεις ότι είσαι το παρελθόν σου, δεν ξέρεις ποιος είσαι. Αν πιστεύεις ότι είσαι η προσωπικότητά σου με τα «ελαττώματα» και τα «προτερήματά» της, και πάλι δεν ξέρεις ποιος είσαι. Αν προσπαθείς να ελέγξεις τη συμπεριφορά σου και τις πράξεις σου, είσαι καλά εκπαιδευμένο πρόβατο της κοινωνίας. Αν προσπαθείς να ελέγξεις τα συναισθήματά σου είσαι καταπιεσμένος δούλος της ηθικής, διχασμένος και δυστυχισμένος. Αν προσπαθείς να ελέγξεις τη σκέψη σου, διεξάγεις άσκοπους εσωτερικούς πολέμους τους οποίους ενίοτε προβάλλεις εξωτερικά, χωρίς να αναλαμβάνεις την ευθύνη για τη συμμετοχή σου.

Δεν είναι ο κόσμος και οι άλλοι αποκομμένοι από σένα και δεν ανακαλύπτεις γιατί είσαι εδώ όταν αποσύρεσαι ή αποφεύγεις να ζήσεις «για να βρεις τον εαυτό σου». Αντίστοιχα, δεν καταλαβαίνεις ποτέ τον κόσμο και τους άλλους, αν δεν κατανοείς τον εαυτό σου. Ανακαλύπτεις ποιος είσαι και γιατί είσαι εδώ, ακριβώς εκεί που βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή, σε οποιεσδήποτε συνθήκες (και όχι στις «ιδανικές» που περιμένεις), με ό,τι έχεις ή δεν έχεις, γιατί αυτά ακριβώς χρειάζεσαι για το ταξίδι σου προς τον εαυτό σου.

Ίσως έχεις πιστέψει – στην προσπάθειά σου να βρεις τον εαυτό σου – ότι πρέπει «να πατάξεις» το εγώ σου, μόνο για να διαπιστώσεις, ότι όσο περισσότερο επιχειρείς να το κάνεις, τόσο ισχυρότερο γίνεται. Έτσι παγιδεύεσαι στην κριτική, την ενοχή, τη δυστυχία και στην επανάληψη. Όλες αυτές οι απόπειρες που το ίδιο σύστημα (που δημιούργησε το πρόβλημα) σου προτείνει, ουσιαστικά ενισχύουν και τρέφουν το εγώ, ό,τι κι αν διακηρύττουν ή υποστηρίζουν.

Πάντα η αλήθεια είναι απλή και ολοφάνερα μπροστά μας όμως ο εκπαιδευμένος νους την θεωρεί δύσκολη, ψάχνοντας στην πολυπλοκότητα και στην απόσταση.

Αν ακόμα δεν είσαι έτοιμος να παραδεχτείς ότι είσαι μηχανή, δεν είσαι έτοιμος να ελευθερωθείς από την πλάνη στην οποία βρίσκεσαι. Δεν φτάνει να το λες και να το διαπιστώνεις με ορισμούς και μεγάλες διατυπώσεις. Δεν φτάνει να το «ξέρεις» αλλά να μην γνωρίζεις το πώς και να μην επιλέγεις να κάνεις κάτι για αυτό. Η θεωρία από την πράξη διαφέρει όπως διαφέρει το να παρακολουθείς από το περιθώριο ή να τολμάς να ζεις. Το πρώτο είναι ασφαλές αλλά ψεύτικο, Το δεύτερο είναι ριψοκίνδυνο αλλά αληθινό.

Δεν μπορείς να ανακαλύψεις ποιος είσαι μέχρι να διαπιστώσεις ότι αυτό που έχεις πιστέψει ότι είσαι δεν είναι αληθινό. Δεν μπορείς να ανακαλύψεις την αλήθεια μέχρι να δεις το ψέμα που έχεις πιστέψει ως αλήθεια. Δεν γίνεται να δεις αυτό που είναι αόρατο απλά γιατί η υφιστάμενη θέασή σου αποκλείει οτιδήποτε δεν ταιριάζει με το ψεύτικο δημιούργημα (όνειρο, ολόγραμμα) που θέλεις να διατηρείς ως αληθινό. Πρέπει να είσαι πρόθυμος και έτοιμος να γκρεμίσεις το παλιό για να αναδυθεί το καινούργιο.

Φοβάσαι το γκρέμισμα, φοβάσαι το άγνωστο, φοβάσαι το κενό. Από παιδί έχεις εκπαιδευτεί ότι «πρέπει να ξέρεις». Αξιολογείσαι πάνω σε αυτό που ξέρεις, γίνεσαι αποδεκτός βάσει όσων ξέρεις, έχεις πιστέψει ότι πρέπει να ξέρεις. Δεν τολμάς να μην ξέρεις, να ρωτάς, να αμφισβητείς. Αυτές είναι ξεχασμένες λειτουργίες και πόνεσες πολύ για να αναγκαστείς να τις ξεχάσεις. Όλη η εκπαίδευσή σου βασίστηκε στο να σε απομακρύνει από την αλήθεια σου, να σε διχάσει από τον εαυτό σου και να προγραμματίσει τον τρόπο σκέψης σου, ώστε ποτέ να μη διεκδικείς την ελευθερία σου, κι ας είναι δικαίωμα σου, ας είναι η φυσική κατάσταση ύπαρξής σου.

Μπορείς να αλλάξεις τα πάντα αν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι. Μπορείς να προσφέρεις σε αυτούς που αγαπάς μόνο αν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι. Μπορείς να εκφράσεις την μοναδικότητά σου και να βρεις το νόημα στη ζωή σου μόνο αν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι. Το μόνο εμπόδιο που έχεις είναι ο ίδιος ο προγραμματισμός σου. Ο μόνος εχθρός που χρειάζεται να αντιμετωπίσεις (αλλά δεν βλέπεις) βρίσκεται μέσα σου και είναι ο ίδιος ο προγραμματισμένος νους σου. Μην «παίζεις» όμως με τα εργαλεία του, ξέρει να τα χρησιμοποιεί με μαεστρία. Μην «παίζεις» στο γήπεδό του, θα αποδειχτεί ικανότερος και ισχυρότερος από σένα. Μάθε τις πρακτικές του, γνώρισε τους τρόπους του, παρατήρησε τους χειρισμούς του. Τότε δεν θα σε απειλεί, δεν θα έχεις τίποτα να φοβάσαι, θα είσαι ελεύθερος γιατί θα έχεις επιλογή.

Το δάχτυλο που δείχνει

2011-06-15T22:31:00.002+03:00

Αγανακτισμένοι και μη, προσπαθούμε όλοι να αλλάξουμε έναν κόσμο που έχουμε δημιουργήσει και δεν μας αρέσει αλλά ούτε και μας εξυπηρετεί πλέον. Πολύ φοβάμαι ότι αυτό δεν είναι εφικτό, ενόσω και όσο επαναστατούμε εναντίον του, όσο και αν υψώνουμε ενστάσεις και αντιθέσεις σε αυτόν. Πιστεύουμε σε αυτόν τον τρόπο λειτουργίας, που ουσιαστικά ενισχύει και δεν αλλάζει ό,τι πολεμάμε.

Η πιο εμφανής ένδειξη ότι προχωράμε σε λανθασμένα μονοπάτια είναι ο διάχυτος φόβος που πλανάται παντού και ο εσωτερικός πανικός που αποπλανά την ικανότητα της κρίσης μας, οδηγώντας τους ανθρώπους σε παρορμητικές συμπεριφορές που έχουν ως κύριο χαρακτηριστικό την επανάληψη. Το όλο κλίμα θυμίζει εμπόλεμη κατάσταση ή τη φαινομενική ηρεμία πριν από την καταιγίδα. Με σύμβουλο το φόβο, αφαιρείται η επιλογή αλλά και η σωστή κρίση που χρειάζεται για σωστές και ωφέλιμες αποφάσεις για το συλλογικό καλό. Η εκρηκτική διάθεσή μας να ορίσουμε το πρόβλημα, να βρούμε τους ενόχους και να εκδικηθούμε την αδικία είναι πλάνες που εύκολα μας παρουσιάζει και για τις οποίες μας πείθει ο τρόπος που εκπαιδευτήκαμε να σκεφτόμαστε.

Σκέφτομαι ότι μέχρι να έρθει εκείνη η ευλογημένη μέρα που δεν θα ψάχνουμε εχθρούς έξω από τον εαυτό μας, που θα συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει καμία αδικία στον κόσμο παρά μόνο αυτήν που επιτρέψαμε και στην οποία συμβάλαμε, μέχρι να έχουμε την τόλμη να αντικρίσουμε τον πραγματικό εχθρό, που δεν είναι άλλος από τον εκπαιδευμένο νου που διατηρούμε μέσα μας, θα συνεχίσουμε να πολεμάμε ψεύτικες μάχες, να κάνουμε φαύλους κύκλους και να αναπαράγουμε τα ίδια περιοριστικά αποτελέσματα, με διαφορετικά πρόσωπα και διαφορετικές περιστάσεις, που μας στερούν τη σύνθεση της πραγματικότητας που φτιάχνουμε. Η ουσία όμως είναι ότι αδυνατεί ο ίδιος νους που δημιούργησε τα προβλήματα, που εμείς αντιλαμβανόμαστε ως πολλά και ποικίλα (αλλά ουσιαστικά είναι μόνο ένα) να μας δείξει και τη λύση τους. Δεν έχουμε τη δυνατότητα, μέσα από αυτόν τον τρόπο σκέψης, να βρούμε λύσεις, να δημιουργήσουμε μια διαφορετική πραγματικότητα, από αυτήν που δεκαετίες και αιώνες δημιουργούμε ασυνείδητα αλλά παρ’ όλα αυτά με ιδίαν ευθύνη.

Οι περισσότεροι από μας, ξεκινάμε τη ζωή κάπου εκεί στα είκοσι μας χρόνια, κρατώντας τις ίδιες πεποιθήσεις, τις ίδιες αρχές και ιδανικά που μας δόθηκαν και εμείς υιοθετήσαμε άκριτα, μιμητικά, χωρίς ποτέ να τα αμφισβητούμε ή να τολμάμε να τα αλλάζουμε. Παπαγαλίζουμε συνθήματα, ακολουθούμε πεπαλαιωμένες ηθικές και συνεχίζουμε να ζούμε στη σκιά των γονιών μας, μη τολμώντας να διαφοροποιηθούμε με σκοπό να εκφράσουμε τον εαυτό μας. Να αποκατασταθώ, να φτιάξω μια οικογένεια, να δημιουργήσω την κοινωνική εικόνα μου, να εξασφαλίσω τη σύνταξή μου και είμαι μια χαρά. Να μεγαλώνει η μαμά μου τα παιδιά μου, να στηρίζομαι στον άνδρα μου για την ασφάλειά μου (ή στη γυναίκα μου για την κοινωνική αξία μου), να δανείζομαι για να κάνω τις διακοπές μου και να είμαι βουτηγμένος στα χρέη για να εξασφαλίζω την άνεσή μου. Ανάμεσα σε όλα αυτά επενδύω έξω από τον εαυτό μου, φοβάμαι σε κάθε επένδυση μου και κρατιέμαι από τα δεσμά που ο ίδιος χτίζω αργά αλλά μεθοδικά γύρω μου. (Αυτό το τελευταίο παραμένει κρυμμένο πίσω από τη φαινομενική δύναμη και ανεξαρτησία που προσωρινά μας χαρίζει η υλική ευμάρειά μας). Όταν κάτι από όλα αυτά (και όσα ο καθένας μας ορίζει ως σημαντικά και απαραίτητα στη ζωή του) δεν μου βγαίνουν όπως τα υπολόγισα, τότε κατηγορώ τους άλλους, το σύστημα, τη ζωή, τη μοίρα που δεν μου πρόσφερε αυτά που εγώ πιστεύω ότι θα έπρεπε να έχω για να είμαι ασφαλής.

Αυτός, με πολύ λίγα λόγια είναι ο ατομικισμός που διακατέχει τον σύγχρονο δυτικό άνθρωπο, χωρίς πολλές ιστορικές αναλύσεις, χωρίς ακαδημαϊκές αποδείξεις, που ο καθένας είναι ελεύθερος να ψάξει και να βρει από μόνος του. Προσωπικά προτιμώ να απλοποιώ τα πράγματα και πιστεύω ότι η ίδια η παρατήρηση της ζωής μπορεί να μας δώσει όποιες πληροφορίες χρειαζόμαστε για το «πώς» και το «γιατί» της ζωής μας. Αλλά αυτή είναι και η δυστυχία μας: δώσαμε πολύ μεγάλη εξουσία και σημασία στην θεωρητική – αναλυτική – αφαιρετική σκέψη (τα σύμβολα, τις αφηρημένες έννοιες, τις θεωρητικές τοποθετήσεις κ.λ.π.), μέσα στην οποία παγιδευτήκαμε, χάνοντας την ουσία, να διυλίζουμε τον κώνωπα.

Έχουμε εκπαιδευτεί να κοιτάμε έξω από τον εαυτό μας, τους άλλους, και όχι τον ίδιο τον εαυτό μας στη λειτουργία του. Έχουμε μάθει να κρίνουμε (τους άλλους και τον εαυτό μας) αλλά όχι να τον παρατηρούμε. Έχουμε μάθει να κοιτάμε το πρόβλημα, να το ορίζουμε, να το αναλύουμε, να έχουμε και να αντιλαμβανόμαστε μόνο αντιθέσεις αλλά δεν έχουμε μάθει να ψάχνουμε τη λύση, να παρατηρούμε αντικειμενικά, χωρίς να έχουμε ανάγκη ορισμούς και ταμπέλες, να έχουμε θέσεις καθαρές και ιδίως πρακτικές, εφαρμόσιμες.

Ακόμα εκπλήσσομαι όταν ακούω ανθρώπους να λένε, «αυτογνωσία, τι είναι αυτό;» και λυπάμαι που ακόμα δεν έχει ωριμάσει η ανάγκη (όχι σε όλους τους ανθρώπους ευτυχώς αλλά σε μεγάλη μερίδα) της διερεύνησης και μόνο της λέξης που όρισε και παρουσίασε ό,τι πιο λαμπρό έχει εκδηλώσει το αρχαίο πνεύμα που θέλουμε να θεωρούμε «δικό μας», Ελληνικό, αλλά ουσιαστικά ξένο και ξεχασμένο.

Δεν πρόκειται να αλλάξουμε τον κόσμο μας αν δεν αλλάξουμε τον εαυτό μας. Άλλη μια καραμέλα που μάθαμε πολλοί να πιπιλάμε, μη γνωρίζοντας την ουσία της πρακτικότητάς της ούτε τον τρόπο της εφαρμογής της. Μας αρκεί να υιοθετούμε θεωρητικά ό,τι ακούγεται ωραίο ή σπουδαίο, ακόμα και όταν δεν το κατανοούμε, για να μπορούμε έτσι να εξυπηρετούμε την εικόνα μας και την ψευδαίσθηση ότι ανήκουμε.

Κοιτώντας απ’ έξω προς τα μέσα, η ανάγκη ενασχόλησης με τον εαυτό, φαίνεται εγωιστική και άκρως επικίνδυνη διαδικασία, κόντρα στην ιδέα: κάνε κάτι, βγες στους δρόμους, φώναξε, κατηγόρησε, μούντζωσε, όπου έρχεται και το ειρωνικό σχόλιο, «εδώ ο κόσμος καίγεται και εσύ ασχολείσαι με τον εαυτό σου;» Ο φόβος και η ατολμία μπροστά στο επιχείρημα της γνωριμίας με τον εαυτό δεν φαίνονται. Ό,τι το σύστημα αυτό της περιοριστικής σκέψης δεν καταλαβαίνει, το περιθωριοποιεί, το απορρίπτει και το κοροϊδεύει. Βολική στάση άμυνας, χωρίς κανένα όμως ουσιαστικό αποτέλεσμα αφού δεν περιλαμβάνει θέση, μια διαφορετική θετική εκδοχή, παρά μένει στην αντίθεση και την ευκολία της αντιπαράθεσης.

Οι απεργίες θα συνεχίζονται, οι φωνές θα γίνονται εντονότερες, τα αίματα θα βράζουν, οι άνθρωποι χωρίζονται σε στρατόπεδα καθώς μόνοι τους σκάβουν το λάκκο που θέλουν να αποφύγουν. Υπάρχει άλλος τρόπος; Υπάρχει λύτρωση από ό,τι μας δεσμεύει; Εν τέλει, υπάρχει η ευτυχία, η αγάπη, η γαλήνη, η αρμονία και η ειρηνική συνύπαρξη που όλοι θέλουμε; Έχουμε όμως πειστεί ότι κάποιος άλλος θα βρει τις απαντήσεις για μας, ότι υπάρχουν «ειδικοί» που οδηγούν τη ζωή μας, στους οποίους εναποθέτουμε τις ελπίδες μας, τους φόβους μας αλλά και την ευθύνη μας. Οι απαντήσεις δεν έρχονται ποτέ προτού τεθούν οι ερωτήσεις και εμείς πιστεύουμε ότι έχουμε τις απαντήσεις χωρίς να έχουμε θέσει το σωστό ερώτημα. Γνωρίζουμε ποιος και τι φταίει, γνωρίζουμε τι δεν θέλουμε και τι δεν θα επιτρέψουμε να συμβεί, γνωρίζουμε τους εχθρούς μας και ζητάμε την τιμωρία τους. Γνωρίζουμε….

Και το δάχτυλο που δείχνει, είτε το στρέφουμε σε άλλους είτε στον ίδιο μας τον εαυτό, έχει το ίδιο αποτέλεσμα παγίδευσης και παραπλάνησης που μας κρύβει την αλήθεια.

Πόσες ζωές χρειάζεται ο άνθρωπος;

2011-03-24T21:42:00.001+02:00

γράφει η Μιχαέλα

Είναι όλες αυτές οι εικόνες μες το μυαλό μου, που έχουν γίνει επίγνωση και συναίσθημα. Είναι όλες αυτές οι σκηνές από ένα παρελθόν που δεν έχω ζήσει, τουλάχιστον όχι σε αυτή τη ζωή. Είναι το μικρό φοβισμένο κοριτσάκι με τις εμπειρίες μιάς μικρής Τζέιν Έιρ, που υποκύπτει στη μοίρα του και στη φυσική του αδυναμία, κρεμιέται από το βασανιστή του και εξαρτάται από αυτόν, όχι μόνο για την επιβιώση του, αλλά και για την εξέλιξη του συναισθηματικού του κόσμου. Είναι αυτό το αβοήθητο πλάσμα, που για κάποιο λόγο έχασε τη μητέρα του και ψάχνει ένα υποκατάστατο για να συνδεθεί με τον κόσμο. Είναι αυτό το υποκατάστατο που το κάνει να βλέπει τον κόσμο ως μία ατέλειωτη απειλή και τη ζωή γεμάτη από αφόρητο φόβο. Είναι η χειροδικία, η τιμωρία, ο εξαναγκασμός που μέρα με τη μέρα δρουν ως βουβή επιβεβαίωση μιας ζωής ανυπόφορης, μιας ζωής φυλακής, μιας ζωής που δεν αξίζει να τη ζει κανείς, παρά μόνο εάν την αποδεχτεί ως αναπόφευκτη. Είναι ο πρόωρος θάνατος, όχι όσον αφορά τα βιώματα αλλά όσον αφορά την ηλικία. Είναι αυτό το κοριτσάκι που γεννήθηκε ενήλικας για να ζήσει ενήλικας και να πεθάνει ως γέρος μέσα στην παιδική του ηλικία, βασανισμένο, κακοποιημένο, ξυλοδαρμένο, βέβαιο πώς αυτή και μόνο αυτή είναι η δυνατότητα μιας ζωής σε αυτό τον κόσμο.

Είναι η επίσης κακοποιημένη και βιασμένη γυναίκα, ίδια με εκατομμύρια κακοποιημένες και βιασμένες γυναίκες στον κόσμο, που υποφέρουν και ελπίζουν, που πείθουν τον εαυτό τους ότι αύριο όλα θα πάνε καλύτερα, ότι αύριο ο βασανιστής τους θα αλλάξει και θα γίνει ένας άνθρωπος γλυκός, όλο σεβασμό απέναντι σε εκείνες και απέναντι στον εαυτό τους. Είναι αυτή η γυναίκα που εθελοντικά μένει σε μία ζωή μίζερη, χωρίς αγάπη, γεμάτη φόβο και εξάρτηση, γιάτι δεν πιστεύει, γιατί δεν εμπιστεύεται, γιατί είναι μόνη και γιατί κανείς ποτέ δεν της έδειξε ότι υπάρχει και μια άλλη γυναίκα μέσα της, που δεν είναι προγραμματισμένη, που είναι ελεύθερη, ξέρει να αγαπάει και να εμπιστεύεται. Είναι αυτή η δυστυχισμένη και εγκλωβισμένη γυναίκα που υποφέρει και βρίσκει το θάνατο, γιατί δεν μπορεί, δεν είναι σε θέση να αλλάξει το εδώ και το τώρα της, επειδή δεν έχει μάθει να το βλέπει, αλλά έχει μάθει να το αποδέχεται και να ελπίζει σε ένα καλύτερο αύριο.

Είναι μια άλλη γυναίκα που ορκίστηκε ότι δε θα αφήσει ποτέ ξανά κανένα να γίνει θύτης απέναντί της, που φοβάται το ρόλο του θύματος και ακριβώς επειδή τον φοβάται, τον παίζει ασυναίσθητα. Η ζωή τής δίνει ακριβώς αυτό που φοβάται και όταν το συνειδητοποιεί οργίζεται και σκοτώνει. Σκοτώνει το βασανιστή της και νομίζει ότι έτσι απελευθερώνεται. Βαθιά μέσα της όμως ξέρει ότι είναι ο ίδιος της ο εαυτός που σκοτώνει, ξέρει ότι μετά από αυτό το φόνο δεν υπάρχει αύριο ούτε ως λειτουργικο μέλος μιας κοινωνίας, αλλά ούτε και ως ψυχή που μπορεί να αγαπήσει και να δώσει, γιατί η αγάπη μέσα της πέθανε μαζί με το θύτη της.

Είναι τέλος αυτός ο στρατιώτης. Ένας άντρας όπως τον ξέρουμε από τις ταινίες που αναφέρονται στην εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου: ψηλός, δυνατός, θαραλλέος, περήφανος, τολμηρός, άφοβος, ανελέητος, άκαρδος, ένα άγριο θηρίο που το μόνο που γνωρίζει είναι να παλεύει για ζωή ή για θάνατο. Είναι αυτός ο στρατιώτης που παλεύοντας για τη σωματική επιβίωσή του εκτελεί ανελέητα εγκλήματα, σκοτώνει αμέτρητους άλλους ανθρώπους, βιάζει και βασανίζει ανελέητα.

Βρίσκομαι μέσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο καθρέφτες. Είναι τόσοι πολλοί που δεν ξέρω πού να πρωτοεστιάσω την προσοχή μου. Κάθε ένας από αυτούς μου δείχνει πολλαπλές μορφές του εαυτού μου. Δεν προλαβαίνω να γυρίσω το κεφάλι μου προς μία κατεύθυνση και η πολλαπλοί εαυτοί μου με κατακλύζουν. Είναι όμως φιλικοί καθρέφτες. Η ζωή είναι αυτή τη φορά γλυκιά και τρυφερή.

Μου χάρισε αμέτρητα ζώα που με συνόδευσαν στη ζωή μου και που το κάθε ένα μου κράτησε ένα στιγμιαίο καθρέφτη του εαυτού μου. Η Σέρυ, που μου έδειξε τι σημαίνει μοναξιά και τι σημαίνει αγάπη και φόβος θανάτου. Ο Κάλιντον που με το θάνατό του μου παρουσίασε την παγωμένη και πεθαμένη έφηβο μέσα μου.

Μου χάρισε μια φοβισμένη μητέρα, που με αγαπούσε πάνω από όλα και που ποτέ δε με άφησε μόνη. Ασυνείδητα αισθάνθηκε τη δική μου αφόρητη μοναξιά, προερχόμενη από το φόβο που κουβάλαγα μαζί μου εξαιτίας της βίας που η ίδια κουβαλούσα μέσα μου. Εκείνη είναι που στάθηκε καθρέφτης μπροστά μου και παρά τους φόβους μου κατάφερα μέσα του να δω τη θέληση μου να μείνω και να βρω τον εαυτό μου. Ήταν σα να με παρακαλάει και ταυτόχρονα να με προτρέπει να μείνω σε αυτή τη ζωή, να μη χαθώ και να μη χάσω τον εαυτό μου.

Μου χάρισε ένα σωρό άντρες: φίλους, εραστές, συνεργάτες που στάθηκαν κοντά μου με το καλό ή με το κακό, καθρέφτες της μοναξιάς μου και της επιθετικότητας μου απέναντι στην αρσενική μου πλευρά.

Μου χάρισε ατέλειωτες φαινομενικές επιτυχίες, άριστες επιδόσεις στο σχολείο, υποτροφίες στο πανεπιστήμιο, καλοπληρωμένες και ενδιαφέρουσες δουλειές, το συναίσθημα ότι ό,τι αγγίξω γίνεται χρυσός και μετά από κάθε επιτυχία το συναίσθημα της απόλυτης εξουθένωσης, όχι απογοήτευσης, αλλά ατέλειωτης κούρασης. Όλα καθρέφτες αυτού του εαυτού στρατιώτη που κατεβαίνει στη μάχη, γιατί αυτός είναι ο μοναδικός λόγος ύπαρξής του, παλεύει γενναία και ικανά, ταυτόχρονα άκαρδα και ακάθεκτα, βγαίνει νικητής και γυρνάει στο στρατόπεδο του εξουθενωμένος και απηυδισμένος από το θάνατο και το αίμα που τον περιτριγυρίζει. Ναι, νίκησε το θάνατο, αλλά κέρδισε την ειρήνη και την ελευθερία; Η επόμενη μάχη τον περιμένει και εκείνος το ξέρει και είναι ήδη κουρασμένος από την καταστροφή που προκαλεί γύρω του. Είναι νικητής και είναι ζωντανός, αλλά δεν είναι ευτυχισμένος. Είναι αυτοί οι καθρέφτες που μου δείχνουν ότι δε γνωρίζω τη χαρά της δημιουργίας, αλλά μόνο την ικανοποίση και την κούραση του αγώνα και της επιβιώσης.

Μου χάρισε έναν πατέρα, που παρά τη μακρινή φυσική απουσία του, ήταν αυτός που μου καθρέφτισε αυτή τη φοβισμένη και κακοποιημένη γυναίκα μέσα μου. Αυτή τη γυναίκα που θέλει να εμπιστευτεί και να αγαπήσει και ταυτόχρονα φοβάται να εκφραστεί και πεθαίνει συναισθηματικά.

Μου χάρισε ένα σύζυγο, που μου έδειξε τη γυναίκα θύτη του εσωτερικού μου κόσμου, εκείνη που τσακωνόταν για το παραμικρό με τον άντρα μέσα της, εκείνη που έκοψε κάθε επικοινωνία μαζί του, εκείνη που ξεσηκώθηκε εναντίον του και τον σκότωσε.

Μου χάρισε τη μικρή κόρη του καινούριου μου συντρόφου, για να βρω το παιδί μου, αυτό το φοβισμένο και βασανισμένο παιδάκι που στην αρχή δεν είχε ούτε πρόσωπο ούτε φωνή.

Μου χάρισε τον καινούριο μου σύντροφο, ως απόδειξη της ύπαρξης του ανώτερου Εγώ μου και για να αποκτήσω θετικά βιώματα στην επικοινωνία μου με τον άντρα μου.

Μου χάρισε την κόρη μου, για να βρω μέσα από το δικό της χαώδες και δημιουργικό δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου της (τόσο διαφορετικό από το δικό μου στρατιωτικό αριστερό) τη θετική αντιμετώπιση της ζωής, την εμπιστοσύνη σε αυτό που είμαι και τέλος για να βρω τη χαρά της δημιουργίας.

Μου χάρισε τέλος μια δασκάλα ζωής, μια ίερεια και καθοδηγήτρια, για να μάθω να ακούω όλα αυτά το κομμάτια του εαυτού μου, να τα σέβομαι και να τα αποδέχομαι.

Πόσες ζωές χρειάζεται ο άνθρωπος για να απελευθερωθεί από τους εσωτερικούς του καταναγκασμούς, για να κλείσει ειρήνη με όλα τα κομμάτια του εαυτού του; Πόσες ζωές χρειάζεται για να μάθει να ζει συνειδητά; Πόσες για να βρει την ελευθερία; Σίγουρα δεν υπάρχει μία και μοναδική απάντηση σε αυτή την ερώτηση. Σίγουρα υπάρχουν τόσες απαντήσεις όσες και ψυχές. Εγώ χρειάστηκα πολλές και η ζωή μου τις έδωσε όλες, για να μπορέσω να βρω αυτό που όλοι ψάχνουμε συνειδητά ή ασυνείδητα: την ευτυχία και την αγάπη.

Και όμως… υπάρχει ένας άλλος κρυμμένος εαυτός.

2010-12-09T19:50:00.001+02:00

η ιστορία της Μαρίας... από την ίδια.

Μόλις χθες πέσανε στα χέρια μου κάποιες παλιές κιτρινισμένες πολυκαιρισμένες φωτογραφίες από τα πρώτα παιδικά μου χρόνια… ξέρετε από αυτές που όταν τις βλέπουμε, είτε χαμογελάμε με νοσταλγία, είτε αισθανόμαστε άβολα για την εικόνα μας, γι΄ αυτό που ήμασταν ως παιδιά. Έμεινα έκθαμβη να κοιτάζω με δέος το χαριτωμένο μελαχρινό κοριτσάκι της φωτογραφίας. Αυτή τη φορά η αίσθηση ήταν εντελώς διαφορετική. Ήταν σαν να έβλεπα βαθιά μέσα σε αυτό το κοριτσάκι πρώτη φορά και θυμήθηκα …

Θυμήθηκα πόσο μου άρεσε όσο ήμουν μικρή να μπαίνω σε φανταστικούς κόσμους μέσα από τα βιβλία και μετά να ονειροπολώ και να ταξιδεύω εκεί με την αχαλίνωτη φαντασία μου! Πόσο λάτρευα να ζωγραφίζω με τις ώρες… Πως κοίταζα επίμονα με ορθάνοιχτα τα μάτια ένα τοπίο στη φύση που μου άρεσε - ήθελα να το αποτυπώσω ανεξίτηλα στο μυαλό μου, να το κάνω εικόνα μέσα μου για να μπορέσω κάποια στιγμή αν θέλω να το ζωγραφίσω! Θυμήθηκα πως έγραφα υπέροχες εκθέσεις γεμάτες περιγραφές και συναίσθημα γιατί οι λέξεις με συνάρπαζαν – τις χρησιμοποιούσα σαν παιχνίδι, θέλοντας να φτιάξω, να δημιουργήσω κάτι εντελώς δικό μου κάτι όμορφο! Θυμήθηκα πώς ρουφούσα σα σφουγγάρι τη γνώση από τα χείλια και τα μάτια των δασκάλων μου, πώς ήμουν σε κάθε μάθημα απόλυτα ΕΚΕΙ αφοσιωμένη σ΄ αυτό. Μπορεί να μην έγραφα αυτολεξί το μάθημα στο διαγώνισμα της ιστορίας και της γεωγραφίας, αλλά θυμόμουν και την παραμικρή λεπτομέρεια που είχε πει ο δάσκαλος κατά τη διάρκεια της παράδοσης, όταν βέβαια αυτός συμμετείχε και δίδασκε με όρεξη και ενδιαφέρον.

Στο δικό μου παραμύθι η μικρή Μαρία μεγάλωσε, μπήκε στον κόσμο των πρέπει και των κανόνων από πολύ νωρίς, αναλαμβάνοντας από μόνη της την ευθύνη – την υποχρέωση – το βάρος, να είναι το «καλό κορίτσι και το καμάρι των γονιών της». Με αυτόν τον τρόπο συναίνεσα, χωρίς τότε να το γνωρίζω, στην «εκπαίδευσή μου» στον κόσμο του αριστερού ημισφαιρίου, αναπτύσσοντας υπέρμετρα τις ιδιότητες και τα χαρακτηριστικά του.

Έτσι και χωρίς καλά καλά να το συνειδητοποιήσω - αφού αυτή η πορεία θεωρούταν πλέον ως απόλυτα «φυσιολογική» και ταυτόχρονα ήταν και η πιο βολική και εύκολη για μένα - μεταλλάχθηκε η άποψη και το βίωμα της ζωής μου σε κάτι άχρωμο, αγωνιώδες, ανούσιο και κουραστικό. Τότε μου είπαν ότι έτσι ενηλικιώνομαι, έτσι αναλαμβάνω την ευθύνη του εαυτού μου, ωριμάζω πλέον και πως αυτό συμβαίνει σε όλους τους φυσιολογικούς ανθρώπους που θέλουν να ανήκουν σε μια κοινωνία.

Κάπως έτσι οι φανταστικοί κόσμοι των βιβλίων έγιναν μαθήματα στο φροντιστήριο και υποχρεωτικά μαθήματα στο πανεπιστήμιο αργότερα. Η ονειροπόληση αντικαταστάθηκε από την τηλεόραση. Η απόλαυση της ζωγραφικής υποβαθμίστηκε σε χόμπυ για να μη γίνει ποτέ θέληση για σπουδές και επαγγελματική αποκατάσταση. Από εκεί που ήταν το παρόν μου, μεταλλάχθηκε σε παρελθόν και μέλλον - ανάμνηση και όνειρο να πραγματοποιηθεί ΜΕΤΑ (ξέρετε αυτό το «μετά» που δεν έρχεται ποτέ) τα μαθήματα, τη σχολή, τις οικογενειακές υποχρεώσεις κλπ . Η χαρά μου να γράφω δημιουργικά έγινε αναγκαστικό γράψιμο βαρετών δοκιμίων για «αίτια, συνέπειες και τρόπους αντιμετώπισης». Η ανεμελιά μου έδωσε τη θέση της στο άγχος και στον προσεκτικό προγραμματισμό του χρόνου για να προλάβω το διάβασμα… Η επαφή με τη φύση απορρίφθηκε ως χάσιμο πολύτιμου χρόνου. Η γνώση ήταν πλέον θέμα φοιτητικής εξέλιξης και απόκτησης πτυχίου, η δίψα για μάθηση μετατράπηκε σε συλλογή προσόντων για το βιογραφικό μου… Απώτερος στόχος πάντα η επαγγελματική αποκατάσταση και η οικονομική ανεξαρτησία…τότε και μόνο τότε θα μπορούσα (νόμιζα) να ζήσω ελεύθερα τα όνειρα και τις προσωπικές επιθυμίες μου.

Και έτσι κάπως προσαρμόστηκα … ήμουν το τέλειο παιδί , η τέλεια μαθήτρια! Το γεγονός ότι παρόλα αυτά μισούσα το σχολείο πέρασε απαρατήρητο από όλους αλλά και κυρίως από εμένα την ίδια. Πέρασα σε καλή σχολή στο πανεπιστήμιο, την οποία διάλεξα με κριτήριο το να μπορώ να βρω μετά δουλειά … Μήπως ήξερα και τι ήθελα να σπουδάσω τότε; Που να προλάβω να βρω τον εαυτό μου; Άλλωστε ένα «καλό παιδί» δεν στεναχωρεί τους γονείς του με ανόητα καπρίτσια. Ένα «καλό παιδί» κάνει πάντα αυτό που υπαγορεύει η λογική. Περίεργο δεν είναι όμως το γεγονός ότι δεν είχα ακούσει ποτέ τότε για τη θέληση της ψυχής; Η άκριτη προσαρμογή μου ήταν ο πιο βολικός δρόμος - δεν χρειάστηκε ποτέ να αμφισβητήσω, να αναρωτηθώ, να σκεφτώ αν όλα αυτά τα «πρέπει» και οι παραδόσεις είχαν νόημα για μένα, αν ήταν και δική μου επιλογή, αν υπήρχε άλλος δρόμος και τρόπος για να ζει κανείς. Είχα πλήρως «εκπαιδευτεί» και «επαναπρογραμματιστεί» στην περιορισμένη θέαση του κόσμου του αριστερού ημισφαιρίου, είχα γίνει μια κοινωνικά αποδεκτή, καλοκουρδισμένη μηχανή που καμάρωνε για το ότι πετύχαινε πάντα αυτό ακριβώς που εκείνη ήθελε!

Κι όμως η ζωή είχε άλλο τρόπο να μου δώσει τα μαθήματα που ήθελε η ψυχή μου σε άλλο επίπεδο να πάρω. Κι όμως το όνειρο που νόμιζα ότι θα ζούσα, αφού θα πετύχαινα σε όλα όσα είχα αποδεχτεί ως σωστά και κοινωνικά αποδεκτά , μετατράπηκε σε εφιάλτη. Ο πρώτος γάμος μου απέτυχε, χώρισα κακήν κακώς, έζησα ένα πολύ άσχημο διαζύγιο και εγώ και το παιδί μου. Παρόλο όμως την φαινομενική επανάστασή μου, πάλι τα «κατάφερα» με χίλιους κόπους και βάσανα να ταιριάξω με την εικόνα του «καλού παιδιού». Η ζωή συνέχιζε με τα μαθήματά της όμως… Η χαριστική βολή για μένα ήταν η φρίκη που έζησα προσπαθώντας να βοηθήσω το μεγάλο μου γιο που είχε «δυσλεξία» εμπιστευόμενη μόνο ό,τι ήξερα τότε, το φόβο μου, το σύστημα και τα προϊόντα του… Ήταν αυτή η οδύσσεια που με βοήθησε να φτάσω πιο κοντά στον εαυτό μου και στην κατανόηση της ύπαρξής μου. Κοντοστεκόμουν σε ένα κρίσιμο σημείο της ζωής μου όπου υπήρχε το κενό, η σκέψη «και τώρα τι»… γιατί δεν καταφέρνω να βοηθήσω το παιδί μου; γιατί νιώθω άδεια από σκοπό και ενδιαφέρον; Τι νόημα έχει να ζω μηχανικά πλέον; Γιατί να προσπαθώ να επιτυγχάνω στόχους, σε τι με ωφέλησε όλος αυτός ο αγώνας; Ποια και που ήμουν εγώ σε όλη αυτήν την ιστορία τελικά…

Έφτασα λοιπόν να κάνω το δικό μου προσωπικό ταξίδι αυτογνωσίας για να ανακαλύψω, να συνειδητοποιήσω, να αναγνωρίσω την ύπαρξή μου και τον τρόπο προγραμματισμού μου, μέσα από τη βιωματική παρατήρηση της ίδιας μου της ζωής… Ανακάλυψα με δέος ότι η μικρή Μαρία ζούσε σε ένα κόσμο ευτυχίας και ισορροπίας, μέχρι που εκπαιδεύτηκε να μην εμπιστεύεται τον εαυτό της, παραμέλησε ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της και ανάπτυξε ένα άλλο σε βάρος του. Ανακάλυψα με μεγάλη έκπληξη, γιατί και πώς έγινα αυτό που είμαι, μέσα από την κατανόηση των λειτουργιών της αριστερής μου φύσης. Κι η ακόρεστη δίψα μου για μάθηση ζωντάνεψε ξανά όταν συνειδητοποίησα πόσα μπορώ να ανακαλύψω ακόμα για τη δεξιά μου φύση, αυτήν που με έφερνε πιο κοντά στο πώς λειτουργεί το «δυσλεκτικό» παιδί μου.

Την αριστερή μου πλευρά λοιπόν την ξέρω καλά γιατί την έχω καλλιεργήσει και της έχω δώσει άφθονο χώρο να αναπτυχθεί . Αποτελεί το σύνολο της ταυτότητας, της προσωπικότητάς μου όπως μόχθησα να τη διαμορφώσω. Είναι όλες οι καταγραφές της μνήμης μου και των υποκειμενικών κρίσεων και πεποιθήσεών μου. Χάρις στο αριστερό μου ημισφαίριο ξέρω πού γεννήθηκα, ποιο είναι το όνομά μου, οι γονείς μου, οι σπουδές μου, το σπίτι μου, η δουλειά μου, τα ενδιαφέροντά μου, τα αγαπημένα μου, αυτά που έχω μάθει ότι δεν μου αρέσουν - με άλλα λόγια η απόλυτα προσωπική μου ιστορία. Μου εξασφαλίζει την αίσθηση της ξεχωριστής ύπαρξης του βιολογικού μου εαυτού, μοιάζοντας κάπως σαν να ξεχωρίζει κανείς με απίστευτες λεπτομέρειες το ρόλο που παίζει ένας ηθοποιός στη θεατρική παράσταση που διάλεξε να συμμετέχει.

Κουβαλάει όλους τους κοινωνικούς κανόνες και τα πρέπει της κοινωνίας που μεγαλώνουμε – λίγο ή πολύ μοιάζοντας πάλι με την επιλογή των σκηνικών και των κανόνων της ίδιας θεατρικής παράστασης. Έτσι κάπως δημιουργείται στο αριστερό μας ημισφαίριο, από την παιδική ηλικία, το Εγώ. Είναι η προσωπικότητα που αποφασίζουμε ότι είναι η ταυτότητά μας σε αυτή τη διάσταση - με βάση τα στοιχεία που μπορεί να χρησιμοποιεί εκείνο το μέρος του νου: το «έχω», το «κάνω», το «ξέρω» σε σύγκριση πάντα με τα «πρέπει» και το τι κάνουν οι άλλοι.

Το αριστερό ημισφαίριο μου χρησιμοποιώ όταν κατατάσσω τις πληροφορίες από το περιβάλλον μου, τις ομαδοποιώ και τις βάζω σε κουτάκια για εύκολη αναζήτηση σε περίπτωση που χρειαστεί. ‘Όταν οργανώνω ή οργανώνομαι με λογικά βήματα προς αυτό που θέλω να επιτύχω. Όταν βλέπω στόχους και καταστρώνω σχέδια έχοντας την απόλυτη αίσθηση του γραμμικού χρόνου (παρόν, παρελθόν, μέλλον). Όταν συγκρίνω σκοπιμότητες και κρίνω βάση αποτελέσματος…Είναι όλες αυτές οι ιδιότητες που απέκτησα και εξάσκησα και είμαι ευγνώμων γι΄ αυτές , γιατί από αυτές πηγάζει η αποτελεσματικότητα και η ορμή μου να δημιουργώ.

Μαζί με αυτές τις χρήσιμες πλευρές όμως ανάπτυξα και άλλες ιδιότητες του αριστερού ημισφαίριου, οι οποίες δεν αποδείχθηκαν και τόσο ωφέλιμες και ευχάριστες για τη ζωή μου. Το ακριβώς αντίθετο θα έλεγα : αναγνώρισα ότι με περιορίζουν και με καταπιέζουν όσο τίποτε άλλο. Εκεί αναπτύχθηκε και δημιουργήθηκε το Εγώ μου, το λειτουργικό πρόγραμμα που έχω δημιουργήσει στο νου μου. Είναι εκείνο που συγκρίνει και κρίνει μονίμως το τι κάνω, το τι έχω, το τι είμαι σε σχέση με τα επιτεύγματα και τα αποκτήματα άλλων, σε σχέση με το παρελθόν - πάντα όμως συγκρίνει . Η μόνιμη σύγκριση και η αυτοκριτική δεν είναι ευχάριστη και σίγουρα δεν οδηγεί σε κανενός είδους αυτοβελτίωση. Ομολογουμένως δεν έγινα καλύτερος άνθρωπος μ΄ αυτήν παρέα τόσο καιρό.

Η μνήμη όταν τη χρησιμοποιεί το Εγώ μπορεί να είναι δυνάστης όταν σε αυτό-περιορίζει πιστεύοντας (ακράδαντα κιόλας) ότι ό,τι έζησες και ένιωσες θα το ξαναζήσεις και θα το ξανανιώσεις και δεν έχεις καμία επιλογή. Από το Εγώ πηγάζουν συναισθήματα όπως ο φόβος, η ανασφάλεια, η ενοχή, η προσωρινή ευχαρίστηση και η συγκρατημένη χαρά. Πίστευα δε, ότι δεν έχω πλέον άλλη επιλογή τρόπου ζωής. Ό,τι γνώριζα και ήμουν ήταν αυτός ο τρόπος σκέψης και ζωής που είχα εκπαιδευτεί και προγραμματιστεί να ζω, ασυνείδητα μεν με τη συγκατάθεσή μου δε.

Τώρα που έχω αναγνωρίσει τις λειτουργίες και των δύο ημισφαιρίων και του αριστερού και του δεξιού διαπίστωσα ότι αυτές μοιάζουν σαν δύο εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες μέσα στο κεφάλι μου. Η μία Μαρία (η αριστερή μου πλευρά) είναι αυτή που κάνει, πετυχαίνει και έχει. Όμως είναι επίσης αυτή που θυμάται συνέχεια, συγκρίνει τον εαυτό της μονίμως για να ορίσει και να βεβαιωθεί ότι υπάρχει. Είναι μια επικριτική και εγωιστική Μαρία, φοβάται τα πάντα και γι΄ αυτό θέλει να ελέγχει τα πάντα και τους πάντες! Αλλάζει τη θέαση της υφιστάμενης και πιθανής πραγματικότητας κατά το πώς τη βολεύει μέσα από αυτό που ξέρει, φοβάται και πιστεύει ότι είναι δυνατόν να συμβεί. Τα σενάρια τρόμου και φρίκης είναι η ειδικότητά της. Εκεί το Εγώ μου αισθάνεται να βρίσκεται στο στοιχείο του – στα σενάρια που βιώνει την αίσθηση του εαυτού ως αδύναμο, μικρό, ανεπαρκές πλάσμα, έρμαιο των συνθηκών και της τύχης. Όμως τώρα επιτέλους, τη βλέπω αυτή τη Μαρία, ξέρω πότε είναι οι φωνές του Εγώ που ακούω στην ακατάπαυστη φλυαρία της σκέψης μου. Έμαθα, εκπαιδεύτηκα να τις αναγνωρίζω.

Όπως έμαθα να αναγνωρίζω και να ακούω και την άλλη Μαρία μέσα μου, αυτήν που επιμελώς είχα φιμώσει και αγνοήσει όλα αυτά τα χρόνια. Η άλλη μου προσωπικότητα του δεξιού ημισφαιρίου είναι αυτό που λέμε allou fun park! Ανέμελη , χαρούμενη, ενωμένη ενεργειακά με όλα και με όλους. Είναι σε θέση να αισθανθεί διαισθητικά τους ανθρώπους γύρω της και γι΄ αυτό επιλέγει πολύ προσεκτικά τις παρέες της και αισθάνεται άβολα στο πλήθος. Βλέπει συνολικές εικόνες και όχι κομματάκια και γι΄ αυτό ξέρει χωρίς να μπορεί να εξηγήσει λογικά. Είναι η δημιουργική Μαρία που λάτρευε να ζωγραφίζει και να γράφει. Είναι η Μαρία που εμπιστεύεται τη ζωή και απολαμβάνει ό,τι βιώνει ακόμα κι αν εκ των υστέρων τα κρίνει ως λάθος επιλογές. Εκείνη έχει τη δύναμη να γελάει μ΄ αυτά και να μην κρατάει άσχημα συναισθήματα. Κι ακόμα, αυτή τη Μαρία φωνάζω πια για να με βοηθήσει με την αξιοθαύμαστη πλάγια σκέψη της, όταν αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα για το οποίο η άλλη η λογική Μαρία έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά.

Δεν την νοιάζει ο χρόνος γιατί για εκείνη τη Μαρία μετράει μόνο το τώρα. Είναι αυτή που παρατηρεί με παιδική αφέλεια τον κόσμο γύρω της. Δεν την απασχολεί καθόλου να σταματήσει το τρέξιμο της επιστροφής στο σπίτι από τη δουλειά , για να μυρίσει την ευωδιά μιας γαζίας στον κήπο ενός σπιτιού, για να χαζέψει τα λαμπερά πράσινα μάτια μιας γάτας και να θαυμάσει το αέρινο πέταγμα των γλάρων πάνω από τις πολυκατοικίες. Είναι εκείνη που ξέρει ότι αξίζει γιατί υπάρχει, γιατί Είναι και όχι γιατί κάνει και γιατί καταφέρνει και έτσι δεν αγωνιά για τίποτε. Εκείνη δεν φοβάται γιατί ξέρει ότι τίποτε μα τίποτε δεν μπορεί να τη βλάψει πραγματικά. Αν δεν τη «μαζέψει» όμως η άλλη η λογική Μαρία, είναι ικανή να παραμείνει εκεί να χαζεύει τα λουλούδια και τις πεταλούδες για ώρες…

Χωρίς αυτήν την αίσθηση του εαυτού και της προσωπικότητας και όλα τα εργαλεία του αριστερού ημισφαιρίου, δεν θα μπορούσαμε να βιώνουμε εμπειρίες, να κάνουμε αυτό που θέλουμε, να εκφράζουμε τον εαυτό μας σε αυτόν τον κόσμο. Παραμένουν όμως εργαλεία. Δεν είναι αυτά που είμαστε. Η λογική είναι πολύ χρήσιμο εργαλείο όταν θέλεις να απαντήσεις στην ερώτηση «Πώς θα φτάσω κάπου», αλλά αποδεικνύεται άχρηστο όταν θέλεις απάντηση στην πιο κρίσιμη ερώτηση : Πού (και γιατί) θέλεις να πας. Αυτό θα στο πει , αν την εμπιστευτείς βέβαια, η δεξιά πλευρά της ύπαρξής σου.

Κάθε είδους «ειδικοί» προσπαθούν να προσεγγίσουν και να κατανοήσουν το ανεξερεύνητο δεξί ημισφαίριο, μέσα όμως από την κατανόηση και τα εργαλεία του αριστερού - και αυτό απλά δεν γίνεται. Μοιάζει σαν να προσπαθείς να δεις και να καταλάβεις τι είναι θάλασσα, ενώ κάθεσαι στην κορφή ενός βουνού διαβάζοντας ένα βιβλίο με επιστημονικές πληροφορίες για τη σύσταση του θαλασσινού νερού - δεν θα καταλάβεις ποτέ έτσι τι είναι θάλασσα. Πρέπει να πας στην παραλία, να μπεις μέσα στο δροσερό νερό, να μυρίσεις την αρμύρα, να βουτήξεις στο βυθό της, να κοντραριστείς με τη δύναμη του κύματος, να ταξιδέψεις στην απεραντοσύνη της και τότε μόνο θα έχεις πραγματικά άποψη (βίωμα) για το τι είναι θάλασσα.

Με τον ίδιο τρόπο για να κατανοηθούν αυτές οι διαφορετικές λειτουργίες του δεξιού ημισφαιρίου, είναι αναγκαίο να ανακαλύψει ο καθένας μας βιωματικά πρώτα το δικό του δεξί ημισφαίριο, να βουτήξει στην δική του «θάλασσα», κατανοώντας το έτσι από πρώτο χέρι, μέσα από τον ίδιο τον ίδιο του τον εαυτό (και όχι μέσα από βιβλία και θεωρίες). Και είναι πλέον επιτακτική ανάγκη για το ατομικό και συλλογικό καλό, να ανακαλύψουμε την αληθινή μας φύση. Χρειάζεται να βρούμε και να το γνωρίσουμε ξανά, τον εαυτό μας συνολικά. Οι δύο «Μαρίες» μέσα μας είναι εκεί και μας περιμένουν να τις αναγνωρίσουμε και να τις χρησιμοποιούμε, με σεβασμό και εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, για να δημιουργήσουμε έναν άλλο κόσμο. Μια κοινωνία ελευθερίας και δημιουργικότητας, βασισμένη στην αγάπη και όχι στο φόβο, στην ισορροπία και τη συνεργασία και όχι στον ανταγωνισμό και την επιβολή.

Μια ματιά στον κόσμο ενός «δυσλεκτικού»

2010-11-12T14:09:00.002+02:00

Αποφάσισα να γράψω αυτό το συγκεκριμένο κείμενο όπως ακριβώς «συμβαίνει» μέσα μου, στο μυαλό ενός «δυσλεκτικού» ατόμου, χωρίς να προσπαθήσω αυτή τη φορά να συμμορφωθώ στους κανόνες διαμόρφωσης ενός δομημένου – αναλυτικά και μεθοδικά – λόγου, αλλά να εκφράσω ελεύθερα αυτά που αισθάνομαι και βλέπω, μέσα από τη δική μου διαφορετική «όραση».

Η ανάλυση, η κατηγοριοποίηση, η σταδιακή και κλιμακωτή ανάπτυξη – κορύφωση, είναι «αφύσικες» λειτουργίες του τρόπου αντίληψης του εγκεφάλου μου (όπως και πολλές άλλες λειτουργίες). Είμαι σε θέση να αντιλαμβάνομαι ταυτόχρονα το όλον (την «τελική» ολοκληρωμένη εικόνα – λύση) χωρίς να χρειάζομαι τις ενδιάμεσες λεπτομέρειες που θα μου «αποδείκνυαν» λογικά ότι αυτό που λέει η διαίσθηση μου ΕΙΝΑΙ εφικτό και πραγματικό. Ο γραμμικός χρόνος δεν υπάρχει ως έννοια μέσα μου. Το εδώ και τώρα αποκτά νόημα ανάλογα με το πλαίσιο που εγώ καθορίζω ως ουσία κάθε φορά. Παρόλα αυτά, έχω μάθει να προσαρμόζομαι και να λειτουργώ στο γραμμικό χρόνο όταν το θεωρώ σκόπιμο και αναγκαίο ώστε να μπορώ να είμαι αποτελεσματική σε αυτά που έχω επιλέξει να υλοποιώ και να εκφράζω.

Ο όρος «δυσλεξία» είναι ένας ορισμός που χαρακτηρίζει το σύστημα που τον έχει εφεύρει και όχι εμένα. Τον δανείζομαι με μόνο σκοπό να απευθυνθώ στους ανθρώπους που βιώνουν τη «δυσλεξία». Αναφέρονται πολλά «συμπτώματα» της δυσλεξίας, τα οποία το σύστημα αδυνατεί να συνθέσει και να συνδέσει σε ένα βαθύτερο ολιστικό νόημα. Σίγουρα αναφέρεται σε δυσλειτουργία («δυς»), πρόβλημα, μειονέκτημα, αδυναμία, όσο προσεκτικά (και με «λιγότερο» οδυνηρούς όρους) και αν ντύνεται η περιγραφή του. Αναφέρεται πρωτίστως ως «μαθησιακό πρόβλημα», κάτι που είναι εντελώς αναληθές - αλλά βολικό αφού πάνω σε αυτό το συμπέρασμα στήθηκε ένα ολόκληρο σύστημα "αντιμετώπισης της δυσλεξίας", με αμύθητα κέρδη, το οποίο εμείς στηρίζουμε μέσα από το φόβο και την άγνοιά μας. Δεν είναι «μαθησιακό πρόβλημα» των «δυσλεκτικών» αλλά πρόβλημα δυσλειτουργίας ενός εκπαιδευτικού συστήματος που δεν προσφέρει ουσιαστική μάθηση σε ΚΑΝΕΝΑ παιδί, και δεν στηρίζει όποιον το αμφισβητεί με οποιονδήποτε τρόπο.

Η αλήθεια είναι ότι η «δυσλεξία» είναι ένας εντελώς διαφορετικός τρόπος λειτουργίας (όχι δυσλειτουργίας) του εγκεφάλου, άγνωστος ουσιαστικά, που επηρεάζει όλους τους τομείς της ζωής ενός ατόμου. Σίγουρα δεν είναι «πρόβλημα», εκτός αν θέλετε να ορίζετε «πρόβλημα» ό,τι δεν κατανοείτε και δεν είστε πρόθυμοι να γνωρίσετε. Ο κόσμος των «δυσλεκτικών» είναι ένας διαφορετικός κόσμος στον οποίο πολύ λίγοι έχουν καταφέρει να διεισδύσουν πραγματικά, να τον κατανοήσουν, πόσο μάλλον να «ειδικευτούν» σε αυτόν. Τα «δυσλεκτικά» άτομα είναι απρόβλεπτα, «ασταθή» και φαινομενικά «ανίκανα» να πειθαρχήσουν σε κανόνες και συστήματα συμβατικής σκέψης. Είναι άτομα έξυπνα (η εξυπνάδα δεν μετριέται με το IQ), με ανεπτυγμένη την πλάγια σκέψη, διορατικά, εφευρετικά, ευαίσθητα στις ενέργειες γύρω τους. Ο κόσμος τους είναι εντελώς διαφορετικός από τον κόσμο των «φυσιολογικών», τον οποίο είναι αδύνατον να γνωρίσει κανείς, κοιτάζοντάς τον απ’ έξω ή από απέναντι. Έτσι, εξακολουθεί να παραμένει μυστήριος, κρυφός, ξένος και άρα «προβληματικός».

Μόνο το ψέμα χρειάζεται υπεράσπιση, δημιουργεί πολέμους και βλέπει εχθρούς. Αν αυτό το «φυσιολογικό» σύστημα σκέψης και δράσης που υποστηρίζουμε άξιζε πραγματικά και ήταν ουσιαστικό, σίγουρα δεν θα ομαδοποιούσε, ούτε θα περιθωριοποιούσε τους ανθρώπους, σίγουρα δεν θα προκαλούσε τόσο πόνο και δυστυχία, σίγουρα δεν θα είχε την όψη που έχει σήμερα.

Οι «δυσλεκτικοί» (όπως και οι αυτιστικοί, οι άνθρωποι με σύνδρομο Aspeger, ΔΕΠΥ και άλλα «σύνδρομα») είναι άνθρωποι που έχουν κυρίαρχο το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου τους. Οι έρευνες και οι απόψεις που έχουμε για αυτό το τμήμα του εγκεφάλου, βρίσκονται ακόμα σε νηπιακό στάδιο, σε όλους τους τομείς της επιστήμης. Οι λειτουργίες του αριστερού ημισφαιρίου έχουν αντίθετα διερευνηθεί, χαρτογραφηθεί, από όλους τους τομείς και τις ειδικότητες, από τη θέαση της δικής τους οπτικής. Εντελώς απομονωμένα και αποξενωμένα, η κάθε ειδικότητα και τομέας, αναπτύσσει τις δικές του θεωρίες, προσπαθώντας να δει το όλον από την περιορισμένη αντίληψή του, πράγμα αδύνατον.

Το αριστερό ημισφαίριο έχει προγραμματιστεί από τον αρχικό προγραμματιστή του, το Εγώ, και όλο το σύστημα προγραμματισμού βασίζεται στην αρχή του διαχωρισμού. Από κει και έπειτα, στη συνέχεια, αυτό-στηρίζεται, αυτό-αναπτύσσεται και αυτό-βελτιώνεται, για να στηρίξει την αρχική αρχή: διαίρει και βασίλευε. Το δεξί ημισφαίριο έχει (εσκεμμένα) υποτιμηθεί και έχει παραμείνει στην αφάνεια. Επιπλέον, αδυνατούμε (με αυτές τις τακτικές) να διερευνούμε και να γνωρίζουμε τη σχέση και τη σύνδεση εγκεφάλου – νου – συνειδητότητας.

Ειδικός με την έννοια που δίνει στη λέξη η σύγχρονη κοινωνία δεν είμαι (αμφιβάλλω αν είναι κανείς), για αυτό και θα μιλήσω με όρους απλούς, περισσότερο βιωματικούς και πρακτικούς. Η ουσία δεν είναι να αποδείξουμε επιστημονικά τι φταίει, ποιος ευθύνεται, να βάλουμε ταμπέλες ή να ορίσουμε σχετικούς νόμους που μας προσφέρουν την ψευδαίσθηση της ασφάλειάς μας. Η ουσία είναι να κατανοήσουμε πραγματικά, να αποδεχτούμε τη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου, να αξιοποιήσουμε τις απεριόριστες δυνατότητες που έχει ο νους, αλλά δεν χρησιμοποιούμε ακόμα. Μέσα από την πορεία και την εμπειρία μου λοιπόν, ως «δυσλεκτική» η ίδια, ως μητέρα «δυσλεκτικού» παιδιού και ως δασκάλα σε αυτούς τους ταλαιπωρημένους τομείς της εκπαίδευσης (της «ειδικής» αγωγής), θεωρώ ότι οι γνώσεις μου είναι πραγματικές, ουσιαστικές και πρακτικές, όχι θεωρητικές. Αν και εξακολουθώ να μαθαίνω καθημερινά (κυριολεκτικά και συγκεκριμένα), μπορώ εν τούτοις να πάρω τη θέση του «ειδικού» όσον αφορά τον κόσμο μου, που μόνο εγώ γνωρίζω.

Τα δυο ημισφαίρια, οι δυο μας εαυτοί, έχουν ο καθένας, εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες, τρόπο λειτουργίας, διαδικασία σκέψης, ανάγκες και επιθυμίες. Είναι σαν να υπάρχουν δυο άνθρωποι σε ένα σώμα. Αγνοούμε την ύπαρξη του ενός και πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε το άλλο. Αυτή η ημιμάθεια – αλλά και ο φόβος για αυτό που διαισθανόμαστε, αλλά δεν εντοπίζουμε μέσα μας – μας οδηγεί σε μια συνεχή εσωτερική διαμάχη, η οποία εκδηλώνεται αναπόφευκτα και εξωτερικά: στις σχέσεις μας, στις πράξεις μας, στον κόσμο μας.

Το αριστερό ημισφαίριο (η προσωπικότητα «κάνω»), είναι υπεύθυνο για την ανάλυση, τη λογική γραμμική σκέψη, την επεξεργασία πληροφοριών, την οργάνωση, τη μεθοδολογία, τους σχεδιασμούς, την υλοποίηση. Λειτουργεί τη λεκτική, γραμμική σκέψη. Βασίζεται στη μνήμη που του δίνει πληροφορίες τις οποίες χρειάζεται για να είναι αποτελεσματικό στο εδώ και τώρα.

Το δεξί ημισφαίριο (η προσωπικότητα «είμαι»), είναι υπεύθυνο για το όραμα, το νόημα της ζωής. Αντιλαμβάνεται σφαιρικά, συνθετικά, και χρησιμοποιεί τις αισθήσεις για τη συλλογή πληροφοριών, καθώς και τη διαίσθηση για να ορίσει το πλαίσιο στο οποίο βρίσκεται. Λειτουργεί με βάση τις εικόνες και το συναίσθημα (εικονική – βιωματική σκέψη), χρησιμοποιεί τη δημιουργική φαντασία για να πλάθει το καινούργιο. Κινείται με ρυθμό (ξέρει πότε πρέπει να περιμένει, να αφουγκράζεται), έξω από το γραμμικό χρόνο, αφού όλα όσα έχουν νόημα είναι τώρα και είναι διαχρονικά παράλληλα. Βλέπει προκλήσεις εξερεύνησης. Αντιλαμβάνεται λύσεις μέσα από άπειρες επιλογές.

Το δεξί ημισφαίριο συλλαμβάνει την ιδέα και χρειάζεται το αριστερό ημισφαίριο (χωρίς τον υφιστάμενο προγραμματισμό του) που θα την υλοποιήσει στη συνέχεια. Το δεξί χωρίς τη νόηση (λογική) του αριστερού, είναι σαν ένα παιδί χωρίς κατεύθυνση. Ο προγραμματισμός του Εγώ, έχει ορίσει λανθασμένους ρόλους στην κάθε πλευρά του εαυτού μας, κρατώντας μας σε άγνοια αλλά και διαχωρισμένους σε στρατόπεδα.

Γεννιόμαστε όλοι μόνο με το δεξί ημισφαίριο ανεπτυγμένο. Γνωρίζουμε πολύ καλά ποιοι είμαστε και αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητά μας μέσα από τις αισθήσεις μας. Έχουμε πλήρη επαφή με τη διαίσθησή μας, παίρνοντας μέσα από αυτήν όλη την ενέργεια των συναισθημάτων που υπάρχουν μέσα μας και γύρω μας. Τα μικρά παιδιά γνωρίζουν πολύ περισσότερα από όσο πιστεύουν οι ενήλικες, έστω και αν δεν μπορούν να τα εκφράσουν λογικά και λεκτικά.

Η ανάπτυξη του αριστερού ημισφαιρίου γίνεται πολύ αργότερα – γύρω στα δυόμιση με τρία - με καθοριστικούς επηρεασμούς των εκπαιδευμένων ενηλίκων και της περιοριστικής κοινωνίας, που είναι ανέτοιμη να σεβαστεί και να κατανοήσει τη ζωή. Έτσι, πολύ σύντομα, φτιάχνουμε μικρά ανθρωπάκια καθ’ ομοίωσή μας, το ίδιο ανικανοποίητα, το ίδιο χαμένα και φοβισμένα. Σύντομα τα παιδιά ξεχνάνε ποια και τι πραγματικά είναι και σπαταλούν τη ζωή τους, όπως εμείς, ψάχνοντας για αυτό που έχουμε «χάσει», αλλά δεν βρίσκεται πουθενά έξω από μας.

Βάσει του προγραμματισμού αυτού του νου, έχουμε οικοδομήσει εξίσου καταστροφικά συστήματα σε όλους τους τομείς: η Δύση αντιπροσωπεύει το αριστερό, επιθετικό και επιβλητικό ημισφαίριο, η Ανατολή το δεξί παθητικό και μοιρολατρικό, εξ’ ίσου περιοριστικό σύστημα ύπαρξης. Η ίδια παρανόηση και αμηχανία ανάμεσα στα δυο φύλα (αρσενικό και θηλυκό) που αδυνατούν να συνυπάρξουν αρμονικά και συμπληρωματικά.

Η αμφισβήτηση του προγραμματισμού του νου μας, θα αμφισβητούσε και θα απειλούσε καθολικά την εξουσία και την επιβολή του Εγώ, το σύστημα που υποστηρίζει τη φιλοδοξία, το κέρδος, την έλλειψη, την αδικία, το φόβο… αλλά το θεωρούμε «φυσιολογικό» και άρα αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Το σύστημα της λογικής ανάλυσης και επιχειρηματολογίας που υποτιμά το συναίσθημα, σκέφτεται γραμμικά και φοβικά, έχει γίνει τρόπος ζωής και το θεωρούμε ως τη μόνη δυνατή κατάσταση ύπαρξης. Το τρέφουμε καθημερινά με την άρνησή μας να μετακινηθούμε, να αμφισβητήσουμε, να ξεβολευτούμε. Πλέον βέβαια αυτό αποδεικνύεται όλο και πιο δύσκολο, καθώς θα πρέπει να χάσουμε τις ψευδαισθήσεις της ασφάλειάς μας για να ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε την αλήθεια της άγνοιάς μας και τη γύμνια της κενής ζωής μας.

Και όχι, δεν είναι όλα αυτά άσχετα με τη «δυσλεξία»… απλά έχει αυτός ο νους την ικανότητα να βλέπει σφαιρικά και συνθετικά, αυτά που ο «πολιτισμός» που έχουμε φτιάξει, θέλει ξεχωριστά και άσχετα…

Είναι τόσο βολικό να λέμε ότι παλιά δεν γνώριζαν τι είναι η «δυσλεξία» (ούτε τώρα γνωρίζει κανείς, απλά τώρα έχουμε κολλήσει ταμπέλες για να νομίζουμε ότι γνωρίζουμε) και για αυτό «δε γνωρίζαμε τα προβλήματα των παιδιών αυτών». Η αλήθεια πονάει λίγο περισσότερο.

Ας πάρουμε το θέμα του γραπτού λόγου, όπου εντοπίζονται τα περισσότερα προβλήματα των «δυσλεκτικών»: Τα «άψυχα» και «ανούσια» σύμβολα που λέγονται γράμματα έχουν (εσκεμμένα) αποσυνδεθεί από την αρχική ενέργεια του κάθε συμβόλου. Την αγνοούμε όμως! Οι λέξεις έχουν (εσκεμμένα) αποκοπεί από τις πραγματικές τους έννοιες, τις ρίζες τους, το νου των Ανθρώπων που τις δημιούργησε. Αγνοούμε όμως! Αποκοπήκαμε εμείς οι «σύγχρονοι Έλληνες» από τη σοφία και τη μουσικότητα της γλώσσας μας . Συμβάλαμε – όλοι μας – στη λήθη της βαθύτερης ουσίας μας, κυνηγώντας τάσεις εκπολιτισμένου μιμητισμού, ψάχνοντας τη χαμένη αξία μας. «Απλοποιήσαμε» τη γραμματική σε ανούσιους μηχανικούς κανόνες, αφαιρέσαμε τους τόνους για να χαθεί η σύνδεση του νοήματος. Καταργήσαμε τα Αρχαία από τη διδακτέα ύλη των μικρότερων τάξεων, που είναι η βάση και η ψυχή της σοφίας του έθνους μας. Τα παιδιά μας θεωρούν πλέον τα Αρχαία, μια «ξένη, νεκρή γλώσσα που δεν τους χρειάζεται» και ο μόνος τρόπος που έχουμε για να τα αναγκάζουμε να συμμορφώνονται, είναι να τα έχουμε να κυνηγούν ανούσιους βαθμούς που θεωρούμε ότι «αντιπροσωπεύουν την αξία τους».

Εμείς από την άλλη, πιστεύουμε πως γνωρίζουμε ποιοι είμαστε (κούνια που μας κούναγε) αποστηθίζοντας μηχανικά γεγονότα της ιστορίας μας (υποκειμενικά πάντα γραμμένη), ενώ θάψαμε για πάντα το αληθινό πνεύμα των Ανθρώπων που ποτέ δεν εκτιμήσαμε ούτε καταλάβαμε στην ουσία. Ήταν πλέον εύκολο να γίνουμε υποταγμένα, καταναλωτικά, συμβιβασμένα όντα που δεν σκέφτονται μόνα τους (αν και τους επιτρέπει να νομίζουν ότι το κάνουν), δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη της πραγματικότητάς τους, εξακολουθώντας να ζουν ανούσια και επιφανειακά.

Όχι, η λύση δεν βρίσκεται στην κατηγορία και στην αντιπαράθεση. Ποτέ η αντιπαράθεση ανθρώπων δεν λύνει προβλήματα, μόνο δημιουργεί περισσότερα. Η αντιπαράθεση ιδεών δημιουργεί εναλλακτικές και συνθέτει πιθανότητες, αλλά ποτέ δεν μάθαμε να ξεχωρίζουμε (πραγματικά) τα δυο. Για να αναλάβουμε (επιτέλους) την ευθύνη μας, χρειάζεται να αναγνωρίσουμε την πραγματικότητα όπως ακριβώς είναι και να σταματήσουμε επιτέλους τον εύκολο στρουθοκαμηλισμό, που ορίζει θύματα και θύτες αντί ανθρώπους ελεύθερους με πρωτοβουλίες. Όλα αντιστρέφονται, όλα τα λάθη διορθώνονται, αν είμαστε πρόθυμοι, ο καθένας πρώτα για τον εαυτό του, να δει, να ξεβολευτεί και να πάψει να στηρίζει ψεύτικες εξουσίες.

Η ειρωνεία, είναι ότι στο σημείο που βρισκόμαστε συλλογικά αυτή τη στιγμή, χρειαζόμαστε το ελεύθερο και ασυμβίβαστο πνεύμα των «δυσλεκτικών» (και όλων των ανθρώπων που λειτουργούν το δεξί τους ημισφαίριο) για την αισιοδοξία τους, τη φαντασία τους, την ικανότητά τους να εστιάζονται στη λύση, να βλέπουν εναλλακτικές και να έχουν όραμα. Ο κόσμος για αυτούς δεν είναι ασπρόμαυρος, μουντός και μονοδιάστατος. Είναι πολύχρωμος, ζωντανός, με άπειρες δυνατότητες που αντιλαμβάνεται μόνο η σκέψη έξω από τα όρια. Χρειαζόμαστε επίσης τις πρακτικές λειτουργίες του αριστερού ημισφαιρίου, οι οποίες είναι αναγκαίες, για να γίνουν πράξη όλα όσα το δεξί ημισφαίριο συλλαμβάνει. Απαραίτητη προϋπόθεση για ένα καινούργιο κόσμο είναι να καθαιρέσουμε τον πρωταρχικό προγραμματιστή, το Εγώ, από την εξουσία που του έχουμε παραχωρήσει οικειοθελώς. Χρειάζεται να θυμηθούμε την α-λήθεια (μη λήθη) για το ποιοι πραγματικά είμαστε, να εξερευνήσουμε τις άπειρες δυνατότητες του νου μας και να δημιουργήσουμε, όλοι μαζί, τον κόσμο που πραγματικά ονειρευόμαστε.

Αυτό που χρειάζεται είναι η πρόθεση να εγκαταλείψουμε τις παγιωμένες θέσεις μας, να τολμήσουμε να ξεβολευτούμε από την άνεση της άγνοιάς μας. Η πρώτη πράξη κατεδάφισης (των προγραμματισμών και των απόψεών μας) είναι και η δυσκολότερη. Χρειάζεται αρετή και τόλμη η ελευθερία (από τα δεσμά του νου). Ξεκινήστε από το ίδιο σας το σπίτι, ξεκινήστε από τα παιδιά σας. Σας έχουν δοθεί ως δώρα, προκαλώντας το ξύπνημα και τη μετακίνηση σας.

Μη θέλετε να τα αλλάξετε γιατί δεν ξέρετε αν αυτό που έχετε να τους προσφέρετε αξίζει περισσότερο από αυτό που εκείνα προσπαθούν να σας μεταδώσουν. Γνωρίστε τον εαυτό σας μέσα από αυτά. Να είστε πρόθυμοι να μπείτε στον κόσμο τους. Κατεβείτε από το βάθρο σας και πλησιάστε τα. Δεν κινδυνεύετε, μην παίζετε παιχνίδια εξουσίας, επειδή φοβάστε. Μη δέχεστε κανένα «ειδικό» ή σύστημα πάνω από το ένστικτο και τη δική σας εσωτερική καθοδήγηση και γνώση. Μάθετε το παιδί σας, αλλά να είστε πρόθυμοι και προετοιμασμένοι να μάθετε πρώτα τον εαυτό σας. Αν έχετε κενά μέσα σας, το παιδί σας το ξέρει, έστω και αν δεν μπορεί να σας το πει.

Εξηγήστε του (με λόγια αλλά κυρίως με πράξεις γιατί αν διαφέρουν τα δυο, οι πράξεις γίνονται η αλήθεια σας) γιατί πρέπει να πειθαρχήσει και να ενταχθεί σε ένα σύστημα που συνεχίζει να αναπαράγει τους πολέμους του (σε όλους τους τομείς και τα επίπεδα), που είναι κατά βάση κενό και ανούσιο, παρόλη την επιφανειακή, υλική ανάπτυξή του. Δεν το πείθετε αν δεν είστε ευτυχισμένοι, αν δεν ζείτε αρμονικά. Δεν μιλάτε στην ψυχή του αν δεν έχετε βρει το σκοπό της ζωής σας, αν δεν ακολουθείτε τα όνειρα σας. Δεν του δείχνετε, αν είστε ανικανοποίητοι και αν δεν είστε ελεύθεροι από τις παρορμήσεις των κατώτερων ενστίκτων σας. Δεν του δίνετε ουσιαστικά, αν δεν έχετε αποδεσμευτεί από τον πόνο του παρελθόντος σας, αλλά και αν προγραμματίζετε φοβικά το μέλλον σας.

Σε ποιο κόσμο επιχειρείτε να το εντάξετε; Απαλλαγείτε από τις έτοιμες απαντήσεις του νου σας. Δεν τα ξέρετε όλα. Να είστε πρόθυμοι να κάνετε ερωτήσεις. Βγείτε από την κριτική και μπείτε στην παρατήρηση. Έτσι καθοδηγείτε πιο αποτελεσματικά. Έτσι δημιουργείτε ώριμους ανθρώπους, ελεύθερους να στηρίζονται στην εσωτερική τους κρίση και καθοδήγηση και όχι σε σας. Μην είστε εγωιστές. Δεν θα ζείτε για πάντα. Το αύριο ανήκει στα παιδιά. Σε σας ανήκει το σήμερα. Με κάθε επιλογή της δράσης σας προκαλείτε τις πιθανότητες του αύριο.

Κάθε παιδί έχει ανάγκη να πειραματίζεται, να δοκιμάζει, να αποτυγχάνει, να κάνει λάθη. Έτσι αναπτύσσεται, έτσι μαθαίνει τα όρια του, έτσι ωριμάζει ανακαλύπτοντας τον κόσμο του (εντός και εκτός). Γιατί του αφαιρείτε αυτό το δικαίωμα; Γιατί το φορτίζετε με δικές σας προσδοκίες που δεν εκπληρώσατε; Δεν μπορείτε να ζείτε μέσα από τα παιδιά σας. Πρέπει να έχετε τη δική σας ζωή, ανεξάρτητα από αυτά. Μόνο ένα ελεύθερο παιδί παραμένει ψυχικά υγιή, γίνεται δημιουργικό και εκφράζει τη μοναδικότητά του με σιγουριά και σταθερότητα. Όταν απειλείται, μαζεύεται, και κλείνεται ένα παιδί, τότε θέλει μόνο να αμυνθεί, όχι να μάθει, να προστατευτεί, όχι να εκτεθεί ή να τολμήσει να ψάξει τα όρια του. Κάθε παιδί αν εκτιμηθεί για αυτό που είναι, αν το σέβονται και καθοδηγείται με ηρεμία, σιγουριά και αγάπη (αυτό προϋποθέτει ελεύθερους ανθρώπους) τότε αποκαλύπτει τη μοναδικότητά του και διερευνά, με εμπιστοσύνη τις άπειρες δυνατότητές του, ανοίγοντας τα φτερά του και ακολουθώντας τη δική του πορεία. Και εμείς, οι γεννήτορες ή/και οι δάσκαλοί του, ούτε στα όνειρα μας δεν μπορούμε να φανταστούμε τη μαγευτική αυτή πορεία εξέλιξης.

Μόνο όταν δώσετε πίσω στα παιδιά τον αυτοσεβασμό και την αυτό-εκτίμησή τους, θα σας αποκαλύψουν τον κόσμο τους. Αφαιρέστε τις ταμπέλες και απαρνηθείτε τις υποδείξεις του συστήματος, το οποίο έχετε πειστεί ότι είναι ανώτερο από εσάς. ΕΙΣΤΕ αυτό, το στηρίζετε με τη συμμόρφωσή σας, όταν απαρνιέστε την εσωτερική κρίση και καθοδήγησή σας. Μόνο αν εμπιστευτούν ξανά τον εαυτό τους θα σας δείξουν αυτό που πραγματικά είναι. Και έχουν πολλά πράγματα να σας προσφέρουν, ανακαλύπτοντας οι ίδιοι τον εαυτό τους. Διαφορετικά, θα κρατούν τον κόσμο τους και τις δυνατότητες τους ερμητικά κλειστές, επιτρέποντάς σας να ακολουθήσετε την ξέφρενη κατηφορική πορεία που έχετε επιλέξει (μέχρι στιγμής). Όταν τα παιδιά αυτά αναγνωρίσουν τον πλούτο που κρύβουν μέσα τους, δεν χρειάζονται δεκανίκια. Αναλαμβάνουν την ευθύνη της δικής τους μάθησης, εξέλιξης και ωρίμασης, με τον μοναδικό τρόπο που ξέρουν να το κάνουν. Θα πετάξουν τα ανούσια βιβλία και τις επιφανειακές διδαχές σας, θα βρουν τις πληροφορίες που χρειάζονται, με τον δικό τους τρόπο, θα καλλιεργήσουν τα ταλέντα τους, θα μάθουν από τα λάθη τους (γιατί θα εκτιμούν ότι είναι απαραίτητα). Θα σας αποδείξουν ότι η μάθηση είναι ο σκοπός και όχι το μέσον, ότι τα αντίθετα που εσείς κατατάσσετε είναι όψεις του ενός. Να είστε όμως πρόθυμοι να ξαναγίνετε μαθητές της ζωής, γιατί το έχετε ξεχάσει, ως παιδιά παγιδευμένα σε σώματα ενηλίκων.

Ο παλιός κόσμος γκρεμίζεται, είναι ολοφάνερο πλέον. Πάντα το «γκρέμισμα» γίνεται με θόρυβο, μεγάλη ταραχή, γιατί είναι ξεβόλεμα και αλλαγή. Πάντα συνοδεύεται με το φόβο της απώλειας του οικείου και εύκολου. Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην κακό, είναι απλά ξεβόλεμα από τη συνήθεια της άνεσης στην οποία βυθιστήκαμε χάνοντας τον εαυτό μας. Ο νέος κόσμος που καλούμαστε να δημιουργήσουμε, από τα θεμέλια του, θα αποτελείται από μοναδικούς, αυθεντικούς ανθρώπους που συνυπάρχουν ειρηνικά και αρμονικά, αναγνωρίζοντας την αξία και τη μεγαλοφυΐα όλων, ισότιμα, αναγκαία, για να σχηματιστεί το όλον.

Ας αρχίσουμε ο καθένας από τον εαυτό του. Ας γνωρίσουμε ξανά τα παιδιά (μέσα) μας. Ρωτήστε τα παιδιά σε τι κόσμο θέλουν να ζουν. Δεν έχουμε το δικαίωμα να τον φτιάχνουμε (καταστρέφουμε στην ουσία) χωρίς την άδεια τους. Δεν μας ανήκει τίποτα. Είμαστε περαστικοί. Αυτό που αξίζει, είναι αυτό που αφήνουμε πίσω μας, στο πέρασμα μας ως παρακαταθήκη και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν φάρος και σημείο αναφοράς από τις επόμενες γενιές. Ας μην ακολουθούμε πια ανούσιους κανόνες, φοβικές δεσμεύσεις και περιοριστικούς νόμους απλά επειδή έχουμε πιστέψει ότι είμαστε θύματα. Κανείς και τίποτα δεν έχει τη δύναμη να μας εξουσιάζει, εκτός αν το επιτρέψουμε. Ας μη συμπεριφερόμαστε σαν εκλεπτυσμένοι, «πολιτισμένοι» κανίβαλοι, που κατασπαράζουμε καθημερινά τα παιδιά μας. Δεν μπορείτε να τα πείσετε ότι δεν είναι θύματα και ότι δεν αξίζουν τον οίκτο σας αν αυτός είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνεστε τον εαυτό σας.

Ίσως μόνο ένας «δυσλεκτικός» θα μπορούσε να τα πει όλα αυτά. Αφαιρέστε την ταμπέλα και δείτε την δυνατότητα της παράλληλης και ταυτόχρονης θέασης: η πραγματικότητα του άσχημου κόσμου που δημιουργούμε ασυνείδητα και ταυτόχρονα η ψευδαίσθηση και το ψέμα του, που προσφέρει την ευκαιρία της διαφορετικής επιλογής… αν το επιλέξουμε. Αλλά πρέπει να βλέπετε ταυτόχρονα ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ, όχι ή το πραγματικό (γιατί βυθίζεστε σε αυτό) ή την ψευδαίσθηση (γιατί τότε είστε «φευγάτοι»). Η σφαιρική αντίληψη τα βλέπει όλα χωρίς να απορρίπτει τίποτα. Η λύση βρίσκεται πέρα από τη θέαση αυτή.

Το εύκολο είναι να τα απορρίψετε όλα αυτά και να προσπεράσετε.

Το βολικό είναι να συμφωνήσετε ή να διαφωνήσετε.

Η πρόκληση είναι να θέλετε να μάθετε, να ρωτήσετε για τα κενά που σας έχω αφήσει στις εικόνες και στις σκέψεις σας, χωρίς προκαθορισμένη θέση, με μόνη επιθυμία να δημιουργήσουμε μέσα από τη σύνθεση και όχι την κατάταξη.

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ , Η «ΔΥΣΛΕΞΙΑ» ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ…

2010-10-09T14:21:00.002+03:00

Μέρος δεύτερο : Κατανόηση και αληθινή αποδοχή

Μέσα από τη διαδικασία της δικής μου αυτογνωσίας συνειδητοποίησα αυτό που οι ενοχές , ο φόβος, η ανασφάλεια και η σύγκριση δεν με άφηναν μέχρι τότε να δω ξεκάθαρα : το παιδί μου ως μοναδικό πλάσμα που σκέφτεται και λειτουργεί απλά διαφορετικά. Μέσα όμως από την βιωματική κατανόηση και την παρατήρηση ήταν που συνειδητοποίησα τις λειτουργίες του εγκεφάλου, μένοντας έκθαμβη από το μεγαλείο και τη σοφία του. Αντί πλέον να παλεύω ενάντια στη «δυσλεξία» (άλλωστε αυτό αποδείχθηκε μάταιο όπως ανέφερα στην προηγούμενη καταγραφή), ζήτησα να μάθω, να κατανοήσω βαθιά και βιωματικά, να μπω στον κόσμο της «δυσλεξίας» με αίσθημα ασφάλειας και ειλικρινές ενδιαφέρον και όχι με αποστροφή και φόβο…

Έκπληκτη διαπίστωσα ότι η «δυσλεξία», όπως την είχα αντιληφθεί εγώ , όλος ο κόσμος και η βιομηχανία αντιμετώπισής της, απλά δεν υπάρχει! Αυτό που σίγουρα είναι αληθινό είναι τα δύο ημισφαίρια στον εγκέφαλό μας, το δεξί και το αριστερό και υπάρχει λόγος που είναι έτσι, γιατί καθένα από αυτά επιτελεί άλλα καθήκοντα, εξίσου σημαντικά για τη ζωή μας, αλλά εντελώς διαφορετικά. Στο αριστερό μας ημισφαίριο επιτελούνται οι λειτουργίες της γραφής, της ανάγνωσης και του λόγου, εδρεύει η αναλυτική λογική, ο προγραμματισμός, ο γραμμικός χρόνος (παρελθόν - παρόν - μέλλον), τα κάθε λογής «πρέπει» και άλλα πολλά … Οι περισσότεροι από εμάς τους «φυσιολογικούς» λειτουργούμε με κυρίαρχο ημισφαίριο το αριστερό, η ίδια η κοινωνία μας λειτουργεί κυρίως με ιδιότητες αριστερού ημισφαιρίου.

Υπάρχουν όμως και άλλοι, όπως το παιδί μου, οι οποίοι γεννήθηκαν με κυρίαρχο ημισφαίριο το δεξί – που σημαίνει ότι σκέφτονται και λειτουργούν μέσα από τις δικές του εντελώς διαφορετικές ιδιότητες. Δεν σημαίνει ότι όλοι όσοι έχουν κυρίαρχο το δεξί ημισφαίριο, θα έχουν σώνει και καλά προβλήματα με τη γραφή και την ανάγνωση και σίγουρα η «δυσλεξία» δεν είναι κάτι που περιορίζεται στην ορθογραφία και την ανάγνωση. Ελάτε μαζί μου να κάνουμε μια μικρή βόλτα σε αυτά τα λίγα που εγώ συνάντησα με τη βοήθεια της Εναλλακτικής Μάθησης, σε αυτόν τον κόσμο του δεξιού ημισφαιρίου, το οποίο όλοι μας το έχουμε και μας περιμένει να το ανακαλύψουμε και να το αξιοποιήσουμε!

Ο κόσμος του παιδιού μου είναι άλλο σύμπαν, πολύχρωμο, συναρπαστικό, ονειρικό, με υπέροχες εικόνες, ενδιαφέρον και δημιουργικό. Φανταστείτε να μην σας ένοιαζε ούτε το παρελθόν, ούτε το μέλλον αλλά μόνο – αποκλειστικά και ολοκληρωτικά – το «εδώ και τώρα» ! Και ο χρόνος να μην μετρούσε για εσάς με ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια : να ήταν το ΤΩΡΑ ο μόνος χρόνος που έγραφε το ρολόι σας. Φανταστείτε να μην κρατούσατε καμία πληροφορία από αυτές που δέχεστε από το περιβάλλον σας αν δεν σας ενδιέφερε και το μυαλό σας να ήταν καθαρό, φρέσκο και έτοιμο για δημιουργική σκέψη. Δείτε πώς θα ήταν να ζούσατε τα πιο τρελά σας όνειρα με εικόνες, συναισθήματα και απίστευτη φαντασία, χωρίς να στεναχωριέστε που όταν ανοίγετε τα μάτια σας δεν τα βλέπετε γύρω σας, γιατί τα έχετε ζήσει ήδη στην ονειροπόλησή σας. Αν η ίδια η ονειροπόληση να ήταν τόσο απαραίτητη για εσάς, όσο οι κανόνες για άλλους. Φανταστείτε ότι τα γράμματα από μόνα τους, να μη σας λένε τίποτα αν δεν τα έχετε κάνει με τη φαντασία σας πραγματικές υπάρξεις και εικόνες και όχι απλά σύμβολα. Φανταστείτε πως θα ήταν αν μπορούσατε να λύσετε οποιαδήποτε πρόβλημα με συνθετική σκέψη βλέποντας όλα τα κομμάτια σαν ένα, χωρίς να χάνεστε στις λεπτομέρειες. Φανταστείτε να μην αντέχατε κανενός είδους πρόγραμμα αν δεν ήταν απόλυτα δική σας επιλογή και θέλω. Και να μην κάνατε τίποτα μα απολύτως τίποτα, παρά μόνο αν βρίσκατε λόγο σοβαρό για εσάς για να το κάνετε. Κι αν δεν μπορείτε να φανταστείτε ούτε ένα από όλα αυτά, σημαίνει ότι έχετε εντελώς μπλοκαρισμένο το δεξί σας ημισφαίριο και ίσως θα πρέπει να ξαναδείτε το πόσο φυσιολογικός και ισορροπημένος είστε!

Φανταστείτε τώρα ότι αυτή η ύπαρξη που σας περιέγραψα (πολύ συνοπτικά γιατί το δεξί ημισφαίριο είναι ανεξάντλητο) πηγαίνει στο σχολείο της κοινωνίας μας και εκπαιδεύεται να μην εμπιστεύεται την αχαλίνωτη φαντασία του, να χρησιμοποιεί μόνο κανόνες που δεν καταλαβαίνει το λόγο ύπαρξής τους, να τρέχει να προλάβει την ώρα και το πρόγραμμα που είναι απαραίτητο να τηρείται απαρέγκλιτα αλλιώς θα υπάρχει χάος (αγαπημένη ατάκα του αριστερού ημισφαιρίου). Στο σχολείο η ονειροπόληση είναι συνώνυμο του εγκλήματος (ειδικά την ώρα που μιλάει ο δάσκαλος) ! «Δεν με προσέχει το παιδί στο μάθημα … κοιτάζει έξω από το παράθυρο … πρέπει να μάθει να συγκεντρώνεται» λέει απογοητευμένη η δασκάλα. Κι όμως το παιδί μπορεί απλά να άκουσε κάτι από τη δασκάλα του, που να τον έκανε να φτιάξει απίστευτες εικόνες (πολύ πιο συναρπαστικές από τη σχολική τάξη). Ή ακόμα και να ονειροπόλησε γιατί βαρέθηκε τόσο πολύ ακούγοντας τη δασκάλα, που κάνει χωρίς όρεξη το ίδιο μάθημα, χρόνια και χρόνια και που βαριέται και η ίδια τον εαυτό της και δεν τολμά να το παραδεχτεί.

Κάποια παιδιά με κυρίαρχο το δεξί ημισφαίριο «καίγονται» σε αυτή τους την προσπάθεια να προσαρμοστούν με ότι θεωρείται «φυσιολογικό» σε ένα κόσμο που - για να το πούμε με δυο λόγια - απλά δεν είναι φτιαγμένος για αυτά, είναι εχθρικός και διαφορετικός. Είναι αυτά που εμφανίζουν προβλήματα στην γραφή, στην ανάγνωση και στην ορθογραφία, ακόμα και στην συμπεριφορά τους, αντιδρώντας στη συνεχή κριτική, τη σύγκριση και τη μειονεκτικότητα που ζουν στο πετσί τους. Αυτά τα παιδιά του δεξιού ημισφαιρίου που προσαρμόζονται και λειτουργούν αποτελεσματικά σε αυτό το μη συμβατό με αυτά περιβάλλον, είναι εκείνα που μαθαίνουν μόνα τους ή με κατάλληλη βοήθεια, πώς να αντιμετωπίζουν κάθε θέμα, αλλά με βάση την αυτοεκτίμηση και την αποδοχή, μέσα από τον εαυτό τους, μέσα από ό,τι σκεφτούν και δοκιμάσουν και αποδειχθεί αποτελεσματικό γι΄ αυτά και όχι μέσα από «μεθόδους» και «πατέντες».

Κατάλαβα ότι το παιδί μου μπορεί να μάθει αλλά μόνο ό,τι του κεντρίζει το ενδιαφέρον και βρίσκει λόγο σοβαρό να το κάνει κι αυτή θα έπρεπε, κατά τη δική μου ταπεινή γνώμη, να ήταν η δουλειά των αληθινών δασκάλων : να δώσουν τις συνθήκες εκείνες στα παιδιά για να μπορούν και να θέλουν να μάθουν. Το παιδί μου έχει άπειρες δυνατότητες και προοπτικές. Και γράμματα μπορούσε να μάθει να κάνει στρωτά και όμορφα, ευανάγνωστα και γρήγορα, εάν οι δάσκαλοί του ήξεραν και επέμεναν στη σημασία της καλλιγραφίας και στο πώς να γράφουν σωστά τα παιδιά… Πιστεύω ότι κανείς στην σημερινή εκπαίδευση δεν δίνει σημασία σε τέτοιες ανοησίες πλέον. Γιατί να παιδευτεί να μάθει το παιδί σωστά γράμματα, έχει άλλωστε να μάθει τόσα άλλα σημαντικά, όπως πληροφορική, δέκα ξένες γλώσσες, να προχωρήσει σε μαθηματικές έννοιες. Άλλωστε από το γυμνάσιο και μετά πολύ λίγο χρησιμοποιούν τη γραφή τα παιδιά, οι δε ενήλικες πλέον καθόλου!

Δεν έφταιγε ότι χρησιμοποιούσε το δεξί ημισφαίριο που δεν μπορούσε να διαβάσει και να γράψει… Αφού δεν είχε συντονιστεί το κυρίαρχο δεξί του ημισφαίριο με το αριστερό του που είναι το κέντρο του λόγου. Μήπως όμως ξέρουν πώς να το κάνουν αυτό στα σχολεία; Μου είπαν ότι το παιδί μου δεν έχει καλή βραχύχρονη μνήμη - και ναι δεν έχει και δεν πρόκειται ποτέ να έχει, γιατί το δεξί ημισφαίριο δεν μαζεύει άσχετες, ασύνδετες και αχρείαστες πληροφορίες. Όταν είναι κάτι σημαντικό γι΄ αυτόν και το θέλει θα φροντίσει να το κάνει εικόνα στο μυαλό του και θα το θυμηθεί σίγουρα! Γιατί άραγε το να μη θυμάσαι πληροφορίες που δε χρειάζεσαι, ούτε θα χρειαστείς ποτέ (ελαφρύνοντας το μυαλό σου από περιττά δεδομένα) να είναι «δυσλειτουργία» και αντίθετα η ιδιότητα του αναπτυγμένου αριστερού ημισφαιρίου να θυμάται πχ όλες τις γιορτές, τα γενέθλια και τα τηλέφωνα όλων των γνωστών (υπερφορτώνοντας το μυαλό με άχρηστα δεδομένα) να θεωρείται φυσιολογικό και ιδιοφυές;

Με μεγάλη μου έκπληξη, για εμένα την «υπερπρογραμματισμένη», έμαθα ότι για το γιο μου ο χρόνος έχει νόημα και υπάρχει όταν συνδέεται με κάτι από αυτά που τον ενδιαφέρουν. Και το είδα βιωματικά να συμβαίνει όταν πχ δεν θα θυμηθεί με τίποτα την ώρα που θα πρέπει να πάει σε ένα ραντεβού στο γιατρό που δεν θέλει, αλλά περιέργως θα θυμηθεί να γυρίσει από την έξοδο με τους φίλους του την ώρα ακριβώς που μου έχει πει ότι θα γυρίσει – απλά και μόνο γιατί νιώθει ότι είναι σημαντικό για εκείνον. Το δεξί ημισφαίριο ζει στο εδώ και τώρα γιατί αυτός είναι ο μόνος χρόνος που αντιλαμβάνεται και που έχει νόημα. Και ναι, αυτό φαίνεται να είναι ελάττωμα στον κόσμο του προγραμματισμού και του ανύπαρκτου χρόνου του αριστερού ημισφαιρίου, του χθες και του αύριο. Είναι ελάττωμα εάν δεν είσαι κολλημένος και δεν κρατάς κακία αφού δεν θυμάσαι τι έγινε τότε με τον τάδε γιατί απλά πάει πέρασε και δεν σε αφορά στο τώρα σου. Είναι ελάττωμα αν δεν θυμάσαι την ιστορία γιατί δεν βρίσκεις νόημα στο να μαθαίνεις την ατελείωτη επανάληψη των λαθών του ανθρώπου. Το δεξί ημισφαίριο φωνάζει «δεν υπάρχει το παρελθόν έλα να κάνουμε κάτι διαφορετικό από ότι έχει γίνει μέχρι τώρα, έλα να πάμε από άλλο δρόμο, έλα να τολμήσουμε!» Από την άλλη το αριστερό ημισφαίριο φοβάται το καινούργιο και το διαφορετικό (σαν το διάολο το λιβάνι), επιμένει ότι η επανάληψη είναι μητέρα της μαθήσεως, ότι έχει νόημα να μαθαίνεις άκριτα την ιστορία, εδραιώνοντας τους περπατημένους δρόμους του μίσους και της διχόνοιας.

Και ναι, μπορεί να μην θυμηθεί εάν ερωτηθεί ξεκάρφωτα για το ποια είναι η πρωτεύουσα της Ιταλίας (γιατί δεν έχει σχέση με το τώρα του), αλλά εάν του πεις η Ρώμη … θα σου απαντήσει με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Ακόμα έχουν πρωτεύουσα τη Ρώμη;» και θα έχει ήδη ανακαλέσει στη μνήμη του ό,τι έχει μάθει και του έκανε εντύπωση για να σου το πει! Και ναι, αισθάνεται ότι δεν χρειάζεται να ξέρει να διαβάζει ούτε απλές οδηγίες! Γιατί δεν τις χρειάζεται τις οδηγίες …. Έχει συναρμολογήσει, συνδέσει και προγραμματίσει ήδη την καινούργια τηλεόραση, προτού εσύ καν να βρεις που το γράφει στις οδηγίες! Όλοι γύρω λένε σε αυτά τα παιδιά και τους τονίζουν τι δεν μπορούν να κάνουν και κανείς τι μπορούν και πόσα είναι ικανά να κάνουν πολύ καλύτερα από όλους τους εμάς τους υπόλοιπους.

Όλο αυτό το πρωτόγνωρο ταξίδι και οι διαπιστώσεις αυτές, για τις οποίες θα μπορούσα να έγραφα ασταμάτητα, με έφεραν και εμένα να ανακαλύψω τις δικές μου θαμμένες ικανότητες! Ποτέ πριν δεν θα είχα αναρωτηθεί ή προβληματιστεί για την ύπαρξη του δικού μου δεξιού ημισφαιρίου, εάν δεν είχα μάθει για τις λειτουργίες του εγκεφάλου. Ποτέ πριν δεν θα ανακάλυπτα την λυτρωτική ύπαρξη στο εδώ και τώρα, εάν δεν την είχα παρατηρήσει στο παιδί μου. Ένας από τους πολλούς λόγους για μένα που έζησα όλη αυτήν την εμπειρία, ήταν για να έρθω σε επαφή με την απίστευτα δημιουργική πλευρά του δεξιού ημισφαιρίου. Και είναι αυτό που, όχι μόνο εγώ, αλλά και όλοι μας χρειαζόμαστε πλέον: να έρθουμε σε επαφή με τον συναρπαστικό κόσμο που κρύβουμε επιμελώς μέσα μας, ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα τον αληθινό ολοκληρωμένο εαυτό μας και να κάνουμε στη συνέχεια και την κοινωνία μας καλύτερη.

Ίσως θα μπορούσα να είχα βοηθήσει το παιδί μου να λειτουργήσει αποτελεσματικά στον κατακερματισμένο κόσμο μας, αν είχα εμπιστευτεί το ένστικτο της μητέρας και αυτό που υπαγορεύει : την απόλυτη αποδοχή του παιδιού σου γι΄ αυτό που ΕΙΝΑΙ και όχι γι΄ αυτά που κάνει, συγκρίνοντάς το με τα άλλα παιδιά. Δεν θα μπορούσα όμως να το δώσω αυτό στο παιδί μου, όσο δεν αποδεχόμουν εγώ η ίδια τον εαυτό μου γι΄ αυτό που είναι και όχι γι΄ αυτό που κάνει και πετυχαίνει. Άλλωστε δίνουμε στους άλλους αλλά και κυρίως στα παιδιά μας, μόνο αυτό που είμαστε. Αυτό το μάθημα το πήρα από το δικό μου εσωτερικό ταξίδι αυτογνωσίας. Και όταν μπορέσετε και εσείς να δείτε με καθαρά από το φόβο μάτια, τότε θα βοηθήσετε το παιδί σας, ρωτώντας και όχι υποθέτοντας, αναζητώντας τη μοναδικότητά του και όχι συγκρίνοντάς το. Κι αν χρειαστείτε βοήθεια στο θέμα της προσαρμογής και του συντονισμού των δύο ημισφαιρίων του παιδιού σας, αναζητήστε κάποιον απαραίτητα του δεξιού ημισφαιρίου, που να έχει βρει τρόπους να προσαρμόζεται ο ίδιος , κάποιον που να μιλάει στη διαίσθησή σας και όχι στον εγωισμό σας.

συγγραφέας: Μαρία

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ , Η «ΔΥΣΛΕΞΙΑ» ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ…

2010-10-06T22:26:00.007+03:00

Σκέφτηκα σε αυτό το στάδιο, ότι εκτός από μένα, καλό θα ήταν να μιλήσουν κάποιοι άνθρωποι μέσα από τις δικές τους εμπειρίες, να καταθέσουν τα δικά τους βιώματα, έτσι όπως τα είδαν και τα έζησαν. Δεν έχουν σημασία τα ονόματα, αλλά αυτά που έζησαν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, αυτά που κατάλαβαν και είναι αληθινά για αυτούς. Αν κάποιος θέλει να επικοινωνήσει μαζί τους, μπορεί να το κάνει στέλνοντας μέιλ στο blog. Αυτό θα είναι το πρώτο από μια σειρά καταθέσεων, όσων θέλουν να συμμετέχουν σε αυτό το μοίρασμα.

Μέρος πρώτο : Εμπειρίες και απογοητεύσεις

Ο μόνος αρχικά λόγος για τον οποίο ξεκίνησα την επώδυνη για μένα διαδικασία να ξαναζήσω καταγράφοντας τις εμπειρίες μου σε σχέση με τη «δυσλεξία», το σύστημα εκπαίδευσης και τη «βιομηχανία αντιμετώπισής» της, ήταν για να βοηθήσω με την ιστορία μου και άλλους γονείς που αντιμετωπίζουν ήδη ή πρόκειται να αντιμετωπίσουν παρόμοια θέματα. Όσο έγραφα, συνειδητοποίησα όμως πόσο λυτρωτική ήταν αυτή η ανασκόπηση του παρελθόντος, αλλά με τη γνώση και την κατανόηση του τώρα. Όχι ότι δεν πονάει ακόμα μέσα μου όλο αυτό που έζησα και έκανα, αλλά πλέον, μέσα από τη διαδικασία του δικού μου εσωτερικού ταξιδιού, αρχίζω να αγκαλιάζω το παρελθόν αυτό, να το κατανοώ με αγάπη και συμπόνια γι΄ αυτό που ήμουν τότε – και ναι γιατί όχι, να με πονάει πολύ πολύ λιγότερο. Ίσως πάλι να έρθει και η μέρα που θα διαβάσει αυτήν την ιστορία και το αγαπημένο μου παιδί που τόσο ταλαιπώρησα επειδή δεν το καταλάβαινα και να με καταλάβει καλύτερα και εκείνο…. Άρα οι λόγοι δημιουργίας αυτού του πονήματος είναι τελικά πολλοί και ποικίλοι. Η ιστορία μου δεν είναι «ιδιαίτερη», σε κάθε περίπτωση όμως η παράθεσή της είναι αν μη τι άλλο αποκαλυπτική και εύχομαι ειλικρινά να σας προβληματίσει…

Στη ζωή μου ευλογήθηκα από ένα δύσκολο γάμο, ένα υπέροχο αγόρι που προέκυψε από την ένωση αυτή, ένα ακόμη πιο δύσκολο διαζύγιο, ένα δεύτερο γάμο και ένα ακόμα μοναδικό αγοράκι. Τα προ της σχολικής ζωής χρόνια του πρώτου μου παιδιού σε τίποτα δεν μπορούσαν να με «προειδοποιήσουν» γι΄ αυτό που θα ζούσαμε και οι δυο μας στη συνέχεια. Πανέξυπνο παιδί, αντιλαμβανόταν σε βάθος τα πάντα γύρω του, διψούσε για γνώσεις και εμπειρίες, εύγλωττος, εύστροφος, σε ξάφνιαζε με την ωριμότητα και την οξυδέρκειά του. Καμάρωνα βέβαια, γιατί με όλα αυτά που έβλεπα ως γονιός, ένοιωθα σίγουρη και για τη σχολική του επιτυχία και την μετέπειτα εξέλιξή του στη ζωή…

Στην πρώτη και δευτέρα τάξη του δημοτικού το παιδί παρουσίασε σοβαρά προβλήματα συμπεριφοράς και ένταξης στο σχολικό περιβάλλον. Υπέθεσα ότι όλο αυτό οφειλόταν στο δύσκολο διαζύγιο που είχε εντωμεταξύ ζήσει, στην ταυτόχρονη γέννηση του μικρότερου αδερφού του, στα άλλα παιδιά που του έκαναν τη ζωή δύσκολη… Αναρωτήθηκα βέβαια γιατί τα προβλήματα ήταν τόσο έντονα στο ΣΧΟΛΕΙΟ και ανύπαρκτα στο σπίτι, αλλά όλοι οι ψυχολόγοι, οι ειδικοί και οι δάσκαλοι που ρωτούσα, με διαβεβαίωναν ότι ήταν «φυσικό και φυσιολογικό» να αισθάνεται ασφάλεια στο σπίτι και δυσκολία στο περιβάλλον του σχολείου… Μαθησιακά δεν φαινόταν να έχει κάποιο θέμα. Τότε δεν μπορούσα βέβαια να αντιληφθώ τη σύνδεση του άγχους του παιδιού με το σχολικό περιβάλλον και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε μέσα του, στον ανταγωνισμό, στη σύγκριση, στην προσαρμογή σε γραμμικά προγράμματα του κόσμου του αριστερού ημισφαιρίου. Σήμερα ξέρω ότι η κατάσταση αυτή ήταν το πρώτο σημάδι…

Στην τρίτη δημοτικού φαινόταν ότι το παιδί «προσαρμόστηκε» επιτέλους! Μπορούσε πλέον να «ελέγχει» τα νεύρα και το θυμό του και να συνυπάρχει σχεδόν αρμονικά με τα άλλα παιδιά. Η δασκάλα του περιέγραφε ότι προτιμούσε να περνάει τα διαλείμματα μόνος του, ψάχνοντας για έντομα , παρατηρώντας τη φύση στον μικρό κήπο του σχολείου. Η αδιαμφισβήτητη ευφυΐα και η σπιρτάδα του δεν είχαν βέβαια «φύγει», αλλά τα προβλήματα με την ορθογραφία, τα άσχημα γράμματα, την εξαιρετικά φτωχή ανάγνωση, το άγχος να προλάβει και να αντιληφθεί το χρόνο ήταν πλέον η σκληρή πραγματικότητά μας. Δεν θα ξεχάσω ποτέ (ΠΟΤΕ όμως) τις απέλπιδες προσπάθειές μου να του μάθω τα βουνά της Στερεάς Ελλάδας!! Η δασκάλα χρησιμοποιούσε την προβλεπόμενη για την «Ευέλικτη Ζώνη» ώρα για να κάνει γεωγραφία (αυτό ήξερε … πού να ψάχνει να βρει κάτι άλλο δημιουργικό να κάνει εκείνη την ώρα ως όφειλε;) και είναι συγκλονιστικό να ακούσετε τον τρόπο. Έδινε στα παιδιά μία κακογραμμένη χειρόγραφη ασπρόμαυρη φωτοτυπία με ένα κατεβατό, πχ για την Πελοπόννησο, με τα κυριότερα προϊόντα, βουνά, ποτάμια, λίμνες, νομούς, πρωτεύουσες, ιστορικές τοποθεσίες κλπ και περίμενε από τα παιδιά να τα μάθουν παπαγαλία … Θεέ μου τι εφιάλτης! Πώς να τα μάθει που δεν του έλεγαν τίποτα όλα αυτά;! Κι όμως η δασκάλα επέμενε ότι τα άλλα παιδιά μπορούσαν να τα μάθουν και ότι ο γιος μου έπρεπε να προσπαθήσει περισσότερο, έστω να μάθει 2-3 από την κάθε κατηγορία (και σύγκριση με τα άλλα «φυσιολογικά» παιδιά και κριτική αφού δεν προσπαθείτε και ρίχνουμε τον πήχη, άρα το παιδί σου είναι ηλίθιο!) Προσπάθεια, κόπος, ατέλειωτες ώρες διάβασμα, μια με το καλό, μια με το κακό, αλλά πάντα χωρίς αποτέλεσμα. Το παιδί αποθαρρυμένο και απογοητευμένο και εγώ απελπισμένη.

Θεωρούσα πάντα ότι μάλλον έφταιγα εγώ που το δικό μου το παιδί δεν μπορούσε να γράψει και να διαβάσει όπως τα άλλα παιδιά! Πώς είναι δυνατόν να τύχει κάτι τέτοιο σε εμένα, έλεγα, που ήμουν η καλύτερη μαθήτρια στην τάξη μου; Πώς είναι δυνατόν το πανέξυπνο παιδί μου να μην μπορεί να γράψει και να διαβάσει; Ήταν ανάγκη το δικό Μου παιδί, το παιδί μιας μορφωμένης και έξυπνης γυναίκας, να μοιάσει τόσο απόλυτα στον «ηλίθιο και αμόρφωτο» πατέρα του; Ποιος να μου δώσει να καταλάβω τότε τον «ηλίθιο και αμόρφωτο» πατέρα του, που κι αυτός ήταν δυσλεκτικός και δεν το ήξερε; Ούτε και εγώ δεν ήμουν τότε σε θέση να αντιληφθώ και να κατανοήσω πώς και γιατί ήταν κι εκείνος έτσι στη ζωή του, κι ας είχα ζήσει 6 χρόνια μαζί του! Μεγάλη αδικία και θυμό ένοιωθα που έπρεπε να τραβάω εγώ όλο αυτό το απίστευτο ζόρι του διαβάσματος του παιδιού… Μέσα σε όλα αυτά και η αγωνία για το μέλλον του… Τι θα γίνει στη ζωή του αν δεν μπορεί να γράφει και να διαβάζει; Θα μπορέσει να περάσει στο πανεπιστήμιο; Σκουπιδιάρης θα καταντήσει σκεφτόμουν (ο εφιάλτης κάθε μάνας!!) Σήμερα έχω εντελώς άλλη κατανόηση για όλα αυτά…

Αποφάσισα λοιπόν, μη ξέροντας τι άλλο να κάνω, να ζητήσω βοήθεια από κάποιον «ειδικό». Αυτό είχα εκπαιδευτεί να κάνω σε κάθε δυσκολία - άλλωστε το να ζητάς βοήθεια από ειδικούς και να μην προσπαθείς να βρίσκεις τη λύση μόνος σου σε καμία περίπτωση, θεωρείται καλό από την κοινωνία μας. Και φυσικά βρήκα ακριβώς τη βοήθεια που ζητούσα: μια νεαρή ψυχολόγο η οποία αργότερα έγινε και Επιστημονική Υπεύθυνος σε δικό της Διαγνωστικό-Θεραπευτικό κέντρο (οι βαρύγδουποι τίτλοι και οι περγαμηνές πάντα θαμπώνουν) και η οποία υποσχόταν ότι μπορεί να βοηθήσει σε θέματα μάθησης εκπαίδευσης και προσαρμογής παιδιών στο σχολικό περιβάλλον. Συμπαθητική κοπέλα, σπουδαγμένη, με όρεξη και με κόστος το οποίο καλυπτόταν από το ταμείο μου , γιατί όχι, σκέφτηκα ; Καλό μπορεί να κάνει , κακό όχι , έλεγα. Σήμερα ξέρω ότι τελικά επιβάρυνε την κατάσταση και σίγουρα δεν βοήθησε …

Δύο φορές την εβδομάδα πήγαινα στο χώρο της - κάτι που δεν ήταν και ότι πιο εύκολο και ευχάριστο για μια εργαζόμενη μητέρα με ένα ακόμη, τρίχρονο τότε, αγοράκι. «Το παιδί όμως προηγείται , κάνω τα πάντα και το καλύτερο για το παιδί μου», έλεγα και πίστευα τότε. Φορτώθηκα και με κούραση και με ενοχές για το βάρος που ένοιωθα ότι ήταν η οικονομική υποστήριξη των μαθησιακών προβλημάτων του παιδιού μου μέσα στη νέα οικογένεια.

Το παιδί ανταποκρινόταν ιδιαίτερα καλά στα κατ΄ ιδίαν μαθήματα που έκανε. Μου έδειχναν τις γραπτές ασκήσεις που έφερνε εις πέρας τόσο καλά όσο ήταν εκεί και ήμουν αισιόδοξη ότι κάποια στιγμή θα βοηθηθεί να τα καταφέρνει παντού το ίδιο καλά. Χαλάλι ο κόπος έλεγα! Στην εύλογη απορία μου για το «τι φταίει» για τις δυσκολίες του παιδιού μου, η απάντηση της ψυχολόγου ήταν γρήγορη και εύκολη : «Είναι μπλοκαρισμένος από το διαζύγιο και γι΄ αυτό δεν αποδίδει. Με τη δουλειά που κάνουμε θα ξεμπλοκάρει συναισθηματικά και τότε θα πετάει!». Παράλληλα με παρέπεμψε και στον αρραβωνιαστικό της, ο οποίος όλως τυχαίως ήταν καταξιωμένος λογοθεραπευτής, για να βοηθήσει το παιδί περισσότερο στο θέμα της ανάγνωσης. Εκείνος απεφάνθη (όπως όλοι οι λογοθεραπευτές πιστεύουν για κάθε πρόβλημα όπως δυστυχώς ανακάλυψα πολύ πολύ αργότερα) ότι το πρόβλημα του παιδιού με την ανάγνωση ήταν οι λάθος αναπνοές! Και να ασκήσεις και να προσπάθεια. Με τόση δουλειά, πίστευα, η επιτυχία ήταν εξασφαλισμένη. Κι όμως…

Στο σχολείο η απόδοσή του ίδια και χειρότερη. Το παιδί και εγώ η ίδια ήμασταν απογοητευμένοι από τον κόπο και τη συνεχή προσπάθεια, χωρίς να βλέπουμε αποτέλεσμα και πλέον και εκνευρισμένοι … Μονίμως σύγκρινα το παιδί μου με τα άλλα παιδιά, έβλεπα τεράστιες διαφορές στη σχολική επίδοση, ο εγωισμός μου πληγωνόταν απερίγραπτα κάθε φορά που έπεφτε στα χέρια μου τετράδιο άλλου παιδιού, καθαρό, χωρίς μουντζούρες και λάθη, με υπέροχα, στρωτά γραμματάκια και Άριστα παντού…Τι ντροπή για την αξία μου ως γονιού!!! Σήμερα ξέρω ότι αυτά τα συναισθήματα δυστυχώς δεν τα ένοιωθα μόνο εγώ , τα ένοιωθε πολλαπλάσια και το ίδιο το παιδί...

Και τότε βρήκα μπροστά μου τη μαγική λέξη : «δυσλεξία»! Τα συμπτώματα που αναφερόταν στη βιβλιογραφία και στο Internet έμοιαζαν τόσο πολύ με αυτά που είχε ο γιος μου. Βέβαια, κοινό και σαφή ορισμό τι είναι δυσλεξία και γιατί εμφανίζεται δεν βρήκα πουθενά. Έλεγαν ότι το παιδί με δυσλεξία ναι μεν είναι απαραιτήτως έξυπνο (και μάλιστα πολύ), αλλά μυστηριωδώς και ανεξήγητα για την επιστήμη (την κάθε είδους επιστημονική ειδικότητα) δεν μπορεί να γράψει και να διαβάσει όπως τα άλλα «φυσιολογικά» παιδιά της ηλικίας του. Κάπου πήρε το μάτι μου ότι χρησιμοποιούν οι δυσλεκτικοί κυρίως το δεξί ημισφαίριο και όχι το αριστερό όπως όλοι εμείς «οι φυσιολογικοί», χωρίς όμως τότε να καταλαβαίνω τι ήταν και τι σήμαινε αυτό. Σήμερα έχω μείνει άναυδη μπροστά στο μεγαλείο του εγκεφάλου και των λειτουργιών των ημισφαιρίων…

Τότε όμως ; Για εμένα τότε ήταν σαν να βρήκα επιτέλους την εξήγηση (που βόλευε)! Όλο αυτό ήταν κάτι έξω από εμένα, μία συμφορά που με είχε τελικά βρει! Άκουσα και το άλλο: ότι η δυσλεξία είναι σαν ένα τσουβάλι με προβλήματα και κάθε παιδί που πάσχει από αυτή, βάζει το χέρι του και παίρνει ότι του τύχει…Προσέξτε βέβαια την επιλογή των λέξεων : προβλήματα, πάσχει , τυχαίο…Έλεος!!

Όταν λοιπόν τόλμησα να ρωτήσω την ειδική ψυχολόγο και το λογοθεραπευτή, μήπως τελικά το παιδί μου έχει δυσλεξία, πήρα την οργισμένη απάντηση ότι δεν είναι δυνατόν κάποιες φορές να έχει δυσλεξία και κάποιες φορές όχι, αφού πραγματικά υπήρχαν φορές που απέδιδε (στα κατ΄ ιδίαν μαθήματα) και κάποιες φορές που δεν μπορούσε πχ ούτε το όνομά του (στην κυριολεξία) να γράψει σωστά! Σήμερα ξέρω ότι αυτό μπορεί και συμβαίνει στα παιδιά με «δυσλεξία».

Εκείνοι μου είπαν επίσης ότι η δυσλεξία σήμερα έχει καταντήσει η εύκολη λύση και όλα τα παιδιά με μαθησιακά προβλήματα έχουν «δυσλεξία», επειδή πάνω σε αυτό έχουν εκπαιδευτεί οι ειδικοί και είναι της μόδας. Λες και δεν ήταν αντίστοιχο αυτό που έκαναν εκείνοι, αφού για το ίδιο παιδί η ψυχολόγος «έβλεπε» ψυχολογικά προβλήματα και ο λογοθεραπευτής «έβλεπε» προβλήματα στην αναπνοή! Εμένα όμως μέσα μου με «έτρωγε» το θέμα και φυσικά δεν το άφησα…αφού βέβαια και οι επιδόσεις του Γιάννη δεν βελτιωνόταν σε κανένα τομέα…μετά από τόση δουλειά…

Απευθύνθηκα, χωρίς να το ξέρουν εκείνοι, σε αξιόλογη και αποδεκτή στην επιστημονική κοινότητα Ειδική Ερευνητική - Διαγνωστική και Θεραπευτική Μονάδα για να έχω μία άλλη έγκυρη άποψη … Άλλα λεφτά εκεί (πολλά λεφτά), άλλη ταλαιπωρία με αξιολογήσεις - ιστορικά, ψυχολόγους, παιδοψυχίατρους, εκπαιδευτικούς ψυχολόγους κλπ. Αποτέλεσμα; Ασαφής εντελώς διάγνωση (τουλάχιστον για μένα), με την οποία διαπίστωναν ότι: το παιδί είχε πολύ καλό γνωστικό δυναμικό (!), ανώριμη ψυχοσυναισθηματική οργάνωση και ήπιες (!) ειδικές μαθησιακές δυσκολίες, αλλά κυρίως προβλήματα οργάνωσης της σκέψης και του εκπαιδευτικού υλικού. Το κυρίαρχο πρόβλημα του παιδιού απεφάνθησαν ότι ήταν η ατελής ψυχική οργάνωση (!) με αποτέλεσμα να υπάρχουν αρνητικές επιπτώσεις στη μαθησιακή και κοινωνική λειτουργικότητά του… Ακατανόητες, άδεις, κούφιες λέξεις. Συνιστούσαν δε, να κάνει ατομική ψυχοθεραπεία, συμβουλευτική συνεργασία για εμένα, μαθησιακή βοήθεια από Εκπαιδευτικό (το έγραψαν με κεφαλαίο Ε… γιατί άραγε;) και να επανεξεταστεί σε ένα έτος (κι άλλα τόσα λεφτά). Όλα αυτά μετά από ενάμιση χρόνο που τα κάναμε ήδη όλα αυτά που συνιστούσαν!

Ήταν στα μέσα της τετάρτης δημοτικού που, πολύ εκνευρισμένη πλέον, σταμάτησα - χωρίς καν να δικαιολογηθώ - τα σούρτα φέρτα στην ψυχολόγο και το λογοθεραπευτή και αποφάσισα να πάρω για το υπόλοιπο της χρονιάς, μία δασκάλα που μου συνέστησαν ότι βοηθάει παιδιά με μαθησιακά προβλήματα στο διάβασμά τους στο σπίτι. Η αλήθεια ήταν ότι «ησύχασα» για λίγο, αφού πλέον δεν είχα τις καθημερινές προστριβές με το παιδί για το θέμα της μελέτης. Αλλά το κόστος ήταν σημαντικό και δεν έβλεπα να τον μαθαίνει πώς να διαβάζει μόνος του… τι θα γινόταν αργότερα;

Αλλά και από το δημόσιο σχολείο και από την αντιμετώπιση των δασκάλων είχα πλέον τις χειρότερες εντυπώσεις. Επειδή είχα αποφασίσει ότι αν μη τι άλλο δεν θα αφήσω κανέναν να πει το παιδί μου βλάκα, αποφάσισα να αλλάξω και σχολείο! Σήμερα ξέρω ότι μπορεί να μη τον έλεγαν μεν αλλά όλοι , ακόμα και εγώ , τον αντιμετώπιζαν ως βλάκα και διανοητικά ανάπηρο και αυτό ήταν πολύ μα πολύ χειρότερο.

Βρήκα λοιπόν ένα «καλό» ιδιωτικό σχολείο με απίθανους χώρους και εγκαταστάσεις και με απόλυτη διάθεση συνεργασίας. Όταν είπα το πρόβλημα που υποψιαζόμουν για τη δυσλεξία και αυτοί μου υποσχέθηκαν μεγαλεία. «Μην ανησυχείτε καθόλου, εδώ που ήρθατε σε μας θα έχει άλλη αντιμετώπιση, θα φτάσει στο Γυμνάσιο και δεν θα τον αναγνωρίζετε ως μαθητή». Πιάστηκα λοιπόν και από αυτή την ελπίδα και πλήρωνα κι άλλα – πολλά - λεφτά για να καταλαγιάσω τις τύψεις μου… «Αισίως» είχε φτάσει στην πέμπτη δημοτικού.

Ναι, τελικά το ιδιωτικό σχολείο ήταν τελικά καλύτερο για το παιδί, όμως για λόγους άσχετους από τη δουλειά των εκπαιδευτικών. Υπήρχε σεβασμός, οργάνωση και πλαισίωση που αδιαμφισβήτητα βοηθούσαν το παιδί να λειτουργήσει πιο αποτελεσματικά από το «χύμα» του δημόσιου σχολείου. Υπήρχε όρεξη και καλή διάθεση με νέους δασκάλους, σε αντίθεση με κάποιους από αυτούς που δίδασκαν στο δημόσιο. Υπήρχε η ευκαιρία να κάνει το παιδί μια καινούργια αρχή όσον αφορά το σχολικό του περιβάλλον και την «εικόνα του απροσάρμοστου» και μάλιστα σε ένα πραγματικά υπέροχο χώρο. Αυτό όμως που και εκεί (όπως και πουθενά αλλού), δεν υπήρχε, ήταν γνώση για το τι είναι η δυσλεξία και για τους τρόπους που μπορούσε να βοηθηθεί ένα παιδί με σοβαρά μαθησιακά θέματα.

Οι ενοχές, ο φόβος και η αγωνία μου για το ακαδημαϊκό και επαγγελματικό μέλλον του, με έκαναν να συνεχίζω να απευθύνομαι σε όποιο κέντρο ή ειδικό έβρισκα εφόσον μου έδιναν «ελπίδα» και άλλοθι… «Δεν φταίτε εσείς, το παιδί σας έχει δυσλεξία .. και εμείς, αν μας εμπιστευτείτε , θα σας το «φτιάξουμε», θα το κάνουμε «καλό» μαθητή όπως του αξίζει να είναι! Τότε διαβάζω για πρώτη φορά κάτι κάπως «διαφορετικό» : …Το βιβλίο «Το χάρισμα της Δυσλεξίας» του Ronald Davis… άλλος κόσμος… Εκεί είδα για πρώτη φορά ότι η «δυσλεξία» μπορεί να είναι και προτέρημα, έτσι έγραφε τουλάχιστον! Εγώ βέβαια ακόμα δεν μπορούσα να καταλάβω, πώς είναι δυνατόν και τι σόι προτέρημα είναι να είσαι αφηρημένος, να μην καταλαβαίνεις ποια μέρα και ποιος μήνας είναι, να μην μπορείς να γράψεις ορθογραφημένα μια ολοκληρωμένη λέξη ή πρόταση ή να μην μπορείς να διαβάσεις ούτε απλές οδηγίες!

Ψάχνω πάλι απεγνωσμένα ποιος κάνει στην Ελλάδα τη μέθοδο του Davis και βρίσκω μία ψυχολόγο σε ένα νησί. Έβαλα το παιδί μου να το κάνει και αυτό ένα ολόκληρο καλοκαίρι… και άλλα λεφτά για να έχω τα θεαματικά αποτελέσματα υποσχόταν η ψυχολόγος! Το χειμώνα με την έναρξη της σχολικής χρονιάς τίποτα δεν βελτιώθηκε πάλι όσον αφορά τη μαθησιακή πορεία του παιδιού.

Πλέον το θέμα είχε καταντήσει προσωπική βεντέτα για μένα και δεν έβλεπα τι έκανα στο παιδί μου. Ήταν η δική μου αξία (να καταφέρω, να βοηθήσω , να πετύχω), που παιζόταν πια και όχι ουσιαστικά να βοηθηθεί το παιδί. Και τότε πέφτω σε τηλεοπτική εκπομπή διασημότατου καθηγητή με θέμα τη δυσλεξία… Γουάου, είπα ! Ωραία τα λέει , για να δω στο internet ποιος είναι και τι κάνει; Κατεβατά ολόκληρα στο διαδίκτυο για τη δράση του, τις επιστημονικές διακρίσεις, τα franchise κέντρα αντιμετώπισης δυσλεξίας σε κάθε γωνιά με τη δική του πατενταρισμένη, αποκλειστική και αντικειμενική μέθοδο διάγνωσης, αλλά και αντιμετώπισης της δυσλεξίας! Επιτέλους φως! Αν δεν μπορέσει κι αυτός να βοηθήσει το παιδί κανένας δεν θα μπορέσει, σκέφτηκα…

Αγνόησα επιμελώς τις πληροφορίες από τον περίγυρο για κακή φήμη των κέντρων του, για εμπορική αντιμετώπιση, για υποσχέσεις που δεν πραγματοποιούνται. Φαινόταν τόσο σοβαρός και με τόσο αισιόδοξα ελπιδοφόρο μήνυμα - γιατί να μη βγάζει και λεφτά, σκέφτηκα, αν έχει βρει τρόπο να βοηθάει τον κόσμο! Επέλεξα, όπως και πολλοί άλλοι, να τον πιστέψω και να δοκιμάσω… Άλλωστε δεν είχα και τίποτα να χάσω, νόμιζα… Το παιδί πλέον ήταν σαν να μην υπήρχε… Υπήρχα για μένα μόνο εγώ που πάλευα απέναντι στη «δυσλεξία» και ήταν ζήτημα τιμής να κερδίσω ΕΓΩ αυτόν τον αγώνα, βρίσκοντας μια αποτελεσματική μέθοδο που θα θεράπευε το γιο Μου από τα αρνητικά συμπτώματα αφήνοντάς του μόνο τα θετικά, εξασφαλίζοντάς του τη δυνατότητα να σπουδάσει και να γίνει ό,τι ήθελε και όχι να περιοριστεί σε ό,τι μπορούσε λόγω της δυσλεξίας. Αυτό ήταν το όνειρο και η ψευδαίσθηση που ζούσα…

Και έτσι κάνουμε και το αντικειμενικό τεστ (με λήψη ιστορικού, τεστ ευφυΐας, συνεντεύξεις) και ένα ολιγόλεπτο τεστ με κάτι γυαλιά που παρακολουθούσαν την κίνηση των ματιών του. Πολλά λεφτά και εκεί. Το τεστ απέδειξε περίτρανα ότι ήταν δυσλεκτικός αξιολογώντας την ικανότητά του στην ανάγνωση, την ορθογραφία, το λεξιλόγιο. Κολακεύτηκα βέβαια όταν ο ίδιος ο καθηγητής, η αυθεντία της δυσλεξίας, απεκάλεσε μπροστά μας το γιο μου ιδιοφυία και υποσχέθηκε να τον κάνει να γίνει σημαιοφόρο στο Γυμνάσιο (με τη μέθοδό του βέβαια)! Με τόση κολακεία σε σχέση και με την ταπείνωση που είχα υποστεί, ήταν πολύ λογικό και επόμενο να αποδεχτώ τις οδηγίες του να παρακολουθήσει το παιδί μου πρόγραμμα υποστήριξης με επισκέψεις στο κέντρο του δύο φορές την εβδομάδα (ξανά). Να αναφέρω πάλι την ταλαιπωρία μας και το κόστος; Περιττό νομίζω. Να περιγράψω λεπτομερώς τις ανόητες οδηγίες και πατενταρισμένες βλακείες που θεώρησα ως λόγια σοφίας και προϊόν επιστημονικής έρευνας; Επίσης περιττό.

Έβαζαν το παιδί να κάνει κάτι ειδικές ασκήσεις σε computer και πολυμέσα, σου έδιναν κάποιες γενικές οδηγίες διαβάσματος στο σπίτι, τις οποίες περίμεναν ότι θα της μάθει ο γονιός στο παιδί, επιμένοντας ανεξήγητα στην πρωινή επανάληψη όλων των μαθημάτων! Κι αφού για μία ακόμη σχολική χρονιά ακολουθήσαμε το πρόγραμμα και αφού βελτίωση στις επιδόσεις του δεν είδα, ήρθε η ώρα να κάνουμε, όπως μου είπαν, τη δεύτερη αξιολόγηση της κατάστασης του παιδιού. Πάλι με το αζημίωτο βέβαια…

Εκεί ήταν που τα είδα όλα, όταν διαπίστωσα πλέον ότι κάνανε ακριβώς τα ίδια τεστ με την πρώτη φορά και ότι οι ίδιοι απλά συνέκριναν την εικόνα της απόδοσής του τις δύο φορές. Γιάννης κερνά , Γιάννης πίνει! Οι ίδιοι βάζανε τα τεστ, οι ίδιοι αξιολογούσαν τα αποτελέσματα… και φυσικά , με μεγάλη μου έκπληξη, έβγαζαν ότι η ικανότητα του παιδιού είχε βελτιωθεί!! Ναι ναι !! Άσχετο και εντελώς συμπτωματικό που στο σχολείο δεν είχε βελτιωθεί ο γραπτός του λόγος. Άλλωστε όπως μου είπαν δεν είχα ολοκληρώσει τα δύο χρόνια τουλάχιστον που έπρεπε οπωσδήποτε να βοηθούν το παιδί μου! Έφυγα τρέχοντας, αισθανόμενη και ενοχές που για άλλη μια φορά πίστεψα στα μεγάλα λόγια και τις λαμπρές υποσχέσεις… Πόσο ηλίθια, ανόητη και ντροπιασμένη ένοιωθα… Για το παιδί μου και τι ένοιωθε αυτό για όλα αυτά όμως δεν αναρωτήθηκα…

Έκτη δημοτικού πλέον, αποφασίζω (πάντα εγώ μόνη μου) πλέον να κάνει τώρα ιδιαίτερο μάθημα στο σπίτι με ειδική παιδαγωγό μία φορά την εβδομάδα, από την οποία για πρώτη φορά άκουσα ότι οι μέθοδοι δεν πετυχαίνουν γιατί κάθε παιδί είναι μοναδικό και χρειάζεται να γίνει συνδυασμός που θα βοηθήσει το κάθε παιδί εξατομικευμένα. Επειδή όμως η κοπελίτσα μού φάνηκε «λίγη», παράλληλα βρήκα και κάτι άλλο για να καλύψω τη θεωρούμενη ανικανότητα και τις ενοχές μου. Άλλες δύο φορές την εβδομάδα πηγαίναμε σε ένα κέντρο βιοανάδρασης, όπου ακολούθησε μία αγωγή 50 συνεδριών με ειδική Hi Tec μέθοδο πάνω στο computer σχετικά με τα εγκεφαλικά κύματα. Η μέθοδος αυτή υποσχόταν πάλι την επιτυχή αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της δυσλεξίας και τη βελτίωση της διάσπασης προσοχής, χωρίς άλλη ιδιαίτερη εξάσκηση στο σπίτι. Με συνολικό κόστος που ανερχόταν σε € 1.500 και αυτή η τελευταία λέξη της τεχνολογίας απέτυχε παταγωδώς, να βοηθήσει σε ο,τιδήποτε το παιδί.

Σημειωτέον ότι όλο αυτό το διάστημα που ψαχνόμουν στο σύστημα εκμετάλλευσης της δυσλεξίας, δεν συνάντησα, όσο και αν το ήθελα, ούτε ένα γονιό που να μου είπε ότι αυτό που έκανε με το παιδί του πέτυχε και τον βοήθησε… Θεώρησα τότε ότι το θέμα ήταν ταμπού, ότι και οι άλλοι γονείς ίσως ντρεπόταν να μοιραστούν το πρόβλημά τους και ότι αυτός ήταν ο λόγος που δεν έβρισκα κανέναν που να θέλει να κουβεντιάσει γι΄ αυτό. Τι στο καλό αναρωτιόμουν, πού είναι όλοι οι άλλοι γονείς, μόνο εγώ υπάρχω; Γιατί δεν κουβεντιάζουμε επί ουσιαστικών θεμάτων; Αν υπήρχε κάτι που από εμπειρία είχε αποδειχτεί πετυχημένο, γιατί δεν το έλεγαν; Πλέον σήμερα κατάλαβα γιατί … Γιατί απλά δεν υπήρχε τίποτα πετυχημένο μέσα στο σύστημα εκμετάλλευσης και άγνοιας που έψαχνα! Και οι άλλοι είχαν ξεγελαστεί από το ίδιο σύστημα, όλοι ντρεπόταν και δεν είχαν καμία όρεξη να πουν κάτι καλό για κανέναν.

Να αναφέρω επίσης ότι πλέον είχα καταντήσει γραφική, είχα από καιρό απομακρυνθεί από τον άντρα μου - καταδικασμένη και ένοχη ότι ήμουν όπως ένοιωθα: εντελώς αποτυχημένη! Το παιδί μου όλο αυτόν τον καιρό, μου έκανε απλά το χατίρι και ακολουθούσε χωρίς ιδιαίτερη αντίδραση – η ανοχή του όμως είχε και όρια. Η δυσλεξία με είχε νικήσει! Θριαμβευτικά κιόλας… και οι απώλειες από τη μεριά μου ήταν μεγάλες…χρήμα, χρόνος, πόνος, αποτυχία , ενοχές. Είχα όμως άλλοθι – έκανα τα ΠΑΝΤΑ (στην κυριολεξία!), τίποτα δεν βοήθησε το παιδί, άρα - θεωρητικά τουλάχιστον - ήμουν εντάξει εγώ και οι ενοχές μου…

Το παιδί είχε δυσλεξία, ήταν ίδιος ο πατέρας του, θα έπρεπε να ζήσω με αυτό και να το αποδεχτώ, αφού άλλωστε δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για να τον αλλάξω! Με φρίκη διαπίστωσα αργότερα ότι το δικό μου συμπέρασμα και το επίσημο χαρτί που πήραμε λίγο αργότερα από το σύστημα για την απαλλαγή του από τις γραπτές εξετάσεις λόγω δυσλεξίας, πέρασε ως ακλόνητη πεποίθηση στην αλήθεια του παιδιού! Το παιδί μου και σήμερα πραγματικά πιστεύει ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα για τη δυσλεξία του και δεν έχει και καμία διάθεση να προσπαθήσει, αφού έχει φάει τόση απόρριψη και αποτυχία… Πώς να αλλάξει η άποψή του ; Δεν τον αδικώ… Πώς να του δώσω να καταλάβει πλέον ότι τώρα ξέρω ότι υπάρχει τρόπος, αλλά δεν είναι ο εύκολος δρόμος της «πατενταρισμένης μεθόδου»;

Σε όλη αυτή την «οδύσσεια» δεν ανέφερα το θέμα των αγγλικών και της υποχρεωτικής δεύτερης ξένης γλώσσας ήδη από το δημοτικό. Για το παιδί μου τα αγγλικά φάνταζαν κινέζικα, ούτε να διαβάσει μπορούσε ούτε να γράψει… Άσε που και η δεύτερη ξένη γλώσσα ήταν για εκείνον κάτι συνώνυμο με καταναγκαστικά έργα! Μου είπαν τότε επίσης ότι «οι δυσλεκτικοί» (η ταμπέλα είχε ήδη μπει) δεν μπορούν να μάθουν αγγλικά (;), αν δεν κατακτήσουν να είναι αποτελεσματικοί στη μητρική τους γλώσσα. Δεν επέμενα να σέρνω το παιδί μου σε φροντιστήρια αγγλικών και παράτησα το θέμα, μέχρι να έβρισκα κάποιον να ξέρει να κάνει αγγλικά σε παιδιά με δυσλεξία. Ευτυχώς για μένα δεν παραιτήθηκα ποτέ από το ψάξιμο για να βρω κάποιον να του μάθει αγγλικά … και έτσι ήταν που έπεσα , κολυμπώντας στη θάλασσα του διαδικτύου στην Εναλλακτική Μάθηση και στην Πρακτική Αυτογνωσία!

συγγραφέας: Μαρία

Μια φωνούλα λέει...

2010-08-20T22:59:00.001+03:00

Αποφάσισα να ανεβάσω αυτό το κειμενάκι που μου έστειλε μια φίλη, χωρίς πολλά λόγια. Τα παιδιά έχουν ένα καταπληκτικό τρόπο να μας λένε και να μας δείχνουν την αλήθεια, χωρίς πολλά λόγια, θεωρίες και αναλύσεις. Απλά, όπως απλή είναι πάντα η αλήθεια.

Με ρωτάνε τι θα γίνω όταν μεγαλώσω...
Σαν να μη είμαι τίποτα ακόμα...

Μου λένε να φέρομαι όπως πρέπει...

Σαν να μην πρέπει να φέρομαι όπως είμαι...

Μου ζητάνε να πω ποιον αγαπώ πιο πολύ...

Δε βλέπουν ότι λατρεύω τη ζωή και όλα της τα πλάσματα?

Με συμβουλεύουν να ακούω τους μεγάλους...

Μα θέλω κι εγώ να με ακούσουν.

Με ρωτούν αν είμαι καλό παιδί...

Λες και υπάρχουν και κακά παιδιά.

Μου ζητούν να κατακτήσω βραβεία και μετάλλια...

Μα εγώ θέλω μόνο να παίξω με τους φίλους μου.

Μου λένε ότι η ζωή είναι δύσκολη...ο κόσμος κακός.

Όμως μια φωνούλα μέσα μου λέει:

για την αγάπη,

τη χαρά να ζεις ελεύθερος,

την ευτυχία να δίνεις,

και τη μεγαλοσύνη να φτιάχνεις τον κόσμο σου,

με τα μοναδικά χρώματα της φαντασίας σου χωρίς κανένα φόβο.

Αυτή τη φωνούλα ακούν τα παιδιά όλου του κόσμου...

και κάθε μεγάλος μπορεί να την αφουγκραστεί,

μόνο αν ησυχάσει τη φλύαρη σκέψη του.

Εύχομαι να τα διαβάσουν οι ενήλικες, όχι όμως με τον τρόπο που συνηθίζουν να διαβάζουν - τις λέξεις, τις προτάσεις, και να καταλήγουν σε μια κριτική (συμφωνώ ή διαφωνώ) που τους επιτρέπει να πάνε απλά παρακάτω και αύριο να έχουν κιόλας ξεχάσει.

Διαβάστε βιωματικά, όπως σκέφτεται ένα παιδί. Βάλ'τε τον εαυτό σας στο κέντρο των εικόνων που φτιάχνετε διαβάζοντας και δείτε πώς λειτουργεί. Αυτό κάνει ένα παιδί. Νοιώστε την έννοια της κάθε λέξης που διαβάζετε και επιτρέψτε στο κενό ενδιάμεσα των προτάσεων να σας μιλήσει... Έτσι ζει ένα παιδί.

Οι δυο δρόμοι της Ζωής

2010-07-23T10:08:00.001+03:00

Στη ζωή μας έχουμε κάθε στιγμή την ευκαιρία να επιλέξουμε ανάμεσα σε «μόνο» δυο δρόμους. Λανθασμένα εκπαιδευτήκαμε να πιστεύουμε, είτε ότι έχουμε πολλούς δρόμους τους οποίους διαμορφώνουμε εμείς όπως θέλουμε, είτε ότι δεν έχουμε κανέναν και ότι στερούμαστε επιλογής. Και οι δυο είναι απλά λανθασμένες (περιοριστικές) απόψεις που διστάζουμε να αμφισβητήσουμε. Το πιο δύσκολο όμως – και αυτό παραμένει πάντα μια πρόκληση – είναι να βάζουμε τη θεωρία σε πράξη, να ζούμε τη ζωή μας σύμφωνα με αυτά που λέμε ότι γνωρίζουμε.

Μέσα από την ηθική, τη θρησκευτική μας πίστη και την παράδοση, μάθαμε ότι υπάρχει ένας σωστός και ένας λάθος δρόμος: ο δρόμος του καλού και ο δρόμος του κακού. Δεν υπάρχει όμως αντικειμενικά, κανένας τέτοιος διαχωρισμός, παρά μόνο στο μυαλό μας και στις ιδέες που επιλέγουμε να διατηρούμε εκεί. Η αλήθεια είναι απλή, διαχρονική και φτάνουμε σε αυτήν μέσα από άλλες διαδικασίες σκέψης από αυτές που έχουμε μάθει. Ένα ερώτημα απαντάμε, κάθε στιγμή της ζωής μας, μέσα από κάθε μας σκέψη, μέσα από το λόγο μας και την κάθε πράξη μας: Ποιο δρόμο διαλέγω, πότε και γιατί;

Ποια επιλογή έχω αλήθεια αν εκ των προτέρων έχω καταδικάσει, μειώσει σε αξία ή αγνοώ την αλήθεια των δυο αυτών διαφορετικών δρόμων; Πόσο ελεύθερος είμαι να επιλέξω αν έχω ήδη φορτωθεί ακλόνητες ενοχές για την επιλογή της δράσης μου; Πόσο ελεύθερος είμαι όταν έχω ήδη αποδεχτεί χιλιάδες υποβολές που μου καθορίζουν ποιος είμαι και πώς είναι ο κόσμος γύρω μου;

Δεν είναι εύκολο – μάλλον είναι αδύνατον – να αντιληφθούμε οποιονδήποτε από τους δυο δρόμους αντικειμενικά, όταν κοιτάμε από μέσα προς τα έξω. Και είναι φυσικό επακόλουθο αφού ο καθένας αποτελεί μια διαφορετική κατάσταση ύπαρξης που εμφανίζει μια διαφορετική οπτική.

Το μόνο που μας δίνει αυτή τη δυνατότητα – να κοιτάμε αντικειμενικά, με γαλήνη και σιγουριά τους δυο αυτούς δρόμους – είναι η ανεξάρτητη θέση του παρατηρητή. Είναι μια θέση που σίγουρα δεν έχουμε εκπαιδευτεί να αναγνωρίζουμε και να εκτιμούμε, μέσα από τον τρόπο της διαπαιδαγώγησης μας (και υπάρχει λόγος για αυτό). Όμως είναι μια θέση που μπορούμε να έχουμε δικαιωματικά, ο καθένας μας, ανεξάρτητα από το ποιος είναι ή πού βρίσκεται, με την ίδια δυνατότητα έκφρασης, την ίδια ευκαιρία διεκδίκησης και επιλογής, φτάνει να το αποφασίσουμε.

Δεν είναι θεωρητικό αλλά εντελώς πρακτικό και ευκολονόητο ότι εκφράζουμε, ως άνθρωποι, ένα πολύ μικρό (ελάχιστο) μέρος των συνολικών δυνατοτήτων μας. Δεν είναι θεωρητικό αλλά εντελώς πρακτικό και ευκολονόητο ότι εμείς οι ίδιοι (ο καθένας μόνος του) χτίζουμε μεθοδικά και προσεκτικά το κελί της φυλακής μας, μέσα από το οποίο αγναντεύουμε περιοριστικά τον κόσμο (μέσα στο οποίο παγιδεύουμε την εξέλιξη μας, τις άπειρες δυνατότητες μας, τη δημιουργικότητα μας). Συνηθίζουμε αυτό το κελί με τον καιρό, πιστεύουμε ότι είναι πραγματικό και ότι βρίσκεται έξω από μας. Το θεωρούμε μέρος ή το όλον του εαυτού μας. Θέλουμε να πιστεύουμε (γιατί έτσι μας βολεύει) ότι είναι δύσκολο ή ακατόρθωτο να σπάσουμε τα δεσμά μας γιατί έχουμε εκπαιδευτεί να βλέπουμε μόνο τις προβολές των δημιουργημάτων μας. Βγάζουμε τρελό όποιον μας πει ότι εμείς οι ίδιοι κρατάμε τα κλειδιά της ελευθερίας μας, ότι το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι βρίσκονται στα χέρια μας και απλά να τα χρησιμοποιήσουμε για να ανοίξουμε την πόρτα αυτή και να βγούμε έξω – γιατί μπορούμε αν το επιλέξουμε.

Τι θα έλεγες σε κάποιον που ερχόταν μια μέρα και σου έλεγε: «Ξύπνα, ζεις έναν εφιάλτη! Εσύ τον δημιούργησες! Εσύ επέλεξες το σενάριο, τους ηθοποιούς, τα πάντα μέσα σε αυτό. Ξύπνα, έχεις κι άλλα όνειρα να δεις, και άλλα σενάρια να δημιουργήσεις, και άλλους ηθοποιούς να διαλέξεις, ακόμα περισσότερα πράγματα να ανακαλύψεις και να μάθεις. Εσύ αποφασίζεις! Γιατί παίζεις πεισματικά τον ίδιο εφιάλτη ξανά και ξανά και ξανά και ξανά; Για δες, υπάρχουν άπειρες επιλογές που μπορείς να επιλέξεις να εκφράσεις. Έλα, ξύπνα τώρα, ένας εφιάλτης είναι μόνο!»

"Τρελός", θα έλεγες, "φέρτε τον ζουρλομανδύα". Την αμέσως επόμενη στιγμή όμως, σε κάποια άλλη περίσταση, λες επιδεικτικά, «από τρελό και από παιδί μαθαίνεις την αλήθεια». Αλλά ούτε και τότε ξέρεις τι λες γιατί έχεις μάθει απλά να παπαγαλίζεις χωρίς συνέπεια πράξης, έχεις μάθει να αλλάζεις τις φράσεις που επαναλαμβάνεις κατά το δοκούν, έχεις μάθει να προσαρμόζεις τις ανάγκες σου στους φόβους σου, που βρίσκονται κρυμμένοι κάτω από τη μάσκα του «ελεύθερου ανθρώπου» που μόνο ο ίδιος δεν βλέπει τη φυλακή του, ενώ είναι ορατή σε όλους τους άλλους.

Υπάρχει και άλλος τρόπος να ζεις. Δεν θα τον μάθεις κοιτώντας μέσα από την ασφάλεια του γνώριμου δρόμου που έχεις (απλά) μάθει να ακολουθείς χωρίς να τον γνωρίζεις πραγματικά. Ακολουθείς τυφλά τις προσταγές (ή καλύτερα τις υποβολές) του, χωρίς να έχεις διεκδικήσει ποτέ να μάθεις το μηχανισμό της λειτουργίας του. Δεν επιλέγουμε ποτέ κάτι διαφορετικό από αυτό που ξέρουμε, ενόσω πιστεύουμε ότι είναι ευκολότερο να συνεχίσουμε να ζούμε με τον τρόπο που γνωρίζουμε. Κανείς δεν επιλέγει την ελευθερία του αν πρώτα δεν αναγνωρίσει τα δεσμά του. Ποτέ δεν μαθαίνουμε αν δεν είμαστε πρόθυμοι να μετακινηθούμε από το γνώριμο και το οικείο.

Το δύσκολο γίνεται εφικτό, το αδιανόητο γίνεται υπαρκτή δυνατότητα, το «ξέρω» γίνεται «θέλω να μάθω», μόνο όταν φτάνουμε σε εκείνο το σημείο στη ζωή μας όπου η μετακίνηση από τις παγιωμένες θέσεις μας γίνεται ζωτική ανάγκη. Η σπίθα υπάρχει μέσα στον καθένα μας. Δεν την αντιλαμβανόμαστε αν δεν γίνει φλόγα, που καίει την καρδιά μας, αναζητώντας από μας την ουσία, την αλήθεια και το νόημα της ζωής μας. Ποτέ δεν ξυπνάμε πιο πριν και ποτέ για κανέναν άλλον λόγο. Δεν σπάμε τα δεσμά μας για χάρη ή για χατίρι άλλων, δεν τα σπάμε από βαριεστιμάρα ούτε από περιέργεια. Τα σπάμε μόνο μέσα από την καθαρή και ειλικρινή πρόθεση να Ζήσουμε, να εκφράσουμε αυτό που πραγματικά Είμαστε.

Το ότι κάποια στιγμή όλοι θα ξυπνήσουμε είναι δεδομένο. Ο καθένας επιλέγει το χρόνο που θα το κάνει και τους εφιάλτες που θέλει να συνεχίσει να βιώνει μέχρι τότε. Και έχουμε ατομικούς και συλλογικούς εφιάλτες… ας μην κατηγορούμε όμως τις προβολές της φυλακής μας και τους καθρέφτες της ασχήμιας που έχουμε δημιουργήσει αλλά δεν θέλουμε να βλέπουμε μέσα μας. Ας απελευθερωθούμε πρώτα εμείς οι ίδιοι από τα δεσμά του δικού μας προγραμματισμένου νου. Τότε θα δούμε αλλά και θα δημιουργήσουμε έναν πολύ διαφορετικό κόσμο, μέσα μας αλλά και έξω από μας.

Χωρίς τίτλο...

2010-04-30T11:03:00.004+03:00

Οι αισθήσεις δεν περιγράφονται με λόγια - ούτε τόσο πιστά μα ούτε και με την ίδια ένταση και ποιότητα που βιώνονται. Το γράψιμο έχει μια τέτοια απερίγραπτη αίσθηση για μένα που κάποια στιγμή έγινε φόρουμ, άρθρα, στήλη εφημερίδας, blog… μια άγνωστη αλλά όμορφη πορεία, που ξεδιπλώνεται μαγικά. Είναι μια βιωματική καταγραφή της κατανόησης της ζωής, της δικής μου θέασης, που κάθε άλλο παρά στατική είναι.

Ο νους όμως αγαπάει τις συνήθειες και εμείς έχουμε εκπαιδευτεί να εμπιστευόμαστε το γνώριμο και να αναζητούμε το προβλέψιμο (άσχετα αν λέμε ότι θέλουμε την περιπέτεια). Για ένα περίπου χρόνο, τα άρθρα έβγαιναν από μέσα μου και ανέβαιναν στο διαδίκτυο, με πολύ κέφι, αγάπη και μια πηγαία ανάγκη που δεν ήταν υπολογιστική, που δεν είχε συγκεκριμένο στόχο και σκοπό. Δεν κατάλαβα πώς πέρασε ένας χρόνος, ούτε προγραμμάτισα την πορεία αυτή.

Άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι είχα δημιουργήσει ορατές και αόρατες σχέσεις με πολλούς ανθρώπους, όταν «σταμάτησα» να γράφω. Ποτέ δεν σταμάτησα βέβαια γιατί ποτέ κάτι που το αγγίζει η αγάπη και είναι αληθινό δεν τελειώνει, δεν φθείρεται και δεν πεθαίνει. Κρύβεται, μεταμορφώνεται, αλλάζει η αγάπη και μετά ξαναπετάει ελεύθερα, όπως μια όμορφη πεταλούδα από το κουκούλι της.

Το τελευταίο διάστημα δεν φαίνομαι μέσα από το γραπτό λόγο και έγινε αυτό αφορμή να φανείτε εσείς - με τους οποίους είχαμε δημιουργήσει μια σχέση που δεν είχα συνειδητοποιήσει. Αν και δεν προγραμμάτισα αυτή την αλληλεπίδραση, χαίρομαι που συνέβη και ξέρω τώρα ότι ακόμα και ένα blog μπορεί να είναι ζωντανό και έχει πίσω του αληθινούς ανθρώπους.

Ο χρόνος στο δικό μου νου δεν καταφέρνει συνήθως να λειτουργεί γραμμικά. Αυτός ο τελευταίος χρόνος που πέρασε, υπήρξε για μένα μια αιωνιότητα και ταυτόχρονα μια μόνο στιγμή, σε όλα τα επίπεδα. Δεν μπορούσε να μην επηρεάσει το γράψιμο, που για μένα είναι πάντα, μόνο βιωματικό.

Είναι στιγμές – φάσεις – που νοιώθω την ανάγκη περισσότερο να σιωπώ παρά να μιλάω, να επικοινωνώ με τον εαυτό που παρά με τους ανθρώπους εκεί έξω, να ακούω, να αφουγκράζομαι, να διαισθάνομαι, να αντιλαμβάνομαι παρά να σκέφτομαι, να αναλύω και να τακτοποιώ τα πράγματα με τη λογική. Δεν το δημιουργεί η έλλειψη ή η κούραση αυτό, όπως πιστεύουν πολλοί (γιατί αυτό είναι αρρώστια του νου), αλλά η αγάπη, η πληρότητα, και η ευγνωμοσύνη για τη ζωή. Είναι σαν να ζεις μια ευτυχισμένη στιγμή, σε πλήρη ευδαιμονία και απλά νοιώθεις την ανάγκη να βγεις λίγο απ’ έξω, να κάνεις ένα βήμα πίσω για να παρατηρήσεις τον εαυτό σου που ζει όλο αυτό… Όταν βρίσκεσαι μέσα, το ζεις αλλά όταν πας λίγο πίσω και κοιτάς τον εαυτό σου που βιώνει, τότε το συνειδητοποιείς, απολαμβάνεις ακόμα περισσότερο γιατί το εκτιμάς σε ένα βαθύτερο επίπεδο κατανόησης.

Πέρα από αυτό, είναι και η ανάγκη να καταλάβεις καλύτερα. Πολλά συμβαίνουν, πολλές ανακατατάξεις μέσα σου και έξω από σένα γίνονται συνήθως χωρίς λογική σειρά και χωρίς να μπορείς να τα ελέγχεις να έρχονται ένα ένα. Κάποια στιγμή λοιπόν που, είτε τα πράγματα ηρεμούν είτε μπορείς να το κάνεις, δημιουργείς αυτήν την «απόσταση» για να κατανοήσεις καλύτερα, βαθύτερα και να επιστρέψεις ισχυρότερος, με περισσότερη σιγουριά, αλλαγμένος αλλά πάντα εδώ, γιατί δεν πάμε πουθενά, εδώ είμαστε αλλά διαφορετικοί.

Με απλά λόγια, συχνά έχω την ανάγκη να σπάω τις συνήθειες, να δημιουργώ το αναπάντεχο, να καλωσορίζω το ξεβόλεμα για να μην γίνομαι μηχανή, να μη ζω ασυνείδητα την πολύτιμη, μικρή ζωή μου. Δεν ξέρω ποτέ που θα με βγάλει αυτό το ξεβόλεμα (γιατί ποτέ δεν είναι πραγματικό ξεβόλεμα όταν συνυπάρχει η ανάγκη ελέγχου και η έλλειψη εμπιστοσύνης) αλλά πλέον έχω μάθει ότι πάντα καθοδηγούμαι σε κάτι καλύτερο, μεγαλύτερο και πιο ουσιαστικό - ότι και αν είναι αυτό - από όποια μονοπάτια και αν χρειαστεί να περάσω.

Πολλά αλλάζουν, άλλα τα αφήνουμε πίσω μας, ξεκινάμε καινούργια, παραιτούμαστε, επιλέγουμε κάτι διαφορετικό, κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Όμως αυτά που αποτελούν τις βασικές ενδόμυχες ανάγκες μας, αυτές που έχουν γίνει ένα με τον εαυτό μας (όπως είναι το γράψιμο για μένα) είναι διαχρονικές. Καλλιεργείς αυτό που αγαπάς, πετυχαίνεις εκεί που βρίσκεται το πάθος σου, επεκτείνεις αυτό στο οποίο εστιάζεις την προσοχή σου. Όταν το «πρέπει» ταυτίζεται με το «θέλω» σου, τότε τίποτα δεν απειλεί και δεν μπορεί να διακόψει την απίστευτη ισχύ της ενέργειας της προσοχής σου από την υλοποίηση του.

Δεν ξέρω ποια μορφή θα πάρουν τα άρθρα, το blog, δεν ορίζω το μέλλον και δεν νοιώθω την ανάγκη να το κάνω. Ξέρω όμως ότι έγραφα, γράφω και θα γράφω… κάποιοι από σας θα μεταφερθούν αλλού, θα προχωρήσουν σε κάτι άλλο, κάποιοι άλλοι θα περιμένουν και κάποιοι «απλά» θα είναι εδώ όταν ανέβει κάτι καινούργιο, γιατί αυτοί και εγώ συνδεθήκαμε σε μια νέα επαφή και παράλληλο σκοπό ζωής.

Η έννοια της επικοινωνίας

2010-04-02T09:45:00.002+03:00

Μεγάλο θέμα των κοινωνικών μας σχέσεων είναι το θέμα της επικοινωνίας. Οι άνθρωποι απομακρύνονται γιατί δεν επικοινωνούν, αλλά τελικά, αυτό που ονομάζουμε επικοινωνία, αντιλαμβανόμαστε τι πραγματικά σημαίνει και τι κάνουμε ουσιαστικά; Είναι πάντα θετικό να παρατηρούμε τον εαυτό μας και πώς αυτός λειτουργεί. Έτσι μαθαίνουμε, έτσι αρχίζουμε να λειτουργούμε συνειδητά και αποκτούμε επίγνωση.

Υποθέτουμε ότι επικοινωνούμε όταν μιλάμε, και μιλάμε ακατάπαυστα. Στα κινητά, διαδικτυακά, στο τηλέφωνο, δια ζώσης, μιλάμε, μιλάμε, μιλάμε. Αλλά τι λέμε; Τι κάνουμε; Πώς ακούμε; Ακούμε; Τι μας προσφέρει η επικοινωνία που έχουμε συνηθίσει; Και όταν δεν έχουμε κάποιον για να μιλήσουμε, υποθέτουμε πάλι ότι είμαστε μόνοι και αισθανόμαστε μειονεκτικά. Αλλά ποτέ δεν σταματά ο εσωτερικός διάλογος που συνεχίζεται απτόητος μέσα μας. Φοβόμαστε να βρεθούμε μόνοι με τον εαυτό μας γιατί δεν ελέγχουμε την εσωτερική φλυαρία.

Όμως αυτό που το Εγώ έχει ονομάσει «επικοινωνία» είναι ουσιαστικά μια λειτουργία που εξυπηρετεί τις δικές του ανάγκες, τις οποίες ντύνει με ηθικούς κανόνες, με τεκμηριωμένες στατιστικές και φυσικά με τις καλύτερες προθέσεις που μας κρατάνε κοιμισμένους και απομακρυσμένους από την αληθινή μας φύση.

Νομίζουμε ότι μοιραζόμαστε όταν εκφράζουμε τα προβλήματα, τις δυσκολίες, τις αρρώστιες και τα διλήμματα μας και ότι έτσι παίρνουμε την κατανόηση και την επιβεβαίωση που ζητάμε. Νομίζουμε ότι ακούμε τον άλλον που αφηγείται με κάθε λεπτομέρεια τα προβλήματα του. Αυτό που κάνουμε, παράλληλα, είναι να σκεφτόμαστε τον εαυτό μας και τους δικούς του φόβους, μέσα από τις δικές του ερμηνείες. Νομίζουμε ότι είμαστε καλοί και κοινωνικοί όταν ζητάμε τις απόψεις των άλλων και συμβουλές για το δικό μας σωστό. Νομίζουμε ότι μοιραζόμαστε όταν βρισκόμαστε με την οικογένεια ή τους φίλους μας και φλυαρούμε (εκτός από όλα τα πιο πάνω), περί ανέμων και υδάτων, έχοντας άποψη επί παντός επιστητού, για ό,τι συμβαίνει στον πλανήτη.

Αν είμαστε έστω και λίγο ειλικρινείς, διαπιστώνουμε ότι ακούμε μόνο τον εαυτό μας και αυτό μας εξασφαλίζει την ύπαρξη μας. Σίγουρα δεν μοιραζόμαστε, δεν κατανοούμε, δεν συμπονούμε, δεν εμπιστευόμαστε και δεν βιώνουμε εσωτερική γαλήνη και πληρότητα με αυτού του είδους τις επικοινωνίες.

Πιο έντονη ανάγκη έχει το Εγώ να εξασφαλίσει παρέα στον πόνο και συμμάχους στις πεποιθήσεις και στις απόψεις του. Ζητά (εν αγνοία μας πάντα γιατί του έχουμε δώσουμε εξουσία και δικαιώματα) επιβεβαίωση της ατομικής, περιοριστικής θεώρησης του. Εμείς δεν αμφισβητούμε ποτέ τις λειτουργίες του γιατί αισθανόμαστε «φυσιολογικοί» ανάμεσα στους ομοίους μας, και αυτό (πιστεύουμε) ότι είναι και αυτόματα σωστό. Σπάνια εξετάζουμε τον τρόπο που επικοινωνούμε, τα λόγια που χρησιμοποιούμε, τις κρυμμένες ανάγκες, γιατί αυτό απαιτεί άλλες διαδικασίες και φοβόμαστε να διαφέρουμε (ουσιαστικά, γιατί επιφανειακά θέλουμε και επιχειρούμε να διαφέρουμε).

Πιστεύουμε ότι εκφράζοντας αυτό που μας απασχολεί μας βοηθά να το λύσουμε, να βρούμε διέξοδο στον πόνο. Πιστεύουμε ότι η δήλωση (έκφραση) του, μας εξασφαλίζει τον έλεγχο, τον οποίο ψάχνουμε έξω από τον εαυτό μας. Αυτό που κάνουμε πραγματικά είναι να εξωτερικεύουμε ό,τι δεν αντέχουμε και δεν χειριζόμαστε μέσα μας. Όταν μένουμε πάλι μόνοι, διαπιστώνουμε ότι τίποτα δεν ελέγχουμε, ότι τα αδιέξοδα, ο φόβος, τα διλήμματα αυτά ενισχύονται ξανά… οπότε προσπαθούμε να μη μένουμε μόνοι.

Τα λόγια έχουν δύναμη. Είναι η εξωτερίκευση της αλήθειας μας. Ο λόγος είναι η κινητήριος δύναμη της δημιουργικής ενέργειας (σκέψη). Αν είχαμε έστω και την παραμικρή υποψία της τεράστιας δύναμης που διαθέτουμε θα ήμασταν πιο φειδωλοί με το λόγο μας, με όλα όσα εκτοξεύουμε δεξιά και αριστερά ασυνείδητα. Είναι αδύνατον να ελέγξουμε αυτά που λέμε (και επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ακούει από άλλους) αν πρώτα δεν ελέγξουμε τη σκέψη μας.

Μέσα από αυτή τη λειτουργία που το Εγώ ονόμασε «επι-κοινωνία», ενισχύουμε (εν αγνοία μας) όλες τις λειτουργίες του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου (του Εγώ), δίνοντας τους διαστάσεις και ρόλους που στην πραγματικότητα δεν του ανήκουν: συγκρίνουμε, κρίνουμε, αναλύουμε, συμπεραίνουμε, φτιάχνουμε υποθετικά σενάρια και πιστεύουμε ότι είναι η αλήθεια, αναμασάμε το παρελθόν, κολλάμε στα επιμέρους κ.λ.π. Η επι-κοινωνία ως η επιβολή του Εγώ, σε όλο της το μεγαλείο.

Αν αυτός είναι ο τρόπος που επι-κοινωνείς με τον εαυτό σου, δεν έχεις άλλο τρόπο να επι-κοινωνήσεις με τους άλλους. Η πρώτη σχέση που δημιουργούμε είναι η σχέση με τον Εαυτό μας. Όλες οι υπόλοιπες σχέσεις είναι αντανάκλαση αυτής της πρωταρχικής σχέσης. Μην προσπαθείς λοιπόν να αλλάξεις την αντανάκλαση που είναι μόνο το φυσικό επακόλουθο του αρχικού είναι σου. Μπορείς όμως να αρχίσεις να παρατηρείς (χωρίς κριτική): τι λες, ποιες λέξεις και φράσεις επαναλαμβάνεις συχνά, τι επιλέγεις να ακούς, πώς ακούς και τι σκέφτεσαι όταν νομίζεις πως ακούς.

Δεν ενώνει τους ανθρώπους ο φόβος, τα «πρέπει», η δυστυχία, αλλά αυτό δεν θα σου το πει το Εγώ. Τους κρατά απλά παγιδευμένους στο προσωπικό τους όνειρο – εφιάλτη και στο όνειρο που επιλέγουν οι άνθρωποι να βλέπουν από κοινού. Όσο και αν προσπαθείς να φέρεις άλλους στο δικό σου εφιάλτη, μόνος τον έχεις φτιάξει, μόνο εσύ τον ζεις. Δεν ακούει κανείς κανέναν, παρά ενισχύει κάθε φορά τον δικό του εφιάλτη που θέλει να διατηρεί.

"Ὁ Ἡράκλειτός φησι τοῖς ἐγρηγορόσιν ἕνα καὶ κοινὸν κόσμον εἶναι, τῶν δὲ κοιμωμένων ἕκαστον εἰς ἴδιον ἀποστρέφεσθαι." Ο Ηράκλειτος μας λέει ότι για τους αφυπνισμένους, ένας και κοινός κόσμος υπάρχει, αλλά κάθε κοιμισμένος ξαναγυρνά στον δικό του προσωπικό κόσμο.

Αυτό που μοιραζόμαστε πραγματικά και μόνο ανάμεσα στους αφυπνισμένους είναι η χαρά, η πληρότητα, η ευτυχία. Πολύ περισσότερο, η πληρότητα, η χαρά βιώνονται πραγματικά, πηγαία, ΜΟΝΟ όταν μοιράζονται ανάμεσα σε αυτούς που βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο συνειδητότητας και έχουν επίγνωση της πλάνης που ονομάζουμε πραγματικότητα. Η χαρά (όχι ως επιφανειακό συναίσθημα ενθουσιασμού αλλά ως πηγαία κατάσταση ύπαρξης) είναι η μόνη αντικειμενική αλήθεια και αφορά το Όλον («οι ουρανοί αγάλλονται, χαίρει η φύσις όλη»). Δεν αφορά το άτομο προσωπικά και αποκλειστικά. Γίνεται πραγματική όταν μοιράζεται, όταν προσφέρεται.

Αυτή είναι η συν-κοινωνία Του Εαυτού που συμπεριλαμβάνει το Όλον, σε αντίθεση με την επι-κοινωνία του Εγώ που αφορά το άτομο και εξυπηρετεί το διαχωρισμό. Ενόσω επιλέγουμε να υπηρετούμε το Εγώ, θα αισθανόμαστε ζήλεια στη χαρά του άλλου, αμφιβολία για την πληρότητα του, παραμένοντας απέναντι, δικαστές της πραγματικότητας του.

Είναι εύκολο να επι-κοινωνούμε (επι-βάλλουμε) τους εφιάλτες και τον αρνητισμό μας αλλά πολύ δύσκολο να συν-κοινωνούμε την α-λήθεια που είναι η πληρότητα μας. Στο πρώτο μετέχουμε πρόθυμα, ενισχύοντας επάξια το Εγώ. Στο δεύτερο συν-υπάρχουμε, συν-αισθανόμαστε, μέσα από το βίωμα του Όλου και της Ενότητας… και τότε χρειάζονται πολύ λιγότερα λόγια.

Τα πολλά πρόσωπα της βίας

2010-03-26T09:05:00.007+02:00

Η βία εύκολα καταχωρείται στα χαρτιά των ψυχολόγων, των εγκληματολόγων και λοιπών ειδικοτήτων. Αλλά είναι όντως έτσι; Όντως βρίσκεται σε κάποια άλλη γειτονιά, σε κάποιο άλλο σπίτι, μακριά από σένα; Μη σε ξεγελά η επιφανειακή ηρεμία της σκέψης σου (ή των άλλων), η ψύχραιμη εικόνα σου, οι «καλές πράξεις» σου. Την βία την βλέπεις εκεί έξω γιατί υπάρχει πρώτα μέσα σου.

Η οργή, άσχετα αν έχεις μάθει να την στρέφεις ενάντια στον εαυτό σου ή τους άλλους, είναι βία. Φοβάσαι ότι θα χάσεις τον έλεγχο, ότι η ζωή σου δεν θα εξελιχθεί όπως την προγραμμάτισες ή την ήθελες. Προσπαθείς λογικά να πολεμάς τους καθρέφτες που ολοένα και πληθαίνουν.

Η υπερπροστασία (στο όνομα πάντα της αγάπης) είναι βία. Είτε εκφράζεται με εξωτερικό έλεγχο (ανάκριση, ζήλεια, περιορισμό, παρακάλια κ.λ.π.) είτε με εσωτερικό έλεγχο που εκδηλώνεται με ανησυχία, φόβο, αμφιβολία, είναι έλλειψη εμπιστοσύνης. Όλη σου η ενέργεια «επιβάλλεται» στον άλλον, γιατί δεν εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου και τη ζωή. Λειτουργείς παρορμητικά, εμπιστεύεσαι τα αρνητικά σενάρια του προγραμματισμένου νου, χάνεις τον έλεγχο του εαυτού σου και προσπαθείς να επιβάλεις έλεγχο στον άλλον.

Οι επιθετικοί άνθρωποι είναι οι πιο φοβισμένοι. Η έλλειψη εσωτερικού ελέγχου και πίστης τους ωθεί στην προσπάθεια απόκτησης εξωτερικού ελέγχου. Θα βρουν πάντα ένα θύμα (που εξίσου δεν εμπιστεύεται τη δική του εσωτερική δύναμη και αξία) και θα κρύψουν εύκολα την ανασφάλεια τους πίσω από την επίθεση. Ο φοβισμένος δεν ακούει παρά μόνο το φόβο και τις απόψεις του.

Η προσκόλληση είναι βία. Αυτό που φοβάσαι να χάσεις, προσπαθείς να το ελέγξεις και να το κρατήσεις, ντύνοντας την εσωτερική βία με τις «καλύτερες προθέσεις». Αλλά η αγάπη μπορεί να υπάρξει μόνο στην ελευθερία. Η προσκόλληση είναι φόβος, και εκδηλώνεται με έλεγχο.

Γίνεσαι συμμέτοχος στη βία όταν την επιτρέπεις στον εαυτό σου. Είτε βιάζεται το σώμα σου, ο χώρος σου, η σκέψη σου, είτε ο χρόνος σου, εσύ πρώτος δεν σεβάστηκες τον εαυτό σου. Κανείς δεν θα σε σεβαστεί αν δεν το κάνεις πρώτα εσύ. Μόνο σταμάτα να διεξάγεις τους πολέμους εξωτερικά: με χώρες, με λαούς, με διάφορες ομάδες που ονόμασες εχθρούς. Δες τον εχθρό που κρύβεται μέσα σου και σταμάτα τον εσωτερικό πόλεμο. Τότε, και μόνο τότε, θα σταματήσουν οι εξωτερικές διαμάχες.

Όταν βάζεις όρια σε κάποιον που δεν αναγνωρίζει τα δικά του όρια, είναι αγάπη. Τον προστατεύεις ενώ σέβεσαι τον Εαυτό σου. Βία θα ήταν να μην το κάνεις: την εξασκείς στον εαυτό σου όταν δεν τον σέβεσαι και κάνεις τον άλλον βιαστή με την ανοχή και τη συμμετοχή σου.

Η βία είναι το ψέμα που κρύβει την αλήθεια σου, την οποία δεν θέλεις να βλέπεις. Οι φωνές, το οποιοδήποτε ξέσπασμα μιλάνε για τον πόνο που δεν θέλεις να φανεί, προδίδουν την αμφιβολία που δεν θέλεις να παραδεχτείς, κρύβουν τα πραγματικά κίνητρα που δεν τολμάς να δεις.

Όταν εξασκείς βία (ακόμα και στο παιδί σου που «δεν καταλαβαίνει») αυτή θα επιστραφεί σε σένα από κάπου αλλού πολλαπλάσια. Το σύμπαν υπάρχει βασιζόμενο στην απόλυτη δικαιοσύνη και στο σεβασμό της ελεύθερης βούλησης σου.

Ο φόβος και η ανασφάλεια βασίζονται στον κλοιό της ενοχής, που σε κρατά παγιδευμένο στη βία και στο διαχωρισμό. Όλα αυτά απαιτούν μεγάλη προσπάθεια, συνεχές άγχος και μεγάλο αγώνα. Συνέχεια πας κόντρα, συνέχεια πολεμάς, συνέχεια φθείρεσαι. Αγωνίζεσαι, να προλάβεις, να προγραμματίσεις, να αμυνθείς, να επιτεθείς (για να προστατευτείς), να αρπάξεις (για να μη ρισκάρεις να χάσεις).

Το Εγώ διαστρεβλώνει τα πάντα. Ονομάζει αγάπη, την ενοχή, την ανησυχία, το φόβο, τον έλεγχο. Έτσι επιβάλλει το σκοπό του: σου δίνει το δικαίωμα να εξασκείς βία στο όνομα της αγάπης. Πάντα όμως χάνεις ένα μέρος του εαυτού σου, που δεν περίμενες (υπομονή), δεν παραδόθηκες (παραίτηση), δεν εμπιστεύτηκες (πίστη). Αντίθετα από ό,τι υπόσχεται το Εγώ, ο φόβος, η ενοχή, η μοναξιά ενισχύονται, ενώ ποτέ ο δρόμος αυτός δεν σε οδηγεί στην αγάπη.

Δεν μπορείς να αποφύγεις τις εκδηλώσεις βίας (εσωτερικά και εξωτερικά) όταν προσπαθείς να τις αλλάξεις ή να τις ελέγξεις. Η κριτική, η ενοχή, η ανάγκη τιμωρίας ή ελέγχου είναι όλες διαφορετικές εκδηλώσεις της βίας που κρύβεται πίσω από την επιφανειακή προσπάθεια (που πάντα αποτυγχάνει). Με όλους αυτούς τους τρόπους αρνείσαι να αναλάβεις την ευθύνη της διατήρησης της εσωτερικής βίας. Ό,τι αποφεύγεις, αυτό επεκτείνεται και ενισχύεται.

Δεν έχει σημασία τι θα γίνει, τι θα κάνεις ή τι θα κάνουν οι άλλοι, γιατί όλα αυτά αφορούν πάντα την προέκταση του ποιος είσαι, ποιος θέλεις να είσαι. Δεν παραιτείσαι από τίποτα που πιστεύεις ότι κάτι έχει να σου προσφέρει. Αν υπάρχει έστω και ένας λόγος που δικαιολογεί τη βία μέσα σου, θα βρεις άπειρους να τη δικαιολογούν εξωτερικά, στη ζωή σου. Χρειάζεται (μαθαίνοντας τον εαυτό σου) να παραιτηθείς από την εσωτερική βία.

Η παραίτηση είναι δύσκολη και δυναμική ενέργεια (δεν είναι η υποχώρηση και ο συμβιβασμός που έχεις μάθει). Αφορά λειτουργίες και κρίσεις της ανώτερης διάνοιας που βασίζονται στη γνώση, τη διάκριση, την εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και στη ζωή. Πηγάζει από συμπόνια, κατανόηση και αναγνώριση των ψευδαισθήσεων που προβάλλει το Εγώ. Στον εαυτό σου βάζεις όρια. Πουθενά αλλού, σε κανέναν άλλον. Όρια στην κυριαρχία του Εγώ, στην παγίδευση του νου, στην ψευδαίσθηση του διαχωρισμού.

Και όταν όλα αυτά σε καταβάλλουν (γιατί θα συμβεί πολλές φορές μέχρι να αποκτήσεις γνώση και εσωτερική γαλήνη), χρειάζεται απλά να σταματάς! Να επιστρέφεις στην μόνη απόδειξη που χρειάζεσαι ότι υπάρχεις στο εδώ και τώρα: την αναπνοή σου. Επέτρεψε στη ζωή να απλωθεί ξανά σε όλο το σώμα και το νου. Ανέπνευσε βαθιά, μέσα από την κοιλιά. Θυμήσου (ή δες) πώς ένα βρέφος αναπνέει. Σταμάτα να αναπνέεις επιφανειακά (από το στήθος ή το λαιμό), να φορτώνεις τον οργανισμό και το νου με τοξίνες, υποτιθέμενους κινδύνους και σενάρια επιστημονικής φαντασίας μιας αρρωστημένης κατώτερης διάνοιας.

Ό,τι χρειάζεσαι, αυτό σου δίνεται. Τα πάντα γίνονται για το καλό σου, ιδιαίτερα αυτά που αρνείσαι να παραδεχθείς. Πρώτα εμπιστεύεσαι, μετά βλέπεις. Πρώτα παραιτείσαι, μετά σου αποκαλύπτεται το επόμενο βήμα που χρειάζεται να κάνεις. Η ζωή πάντα σου δίνει την ευκαιρία να επιλέξεις ξανά, αλλά μπορείς να το κάνεις μόνο όταν βρίσκεσαι στο παρόν, γιατί στο παρόν το Εγώ απουσιάζει.

Η εμπιστοσύνη είναι εσωτερική κατάσταση ύπαρξης που κατακτάς όταν είσαι πρόθυμος να αντιμετωπίσεις το (εσωτερικό) σκοτάδι που σου κρύβει το φως. Η α-λήθεια είναι απλά η ενθύμηση: ποιος είσαι, γιατί βρίσκεσαι εδώ. Όταν φοβάσαι ξεχνάς.

Η αγάπη μεταμφιέζεται και δεν εμφανίζεται μέχρι εσύ να αποφασίσεις να χειριστείς τη βία που σε τρώει εσωτερικά και παραποιεί την πραγματικότητα που βλέπεις.

Τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει την αγάπη που είναι αγνή, ήρεμη, δοτική, σοφή. Τίποτα δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στη χαρά, στη δημιουργία και στην ερωτική – υπερβατική προσέγγιση της ζωής, παρά μόνο εσύ (το Εγώ που νομίζεις ότι είναι «εσύ») και τα φίλτρα της βίας (της παράνοιας) που διατηρείς από συνήθεια στα δικά σου μάτια. Δεν την βλέπεις την αγάπη αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει.

Οι συνήθειες στη ζωή μας

2010-03-19T11:03:00.004+02:00

Πόσο βολικά χρησιμοποιούμε τις συνήθειες μας ως αναλλοίωτες και αδιαπραγμάτευτες σταθερές που σπανίως καταφέρνουμε να αλλάξουμε!

Κοιτάμε σαν στρουθοκάμηλοι το σύμπτωμα (το φαγητό, το τσιγάρο, το ποτό, τα ναρκωτικά κ.α.) , διεξάγουμε ανοικτό πόλεμο με αυτό, κατηγορώντας άλλους ή τον εαυτό μας που το σύμπτωμα είναι αυτό που είναι, ενώ ο δημιουργός του – ο προγραμματισμένος νους – περνάει άνετος και αλώβητος από δίπλα, κλείνοντας μας το μάτι, ελεύθερος να συνεχίζει να ορίζει τη ζωή μας, χωρίς εμάς.

Οι συνήθειες είναι μηχανικές, αυτόματες σκέψεις και λειτουργίες που συμβαίνουν χωρίς τη συνειδητή δική μας θέληση και επιλογή. Αντιδρούμε παρορμητικά, όπως έχουμε μάθει, βασιζόμενοι στην εμπειρία (σε προηγούμενες καταγραφές και συνδέσεις) και στην εκπαίδευση (τον τρόπο που έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε), χωρίς ποτέ αυτά να αμφισβητούνται.

Βοηθάμε την εδραίωση και τη συνέχιση των συνηθειών, μέσα από μια εξ’ ίσου βολική αμυντική, απαλλαγμένη από ευθύνη στάση, με τις φράσεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά: δεν μπορώ, έτσι έχω μάθει, πρέπει. Χρησιμοποιούμε όλοι τέτοιες λέξεις και φράσεις, πολύ περισσότερο απ’ όσο συνειδητοποιούμε, απαλλάσσοντας τον εαυτό μας από την ευθύνη να σκέφτεται και να λειτουργεί συνειδητά.

«Έχω μάθει να κοιμάμαι μετά τα μεσάνυκτα, πρέπει να πάω στη δουλειά, δεν μπορώ να κόψω το φαγητό, πρέπει να μην αγχώνομαι, δεν μπορώ να μη θυμώνω, πρέπει να ψωνίσω…» Ο καθένας έχει τα δικά του άπειρα παραδείγματα παραίτησης από την ευθύνη της επιλογής της δράσης του. Πολεμάμε το σύμπτωμα, προσπαθούμε να αλλάξουμε ή να απαλλαγούμε από αυτό, δοκιμάζουμε διάφορα για να το πετύχουμε (το μάρκετινγκ της καταναλωτικής, επιφανειακής κουλτούρας μας το γνωρίζει καλά αυτό), αλλά τα αποτελέσματα είναι πάντα αμφίβολα και προσωρινά.

Ο εγκέφαλος, με τις δικές μας οδηγίες (είτε συνειδητές είτε ασυνείδητες), δημιουργεί συνάψεις με τα άπειρα νευρικά κύτταρα (νευρώνες) που τον αποτελούν. Οι συνάψεις αυτές σχηματίζουν νευρωνικά δίκτυα. Ανάλογα με τις σκέψεις και τα συναισθήματα με τα οποία φορτίστηκε ένα βίωμα, δημιουργούνται ισχυρές ή αδύναμες συνάψεις. Στη συνέχεια, ο εγκέφαλος, χρησιμοποιεί αυτά τα δίκτυα πληροφοριών ως δεδομένα, καθορίζοντας την πραγματικότητα που αντιλαμβανόμαστε. Επαναλαμβάνουμε συναισθήματα και αντιδράσεις αν δεν τροφοδοτούμε τον εγκέφαλο με νέες πληροφορίες για να δημιουργήσει νέες συνάψεις και νέα δίκτυα πληροφοριών.

Όμως ο εγκέφαλος είναι 1000 φορές ταχύτερος από τον ταχύτερο υπερυπολογιστή στον κόσμο, είναι ικανός για εκατομμύρια συνάψεις το λεπτό, δεν ξεκουράζεται ποτέ, ανανεώνεται συνεχώς για όλη μας τη ζωή, είναι απόλυτα αποτελεσματικός και ενεργειακά αχόρταγος (όσο περισσότερο χρησιμοποιείται, τόσο περισσότερο ανανεώνεται). Είμαστε υπεύθυνοι για τις συνάψεις που δημιουργούμε και αυτή είναι δική μας επιλογή.

Είναι – πιστεύουμε - πιο εύκολο να αγωνιζόμαστε στην επιφάνεια, να μας φταίνε όλα, να ενοχοποιούμε και να τιμωρούμε τον εαυτό μας, παρά να ασχοληθούμε με το πραγματικό πρόβλημα που είναι ο νους και η ασυνείδητη δική μας λειτουργία. Φαντάσου να έλεγες: θέλω να κοιμάμαι μετά τα μεσάνυκτα, θέλω να πάω στη δουλειά, θέλω να τρώω (χωρίς να πεινάω), θέλω να αγχώνομαι, θέλω να θυμώνω, θέλω να ψωνίζω. Σίγουρα δεν βολεύει και σίγουρα δεν έχει την ίδια συναισθηματική φόρτιση μέσα σου.

Γιατί τότε θα πρέπει να αναλάβεις την ευθύνη για αυτό που κάνεις και να εξετάσεις γιατί το κάνεις, τι σου προσφέρει, τι προσπαθείς να αποφύγεις, τι φοβάσαι, ποια είναι η δική σου συμβολή και ευθύνη στη δημιουργία της πραγματικότητας σου. Δεν μπορείς να παραμένεις θύμα, να βολεύεσαι στην άγνοια και να απαλλάσσεσαι από την ευθύνη. Θα χρειαστεί να ΖΕΙΣ, όχι απλά να περιφέρεσαι. Και ζούμε, μόνο, όταν υπάρχουμε στο παρόν.

Θα πρέπει να σκέφτεσαι περισσότερο και να μιλάς λιγότερο. Θα πρέπει να αρχίσεις να κοιτάς μέσα σου, αντί να εστιάζεσαι τόσο πολύ εξωτερικά, για να βρεις τις σωστές απαντήσεις. Θα πρέπει να επανεξετάσεις πολλές από τις (ασυνείδητες) επιλογές σου. Καθόλου βολική κατάσταση! Βολεύτηκες! Φταίει η δουλειά, το άγχος, η αρρώστια, οι άλλοι, οι καιροί, η τύχη σου, όλοι και όλα, ακόμα και εσύ. Όμως τίποτα δεν «φταίει». Σταμάτα πια να βολεύεσαι στην ενοχή. Δεν γίνεσαι ευσυνείδητος όταν ζεις ενοχικά. Βουλιάζεις ακόμα περισσότερο σε αυτό που δεν θέλεις και σε εμποδίζει να δεις, να αλλάξεις, να ελευθερωθείς.

Κάτι γίνεται συνήθεια όταν σταματάμε να το παρατηρούμε, όταν σταματάμε να μαθαίνουμε, όταν πιστεύουμε ότι είναι δεδομένο, ένα σταθερό γεγονός, που δεν αλλάζει. Αλλά όταν σταματάμε να παρατηρούμε, σταματάμε και να ζούμε στο παρόν, σταματάμε να επιλέγουμε, σταματάμε να ζούμε συνειδητά, άρα ουσιαστικά. Απλά επαναλαμβάνουμε, προσδοκώντας ότι το μέλλον θα είναι διαφορετικό από το παρόν που δεν μας αρέσει και αποφεύγουμε. Επιλογή στη δράση μας όμως έχουμε μόνο στο παρόν. Εκεί βρίσκεται η δύναμη μας, εκεί είναι η ευθύνη της δράσης μας.

Σταμάτα να προσπαθείς. Σταμάτα να πολεμάς το σύμπτωμα. Η προσπάθεια είναι πόλεμος, φέρνει βία. Προσπαθείς όταν πας κόντρα, όταν πας ενάντια σε αυτό που ο εαυτός σου θέλει να σε οδηγεί. Δες πόσο συχνά χρησιμοποιείς τη λέξη «προσπαθώ», δες τον πόλεμο που διεξάγεις συνεχώς μέσα σου (και μεταφέρεις εξωτερικά). Για ποια ειρήνη μιλάμε, ποια γαλήνη επιδιώκουμε;

Πρέπει επιτέλους να γίνει φανερό ότι το «δεν μπορώ», το «έτσι έμαθα», το «πρέπει» είναι μύθοι που μας βολευτήκαμε να αναμασάμε. Πίσω από κάθε «δεν μπορώ» κρύβεται ένα «δεν θέλω». Πίσω από κάθε «έτσι έχω μάθει» κρύβεται ένα «φοβάμαι να αλλάξω» και πίσω από κάθε «πρέπει» κρύβεται ένα «δεν θέλω να αναλάβω την ευθύνη». Γιατί επιμένουμε να αναλάβουν όλοι οι άλλοι την ευθύνη για τη δική μας πραγματικότητα όταν εμείς είμαστε τόσο απρόθυμοι να γνωρίσουμε τον δικό μας νου, να επιλέγουμε τις δικές μας σκέψεις, να ελέγχουμε τα δικά μας συναισθήματα και αντιδράσεις;

Κάπως έτσι, μέσα από άπειρες συνήθειες που δεν προσέχουμε και δεν αναγνωρίζουμε, διαπιστώνουμε ότι μελαγχολούμε όταν φεύγουν τα παιδιά από το σπίτι, γερνάμε όταν παίρνουμε σύνταξη, παθαίνουμε πανικό όταν συμβαίνει το αναπάντεχο, κατηγορούμε τους πάντες και τα πάντα (συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μας) όταν χάνουμε τη δουλειά μας, όταν χωρίζουμε από τη σχέση μας. Αλλά δεν ευθύνονται όλα αυτά, ούτε οι άλλοι για τη δική μας πραγματικότητα. Ευθύνεται μόνο το ότι όλα αυτά μας έβγαλαν από τη ρουτίνα μας, μας τάραξαν τα λιμνάζοντα νερά της μηχανικής ζωής μας, μας ανάγκασαν να σκεφτούμε ξανά και έχουμε ξεχάσει πώς να σκεφτόμαστε δημιουργικά.

Κάνε αυτό που θες εσύ!

2010-03-12T09:16:00.004+02:00

Τόσο απλή, μα και τόσο δύσκολη στην εφαρμογή της συμβουλή! Οι περισσότεροι πιστεύουμε ότι δεν έχουμε επιλογή σε αυτά που κάνουμε, ότι περιοριζόμαστε από καταστάσεις, ανθρώπους, τον ίδιο μας τον εαυτό. Θεωρούμε ότι η ζωή μας προέκυψε, ότι συμβαίνει ανεξάρτητα από εμάς και ότι εμείς απλά αντιδρούμε σε ό,τι παρουσιάζεται.

Ας ξεβολευτούμε για λίγο από τις απόψεις μας, ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη αυτά που πιστεύουμε και ας τολμήσουμε να σκεφτούμε βιωματικά. Σκέφτομαι βιωματικά (πολλοί ρωτάτε τι είναι αυτό και πώς γίνεται) σημαίνει ότι σκεφτόμαστε αυτά που ακούμε ή διαβάζουμε, μέσα από τη δική μας ζωή, με βιώματα δικά μας. Η ζωή μας αποτελείται μόνο από γεγονότα και μπορούμε να τα παρατηρούμε από απόσταση, σαν κάποιος άλλος έξω από μας να παρακολουθεί τον εαυτό μας πώς αυτός λειτουργεί. Χωρίς κριτική, χωρίς ερμηνεία αλλά με απλή, αντικειμενική παρατήρηση.

Το αστείο είναι ότι όντως κάνουμε αυτό που θέλουμε, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, χωρίς να αναλαμβάνουμε την ευθύνη, κατηγορώντας άλλους ή τη ζωή για τις δικές μας επιλογές.

Όταν προσπαθείς να διαβάσεις κάτι αλλά δεν συγκεντρώνεσαι, εσύ θέλεις να πιέζεσαι και να περιορίζεσαι. Η σκέψη σου (ένα άλλο μέρος του εαυτού σου) θέλει να βρίσκεται αλλού και δεν το επιτρέπεις.

Όταν αρρωσταίνεις, εσύ το προκάλεσες όταν στέρησες από τον εαυτό σου τη χαρά, όταν συντηρούσες την αυτοκριτική, την πίκρα, το μίσος και την ενοχή.

Όταν οι άλλοι σε εκμεταλλεύονται ή σε θεωρούν δεδομένο, εσύ πίστεψες ότι είσαι αδύναμος και ανάξιος. Εσύ έχεις τοποθετήσει άλλους πιο ψηλά από σένα.

Όταν βρίσκεσαι μόνος, αποκλεισμένος από ό,τι αγαπάς, εσύ επιλέγεις τη σιωπή και το διαχωρισμό. Εμπιστεύεσαι το εγώ και τα σενάρια φόβου που υποβάλλει, παρά τη δράση της ζωής που σίγουρα περιλαμβάνει πόνο.

Όταν τρέχεις, αγχώνεσαι και δεν βρίσκεσαι ποτέ στο παρόν, εσύ επιλέγεις να μην εμπιστεύεσαι τη ζωή και να θέλεις να την ελέγχεις.

Ό,τι κάνεις (ή δεν κάνεις) όσο και αν βολεύει να κατηγορείς άλλους, το παρελθόν σου, την εκπαίδευση σου, την κατάσταση του κόσμου, δηλώνει το ποιος είσαι. Δεν σε καθορίζουν οι απόψεις σου, αυτά που θεωρείς και πιστεύεις αλλά αυτά που κάνεις. Στη δράση βρίσκεται η αλήθεια σου. Η δική σου άγνοια του Νόμου, δεν σε απαλλάσσει από την εφαρμογή Του. Μπορεί να κρύβεσαι από τον εαυτό σου, παραμένοντας ασυνείδητος, αλλά δεν κρύβεσαι από τη ζωή. Αυτή σου δίνει πάντα αυτό που εσύ έχεις δώσει, και επιστρέφει πάντα αυτό που εκπέμπεις.

Έλκεις πάντα αυτό στο οποίο εστιάζεις την προσοχή σου. Και αυτό δεν είναι ποτέ αυτό που λες ότι θέλεις αλλά αυτό που συντηρείς ως πεποίθηση μέσα σου. Δες πόση ενέργεια, συναίσθημα, φαντασία επενδύεις σε σενάρια αποτυχίας, μοναξιάς, έλλειψης κ.λ.π. και πόσο λίγη αντίστοιχα διαθέτεις για τη χαρά, τη γαλήνη, την ενότητα, και θα καταλάβεις τι έχεις δημιουργήσει στη ζωή σου.

Το δύσκολο είναι ότι δεν συνδέουμε το δημιούργημα μας (τη σκέψη) με τη συνέπεια (το αποτέλεσμα) και έτσι αποδεσμευόμαστε από την ευθύνη της δύναμης που διαθέτουμε, μετατοπίζοντας την έξω από τον εαυτό μας. (Ευτυχώς που δεν καταφέρνουμε να υλοποιούμε άμεσα τις σκέψεις μας, ευτυχώς που δεν γνωρίζουμε και δεν πιστεύουμε ακόμα την τεράστια δημιουργική δύναμη που διαθέτουμε. Θα είχαμε ανατινάξει τους εαυτούς μας και ολόκληρο τον πλανήτη αν ήταν στο χέρι μας).

Κάπως έτσι συνεχίζουμε να κατηγορούμε το παρελθόν μας, να βλέπουμε παντού εχθρούς και μυστικές συνομωσίες που προσπαθούν να μας εξοντώσουν. Μπορεί να προσπαθούν, αλλά εμείς γιατί το επιτρέπουμε; Πού είμαστε εμείς; Ποιοι είμαστε εμείς; Σήμερα δεν υπάρχει καμία μυστικότητα. Μπορεί ο καθένας να βρει όποια πληροφορία θέλει, φτάνει να ψάξει. Μπορεί να αμφισβητήσει ότι θέλει φτάνει να τολμήσει. Μπορεί να μάθει ό,τι θέλει, φτάνει να ρωτήσει.

Όμως η γνώση είναι θέμα αντίληψης, όχι πληροφορίας. Κανείς ποτέ δεν καταλαβαίνει αυτό που δεν είναι έτοιμος να δει, ακόμα και αν του έρθει σαν κεραμίδα στο κεφάλι. Τότε, το πολύ πολύ, να βρίσει γιατί του χάλασε τη ρουτίνα του και να συνεχίσει την μηχανική ζωή του.

Η αντίληψη είναι εντελώς προσωπική υπόθεση. Κατακτιέται και βιώνεται αλλά δεν χαρίζεται, ούτε επιβάλλεται. Θέλει δουλειά πάνω στον εαυτό, συστηματική και επίπονη. Είναι εύκολο αυτό; Όχι, ούτε εύκολο είναι ούτε γρήγορο. Είναι πιο εύκολο να παρασυρόμαστε, να κρίνουμε, να κατηγορούμε και να ανήκουμε στους «φυσιολογικούς», αφού οι περισσότεροι γύρω μας έτσι σκέφτονται. Νοιώθουμε καλά, γιατί έχουμε παρέα στον πόνο μας.

Δεν είναι όμως αυτό ελευθερία. Μπορείς να συγκρίνεις και να κρίνεις αλλά έτσι δεν αλλάζεις. Μπορείς να αμύνεσαι και να αποφεύγεις (δήθεν) τον πόνο, αλλά έτσι δεν ζεις. Μπορείς να πετυχαίνεις κάποιους επιφανειακούς στόχους αλλά με ποιο τίμημα; Μπορείς να κατηγορείς αλλά δεν απαλλάσσεσαι από την ενοχή.

Ο δρόμος προς την ελευθερία έχει άλλες λειτουργίες οι οποίες δεν σου δόθηκαν μέσα από την εκπαίδευση σου. Τώρα όμως, μόνο εσύ είσαι υπεύθυνος για την εκπαίδευση και τη ζωή σου. Σταμάτα να κλαψουρίζεις, να κάνεις το θύμα και σήκω από την ασφάλεια του οικείου. Ζήτα να μάθεις, αλλά ξεκίνα από τον εαυτό σου. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να μάθεις.

Ποιος είναι αυτός που θέλει; Τι θέλει αλήθεια, όταν τη μια στιγμή θέλει το ένα και την άλλη παραπονιέται που δεν έχει το άλλο; Γιατί θέλει αυτό που θέλει; Ποιες είναι οι πραγματικές του προθέσεις; Αν δεν μάθεις τι είναι αυτό που θέλεις πραγματικά, θα βρεθεί κάποιος άλλος να αποφασίσει για σένα και θα τον κατηγορήσεις κιόλας στη συνέχεια.

Ποιος σε αναγκάζει να πιστεύεις αυτά που πιστεύεις; Αν αυτά που πιστεύεις δεν σου δίνουν αυτά που θέλεις, δεν πρέπει να αρχίσεις κάποια στιγμή να τα αμφισβητείς; Αυτά που κάνεις είναι αποτέλεσμα του ποιος είσαι. Δέσμιος είσαι μόνο του εαυτού σου. Και αυτό που σε περιορίζει είναι η άγνοια.

Σταμάτα να προσπαθείς και σταμάτα να επιχειρείς να ελέγχεις τον εαυτό σου και τη ζωή. Δεν χρειάζεται να ελέγχεις τίποτα και κανέναν. Χρειάζεται μόνο να μάθεις. Η ελευθερία βρίσκεται στη γνώση και η γνώση αφορά πάντα μόνο τον Εαυτό σου.

Όταν το κάνεις αυτό, όταν αρχίσεις να εστιάζεσαι εσωτερικά περισσότερο παρά εξωτερικά, θα γνωρίσεις τον πραγματικό εχθρό. Θα πάψεις να λες στο εγώ σου «κάνε αυτό που θες εσύ» (αποποιούμενος την ευθύνη σου) και θα αρχίσεις να λες «Γενηθήτω το Θέλημα Σου». Γιατί, μη γελιέσαι, και ο διάβολος (το εγώ) και ο Θεός, είναι μέσα σου. Αν δεν Τον βρεις εκεί, μην ψάχνεις πουθενά αλλού. Δεν θα Τον βλέπεις.

Η γυναικεία φύση

2010-03-05T07:49:00.005+02:00

Πολλές φορές σκέφτομαι, πόσο διαφορετικός είναι αλήθεια αυτός ο κόσμος μέσα από τα μάτια μας γυναίκας και ενός άνδρα! Κάτι που ένας άνδρας θεωρεί απόλυτα απλό και φυσιολογικό, όπως το να ξαπλώνει μόνος σε μια παραλία και να κοιμάται, ή να περπατάει ανέμελα στο δρόμο, για μια γυναίκα είναι σχεδόν αδιανόητο και πολλές φορές επικίνδυνο. Φαντάζομαι ότι αυτή η διαφορά οπτικής είναι τεράστια, βλέπουμε διαφορετικούς κόσμους και δεν έχουμε καταφέρει να δούμε ο ένας με τη ματιά του άλλου.

Σήμερα είμαστε περισσότερο μπερδεμένοι από ποτέ, σε ένα κόσμο που γυναίκες λειτουργούν ως άνδρες ενώ αυτοί τις φοβούνται, τις αποφεύγουν ή τις μειώνουν όταν μπορούν. Διχασμένη η γυναίκα στους πολλούς και διαφορετικούς ρόλους της, προσπαθεί να υπάρξει και να ισορροπήσει ισότιμα σε ένα κόσμο που βασίζεται στην επιβολή, στον ανταγωνισμό και στο κέρδος. Συγκρίνοντας με το παρελθόν, σίγουρα έχει διεκδικήσει και έχει κερδίσει αρκετά που παλαιότερα θα ήταν αδιανόητα. Όμως τώρα, σε αυτήν την εποχή των μεγάλων κρίσεων, των μεγάλων αλλαγών που θα συμβαίνουν σε όλα τα επίπεδα, διαπιστώνουμε ότι δεν έχουμε πετύχει την ευτυχία, την ισορροπία μέσα μας, τη γαλήνη και την αρμονία στη ζωή μας.

Αναγκαστήκαμε οι γυναίκες να γνωρίσουμε την ανδρική μας φύση για να επιβιώσουμε, να κερδίσουμε το σεβασμό και την ελευθερία μας από τους άνδρες. Παίξαμε ανδρικά παιχνίδια, καλλιεργήσαμε το κέντρο της λογικής σε βάρος της διαίσθησης, επιδιώξαμε την ανεξαρτησία και την ατομικότητα στον κόσμο της επιβολής, της δύναμης, της σύγκρισης. Εμπιστευτήκαμε το σύστημα του εγώ για να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας, πιστέψαμε άλλους για να μας πουν ποιες είμαστε. Αρχίσαμε να μετράμε την ευτυχία μας με τις κατακτήσεις μας, κυνηγήσαμε το «έχειν» εις βάρος του «είναι» και μεγαλώσαμε τους εφιάλτες μας ζώντας μόνιμα σε ανύπαρκτο χρόνο (το παρελθόν και το μέλλον) που επιβάλλει ο φόβος.

Όλη μας η εκπαίδευση και η παράδοση διδάσκουν την αυτοθυσία, την αυταπάρνηση, την υποχώρηση και την ανοχή, «για το καλό των παιδιών και της οικογένειας», για την ασφάλεια και το κοινωνικό φαίνεσθαι που εξακολουθεί να ορίζει την ποιότητα της ζωής μας. Οι διδαχές που υιοθετήσαμε ασυνείδητα, εμφύτευσαν το σπόρο της ενοχής, της αμαρτίας και της κατωτερότητας. Σίγουρα δεν ξεριζώνονται αυτά με λογικές διεργασίες ή με τις όποιες εξωτερικές κατακτήσεις μας.

Οι περισσότερες γυναίκες (όπως και οι άνδρες) ψάχνουμε την ευτυχία έξω από τον εαυτό μας, πικραμένες που η ζωή «μας φέρεται σκληρά ή άδικα» για ότι προσδοκούσαμε. Γαντζωνόμαστε από τα παιδιά μας, στα οποία δεν επιτρέπουμε να μεγαλώνουν ελεύθερα και να ωριμάζουν ανεξάρτητα από μας. Στηριζόμαστε στο σύντροφο μας για την ασφάλεια, την εικόνα μας και την προσοχή που στερούμε από τον εαυτό μας. Πολλές από μας κερδίζουμε πλέον μόνες την ανεξαρτησία μας, κάτι που μας δίνει την ψευδαίσθηση της ολοκλήρωσης μας. Είμαστε όμως ευτυχισμένες με τις όποιες επιλογές μας; Και πώς ισορροπούμε όλους τους διαφορετικούς ρόλους, χωρίς να χάνουμε τον εαυτό μας στην πορεία;

Αυτή ακριβώς είναι η πρόκληση της σημερινής γυναίκας, μπροστά στην καθολική κρίση που βιώνουμε ως πολιτισμός, αρχικά εξωτερικά αλλά αναπόφευκτα και εσωτερικά, όπου βρίσκεται η αιτία της. Είναι αναγκαία η ανάδυση μιας πλήρους και ισορροπημένης προσωπικότητας που είναι συγχρόνως ισχυρή και γαλήνια σε μια νέα εποχή φωτός και ισχύος.

Θα αναλάβουν την ευθύνη αλλά και τα ινία να οδηγήσουν τους υπόλοιπους, οι γυναίκες (και οι άνδρες) που θα αναζητήσουν, θα αναγνωρίσουν και θα συνδεθούν με τη θηλυκή αρχή, τις ξεχασμένες και παρεξηγημένες λειτουργίες του δεξιού ημισφαιρίου, με το άλλο τους μισό που δεν βρίσκεται πουθενά αλλού παρά μέσα τους. Η παραμονή στο υπάρχον εγωιστικό σύστημα λειτουργίας και σκέψης, θα συνεχίσει απλά να παρέχει εσωτερική εξάντληση, έλλειψη, βία, αρρώστια και δυστυχία.

Η θηλυκή αρχή είναι η συνδημιουργός δύναμη του σύμπαντος μαζί με την αρσενική, που πρέπει να υπάρχουν και να δημιουργούν από κοινού, και όχι να ανταγωνίζονται η μια την άλλη για κυριαρχία. Βρίσκονται και οι δυο δυνάμεις μέσα μας και έχουμε υποχρέωση, για να είμαστε ολοκληρωμένα όντα, να σεβαστούμε και να αναδείξουμε τα χαρακτηριστικά και των δυο. Οι γυναίκες έχουμε την πρωταρχική ευθύνη, όπως έχουμε εμείς τον ρόλο της ενότητας της οικογένειας μας, όπως εμείς γεννάμε ζωή και υπομένουμε τον πόνο της γέννησης, όπως διαισθανόμαστε πρώτες τα σημεία των καιρών. Έτσι και τώρα, εξαρτάται από εμάς αν θα οδηγήσουμε αυτόν τον κόσμο στην ειρήνη, αν θα διεκδικήσουμε, με τρόπο διαφορετικό πια, την αρμονία της συνύπαρξης μέσα από το σεβασμό και την εκτίμηση του εαυτού μας.

Η θηλυκή δύναμη είναι ο δρόμος της καρδιάς (που έχει παρεξηγηθεί με τα κατώτερα ένστικτα), η σοφία της διαίσθησης, η αφοσίωση, η συμπόνια, η φροντίδα. Είναι η αγνή και θεία προσφορά της αποδοχής, της στήριξης και της ενθάρρυνσης. Είναι η ταπεινή μα και σίγουρη πίστη στον εαυτό, η απόλυτη εμπιστοσύνη στη ζωή, έξω από τα στενά πλαίσια του προγραμματισμένου φοβικού νου και τον γραμμικό χρόνο (παρελθόν και μέλλον). Είναι η ευλογημένη ύπαρξη στο Τώρα.

Η αξία μιας γυναίκας προέρχεται από τις αρχικές και έμφυτες ιδιότητες της φύσης της και είναι μέσα από αυτές που αναδύεται η γυναικεία ομορφιά και εκπέμπεται μέσα από τα χαρακτηριστικά αυτά. Δεν βρίσκεται η ομορφιά αυτή στην παράταση της νιότης, στην εξωτερική εμφάνιση (αν και η πραγματική ομορφιά πάντα φαίνεται στην όψη), στα φανταχτερά ενδύματα ή στις αντιζηλίες και τις έχθρες που επιδιώκουμε μεταξύ μας ή χειραγωγώντας άλλους.

Είναι σημαντικό, για την πραγματική γυναίκα, οι γύρω της και ιδιαίτερα οι δικοί της άνθρωποι να είναι ευτυχισμένοι. Ο μόνος τρόπος να επιτευχθεί αυτό είναι να βάλει τον εαυτό της κέντρο της εστίας της, του κόσμου της και να φροντίσει να είναι πρώτα η ίδια πλήρης για να προσφέρει απλόχερα μέσα από την αφθονία της.

Δεν έχει σημασία ο τρόπος που θα γιορτάσουμε τη μέρα της γυναίκας. Άλλωστε, το σύστημα ορίζει «ειδικές» μέρες για να ενισχύσει την ενοχή της ανούσιας καθημερινότητας μας και να απομακρύνει την προσοχή μας από το παρόν που είναι η ουσία. Όλες περιμένουμε και θέλουμε λουλούδια, ευχές, ένα «σ΄ αγαπώ», ή «σε ευχαριστώ που υπάρχεις στη ζωή μου». Ας αναρωτηθούμε αν το έχουμε ποτέ εκφράσει στον εαυτό μας. Τελικά, μόνο από εμάς τις ίδιες εξαρτάται να θέτουμε και να απαντάμε κάθε πρωί και κάθε βράδυ το ερώτημα: «είμαι ευτυχισμένη;» Οι άλλοι ανταποκρίνονται αβίαστα στη δική μας λάμψη και αυτό-εκτίμηση.

Η ζωή μας μια Τράπεζα Μνήμης

2010-02-26T09:13:00.004+02:00

Φαντάσου να ξυπνούσες ένα πρωί χωρίς καμία ανάμνηση, χωρίς σύνδεση με το παρελθόν ή το περιβάλλον σου. Μερικές φορές εύχεσαι να μπορούσες να το κάνεις αυτό, άλλες, και μόνο η ιδέα σε τρομάζει. Όπως όλα, έτσι και αυτή η ιδέα έχει δυο όψεις και αν δεν εξετάσεις αντικειμενικά και τις δυο, δεν μπορείς να είσαι ελεύθερος στις επιλογές σου.

Πολλά από αυτά που καταχωρούμε στην τράπεζα του νου μας, τη μνήμη, είναι χρήσιμα, απόλυτα απαραίτητα για την ομαλή λειτουργία της καθημερινότητας μας. Σκέψου να έπρεπε κάθε πρωί, προτού ξεκινήσεις για το γραφείο, να μάθαινες από την αρχή πώς να οδηγείς το αυτοκίνητο σου. Σίγουρα δεν θα κατέληγες συχνά στο γραφείο, ήρεμος και χαλαρός. Σκέψου να ξεχνούσες το όνομα σου, τι δουλειά κάνεις, όλη την εκπαίδευση σου και να μην ήξερες πού έπρεπε να πας ή τι έπρεπε να κάνεις με τον εαυτό σου μέσα στη μέρα. Πραγματικά θα ήταν χαοτική και αγχωτική μια τέτοια προοπτική.

Από την άλλη, τα περισσότερα από όσα κουβαλάμε σε αυτή την άπειρη τράπεζα του νου, είναι σκουπίδια, άχρηστες πληροφορίες που, όχι μόνο μας είναι ανώφελα για να τα κουβαλάμε, αλλά γίνονται ολοένα και πιο βαρύ φορτίο, που μας εμποδίζει να είμαστε ανάλαφροι και αγνοί ταξιδιώτες. Πολύ θα θέλαμε τα περισσότερα απ’ όλα αυτά που κουβαλάμε (αναγκαστικά, πιστεύουμε) να τα αδειάζαμε κάπου και να κάναμε τη ζωή μας ευκολότερη. Το κάνουμε στον υπολογιστή μας: προχωράμε εύκολα σε φορμάτ, με σκοπό να πετάξουμε τα άχρηστα, να βάλουμε πιο εύχρηστα και γρήγορα προγράμματα και να ορίσουμε νέες λειτουργίες, πιο αποδοτικές, πιο χαρούμενες, κάνοντας τον υπολογιστή μας πιο γρήγορο και εύχρηστο. Δεν τολμούμε να σκεφτούμε το ίδιο για τον ισχυρότερο και ευφυέστατο υπολογιστή που υπάρχει, τον οποίο διαθέτουμε (και θα διαθέτουμε για πάντα) αλλά δεν γνωρίζουμε: το νου μας.

Οι λόγοι που δεν το κάνουμε αυτό είναι κυρίως δύο: Πρώτον, δεν μας έδειξε ποτέ κανείς πώς να το κάνουμε αυτό. Αντίθετα, όλη η εκπαίδευση μας έχει βασιστεί στη συλλογή, στην καταχώρηση και στη διεκδίκηση όλο και περισσότερων πληροφοριών, όλο και περισσότερου χώρου αποθήκευσης. Δεύτερον, φοβόμαστε ότι χωρίς το φορτίο μας θα είμαστε γυμνοί και ανασφαλείς. Πιστεύουμε ότι αυτό μας προστατεύει, ότι το χρειαζόμαστε για να ορίζουμε τον εαυτό μας. Βασιζόμαστε στη μνήμη για να ερμηνεύσει τη ζωή μας, χωρίς να γνωρίζουμε ότι αυτή λειτουργεί όπως ακριβώς μια τράπεζα: ό,τι καταθέτεις, αυτό παίρνεις. Το δυστύχημα εδώ είναι ότι αγνοούμε τις καταθέσεις, τις αναλήψεις, τις παραλήψεις, τις ελλείψεις και γενικά τον τρόπο που το σύστημα του νου λειτουργεί. Ο προσωπικός σου λογαριασμός είναι το υποσυνείδητο σου. Είναι το τμήμα του νου που καταγράφει και καταχωρεί χωρίς παραλήψεις.

Μη βιαστείς όμως να αλλάξεις τίποτα. Αξίζει να ρίξεις μια ματιά γύρω σου, στο σπίτι σου, στις ντουλάπες σου. Είναι εκπληκτικό, και φαίνεται υπερβολικά απλό για να είναι αληθινό, όμως, όπως είναι τα ντουλάπια σου, έτσι ακριβώς είναι και ο νους σου αλλά δεν το έχεις προσέξει.

Μήπως κρατάς ρούχα που έχεις χρόνια να φορέσεις; Δες αν συλλέγεις διάφορα χρήσιμα και άχρηστα πραγματάκια για διάφορους λόγους, γεμίζοντας το σπίτι σου με αντικείμενα που σπάνια ή ποτέ δεν χρησιμοποιείς. Ίσως πάλι, οι ντουλάπες σου να είναι άψογες, στοιχισμένες, καθαρές, σε απόλυτη τάξη, ανά χρώμα, είδος και όποια άλλη κατηγορία έχεις σκεφτεί για να έχεις τάξη και αρμονία στη ζωή σου. Μπορεί να σου αρέσει να πετάς τα πράγματα σου από ‘δω και από ‘κει, να είναι τα ντουλάπια σου ένα χάος. Παρατήρησε τα όλα αυτά, αξίζει τον κόπο. Τίποτα δεν κάνουμε τυχαία. Εκφράζουμε αυτό που είμαστε.

Ο καθένας έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες όσον αφορά τον τρόπο που διαχειρίζεται τα πράγματα του, τα ντουλάπια, το σπίτι του. Με τον ίδιο αυτό ιδιαίτερο τρόπο, διαχειρίζεται και το νου του. Όπως ακριβώς διαχειρίζεσαι τα μικρά της καθημερινότητας σου, έτσι λειτουργείς και εσωτερικά αλλά δεν έχεις εκπαιδευτεί να το παρατηρείς. Παρόμοιες πολύτιμες πληροφορίες για τον εαυτό σου, μπορεί να σου δώσει ο τρόπος που οδηγείς και συμπεριφέρεσαι στο δρόμο, αλλά και πολλά άλλα πράγματα που κάνεις... συνήθως ασυνείδητα.

Το θέμα είναι ότι ασυνείδητα έχουμε γεμίσει το νου μας (το υποσυνείδητο) με άπειρες αναμνήσεις, πεποιθήσεις, απόψεις, που αδιάκριτα επεμβαίνουν και ελέγχουν τη ζωή μας. Νομίζουμε ότι επιλέγουμε τις κινήσεις μας, όπως νομίζουμε ότι περιοριζόμαστε από εξωτερικούς αναγκασμούς. Και οι δυο απόψεις είναι λανθασμένες και στηρίζονται στην άγνοια.

Αρνητικές μνήμες από το παρελθόν θέλουμε να τις ξεχνάμε για να μην μας πονάνε. Πού τέτοια τύχη όμως; Όσο περισσότερο τις αρνιόμαστε, τόσο φαίνεται να πεισμώνουν και να μας στοιχειώνουν. Θετικά περιστατικά που μας έχουν γαληνέψει, θέλουμε να τα επαναλαμβάνουμε αλλά δεν φαίνεται να καταφέρνουμε να ξαναζούμε την ίδια ένταση των συναισθημάτων μας, όσο και αν έχουμε τέλεια προγραμματίσει το νου μας ή με απόλυτη ακρίβεια σχεδιάσει τις κινήσεις μας.

Το δυστύχημα είναι ότι βασιζόμαστε στη μνήμη: στις προσδοκίες για το μέλλον, στους φόβους του παρελθόντος, για να καθορίσουμε το παρόν μας. Κάθε φορά διαπιστώνουμε ότι αυτό δεν γίνεται, αλλά κάθε φορά εξακολουθούμε να θέλουμε να αποφύγουμε (το αρνητικό) ή να επαναλάβουμε (το θετικό) που ανήκουν πια στο παρελθόν. Ζούμε σε ανύπαρκτο χρόνο ενώ ελπίζουμε σε ένα διαφορετικό μέλλον, εξακολουθώντας να αγνοούμε το παρόν.

Όμως, κάθε στιγμή είναι μοναδική. Δεν υπάρχουν συνηθισμένες στιγμές, όσο και αν μας βολεύει να σκεφτόμαστε ότι η ζωή είναι μια ρουτίνα ή ότι επαναλαμβάνεται ή ότι παραμένει στάσιμη. Αυτό που λείπει είναι η συνειδητότητα στο παρόν. Χρειάζονται άλλες διαδικασίες σκέψης για να ζούμε στο παρόν (το μόνο πραγματικό χρόνο). Όσο και αν λογικά όλοι ξέρουμε ότι το παρόν είναι το μόνο που έχουμε ουσιαστικά και ότι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε το μέλλον, η αλήθεια είναι ότι η θεωρία από την πράξη απέχει κόσμους μακριά η μια από την άλλη.

Η ζωή δεν είναι ανάμνηση ούτε προσδοκία. Η ζωή είναι ΤΩΡΑ και την καθορίζουμε με τον τρόπο που σκεφτόμαστε για αυτήν. Κάποια στιγμή, όσοι από μας επιλέγουμε να ζούμε συνειδητά και ουσιαστικά, πρέπει να ασχοληθούμε με αυτήν την τεράστια ατομική τράπεζα και να αναλάβουμε την ευθύνη για τις καταθέσεις μας και τη διαχείριση τους.

Αναζητώντας την Αγάπη

2010-02-12T10:19:00.003+02:00

Ο άνθρωπος προσπάθησε να ορίσει την αγάπη μέσα από τη φιλοσοφία, τη θρησκεία, την ποίηση, την ψυχολογία. Την έκανε άπιαστο ιδανικό, την κατέβασε στις πίστες των μπουζουξίδικων, τη συμβόλισε με καρδιές, λουλούδια και σοκολατάκια, την ύμνησε σε μάχες, σε εξεγέρσεις και τη χρησιμοποίησε για τις πιο απάνθρωπες του πράξεις. Έγραψε τόμους ολόκληρους για αυτήν, την έψαξε στα άστρα και στο μέλλον.

Τη χώρισε σε είδη και την τεμάχισε για να διευκολύνει (τάχα μου) την κατανόηση και την αναζήτηση του. Άλλη η αγάπη για τη μάνα, λέει, άλλη για την πατρίδα, άλλη για τα παιδιά, το αμόρε, τη φύση, τα ζώα, το συνάνθρωπο κ.λ.π.. Έτσι έγινε πιο εύκολο να διασπαστεί η αγάπη, και να μην καταφέρνει ποτέ ο άνθρωπος να δει το Όλον, πόσο μάλλον να το ακουμπήσει.

Την έκανε συναλλαγή και έμαθε να την εμπορεύεται. «Θα σου δώσω αν μου δώσεις, θα σε καταλάβω αν με καταλάβεις». Την έκανε απόκτημα, πιστεύοντας ότι η αγάπη είναι κτήση που του ανήκει δικαιωματικά. Της κρύφτηκε γιατί φοβήθηκε να της δοθεί και απομονώθηκε εξορίζοντας τον εαυτό του από τη γαλήνη και την αφθονία της. Την απαρνήθηκε γιατί επέλεξε να πιστεύει ότι αυτή πληγώνει, αδικεί, εκδικείται. Της έβαλε όρους, θεωρώντας ότι αυτός τη δημιούργησε και ότι μπορεί να της συμπεριφέρεται κατά πώς τον εξυπηρετεί.

Συζητά για αυτήν (ως γνώστης), μέσα από δανεικές πληροφορίες σοφών, φιλοσόφων, μυστών, χωρίς όμως να έχει εφαρμόσει τα μηνύματα τους στη δράση της ζωής του. Επικαλείται θεούς και δαίμονες που έχει φτιάξει κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση της δικής του άγνοιας που εξυπηρετούν τη δική του διχοτομική σκέψη, στήνει τείχη για να μην αντικρίζει τους καθρέφτες του, που του δείχνουν πόσο έχει απομακρυνθεί από την αγάπη.

Αντικατέστησε τη δράση της αγάπης με ύλη και με λόγια. Την ψάχνει στην ασφάλεια, στις ψευδαισθήσεις, στα όνειρα, στη μεγάλη ζωή και στην «αρετή» της φτώχειας και της στέρησης. Της έδωσε μορφή και την περιόρισε στο σώμα, στο προσωρινό και στην απάτη των αισθήσεων που τον ξεγελούν. Την είπε «προστασία» και στο όνομα της περιορίζει, ελέγχει και εμποδίζει (τον εαυτό του και τους άλλους), χωρίς να καταφέρνει βέβαια να τη βρει.

Τελικά, την άφησε ο σύγχρονος άνθρωπος την αγάπη έξω από δικαστήρια, αίθουσες διαβουλεύσεων, διαμάχες, πιστεύοντας ότι αυτή ανήκει σε συγκεκριμένους τομείς, σε συγκεκριμένες συζητήσεις, και σε πολύ συγκεκριμένες σχέσεις. Προσπάθησε να λειτουργήσει χωρίς αυτήν, κατακτώντας τον υλικό κόσμο που του φανερώνουν οι πεποιθήσεις του. Την φόρτωσε με ενοχές, με μυθικές παρανοήσεις και αντιλήψεις που του κρύβουν την αγάπη, αλλά παρόλα αυτά δεν τον κάνουν πιο ευτυχισμένο.

Είναι δύσκολο να μιλάμε για αγάπη και να μιλάμε ουσιαστικά. Ουσιαστικό γίνεται μόνο αυτό που κατανοούμε βιωματικά και εφαρμόζουμε συνειδητά. Τα λόγια μοιάζουν να είναι πιο αναγκαία όταν η αγάπη απουσιάζει, χωρίς να σημαίνει ότι στη σιωπή βρίσκεται αναγκαστικά η αγάπη. Τα λόγια πληγώνουν, όπως συχνά πληγώνει και η σιωπή.

Στην αναζήτηση μας (και στον τρόπο που έχουμε εκπαιδευτεί να σκεφτόμαστε) είναι πιο χρήσιμο να αναγνωρίζουμε κάθε στιγμή, κάθε μέρα, σε κάθε γεγονός, τι δεν είναι αγάπη, εξετάζοντας τη ζωή μας πρακτικά, παρατηρώντας τον εαυτό μας και όχι τους άλλους, όπως βολικά μας αρέσει να κάνουμε. Πόσο μας έχει ωφελήσει να κρίνουμε τον εαυτό μας ή τους άλλους, να συγκρίνουμε και να κατατάσσουμε τον εαυτό μας ή τους άλλους, ενισχύοντας το φόβο και τις ενοχές που αποκλείουν την αγάπη;

Έχουμε μάθει να αμυνόμαστε, να επιτεθέμεθα, να κλείνουμε πόρτες, και να εξασκούμε κριτική. Είναι σαφώς πολύ πιο εύκολο (αν και επώδυνο) να «αγαπάμε» επιλεκτικά, να ορίζουμε εχθρούς και εξωτερικά εμπόδια στην αγάπη μας. Και το κάνουμε, έχουμε «δικαίωμα» να το κάνουμε, για όσο καιρό πιστεύουμε ότι αυτό μας προσφέρει την ασφάλεια, που νομίζουμε ότι χρειαζόμαστε.

Η βία είναι διάχυτη παντού γιατί απουσιάζει η αγάπη από μέσα μας. Βλέπουμε θύτες και θύματα στον κόσμο γιατί δεν αντιλαμβανόμαστε την εσωτερική διαμάχη στη σκέψη, τα συναισθήματα, τις συζητήσεις και τις σχέσεις μας.

Κανείς και τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει για να ικανοποιήσει τη δική σου ματαιοδοξία, τη δική σου έλλειψη θάρρους να γκρεμίσεις τις ψευδαισθήσεις σου, το δικό σου φόβο και ενοχές για το ποιος είσαι. Ο κόσμος είναι αυτός που είναι, για να σου προσφέρει τη δυνατότητα να δεις τον εαυτό σου διαφορετικά και να αλλάξεις τη δική σου θέαση. Δεν βρίσκεται εκεί για να τον κρίνεις, αλλά για να καταλάβεις τον εαυτό σου, να τον αποδεχτείς και να συμβάλεις στον κόσμο δημιουργικά.

Η αγάπη δεν είναι υποχρέωση, δεν είναι καθήκον. Είναι επιλογή. Η μόνη επιλογή που έχουμε πραγματικά μέσα από την ελεύθερη βούληση μας. Μπορείς να πορευτείς το δρόμο του φόβου ή το δρόμο της αγάπης. Ποτέ και τους δυο μαζί, ποτέ παράλληλα ή από τον καθένα λίγο. Όμως οι δρόμοι είναι ήδη προκαθορισμένοι, δεν τους δημιούργησες εσύ. Εσύ μπορείς μόνο να επιλέξεις ποιον θα ακολουθήσεις.

Ο δρόμος του φόβου είναι περιοριστικός. Οδηγεί σε αδιέξοδο, όπως ήδη διαφαίνεται σε «επικίνδυνο» βαθμό σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι ο δρόμος του διαχωρισμού, που δεν μπορεί παρά να οδηγεί στον πόνο και στη δυστυχία, όσο ο διαχωρισμός αυτός μεγαλώνει και εντείνεται.

Ο δρόμος της αγάπης είναι ο δρόμος της ενότητας, της ειρήνης και της συν-δημιουργίας. Ο φόβος ζητάει η ένωση αυτή να επιτευχθεί πρώτα εξωτερικά, από άλλους. Ο φόβος δεν μπορεί να εμπιστεύεται και αυτή είναι η καταδίκη της διχοτομικής σκέψης. Ποτέ η αγάπη δεν φανερώνεται στον αντιπρόσωπο του διαχωρισμού, το εγώ. Ποτέ ο νους που δημιούργησε αυτήν την πραγματικότητα δεν μπορεί να δημιουργήσει μια άλλη, διαφορετική.

Και είναι η αλήθεια πάρα πολύ απλή, όσο πολύπλοκη είναι η σκέψη του φοβισμένου και διασπασμένου νου. Η αγάπη αποκαλύπτεται όταν εξαφανίζονται τα πέπλα του φόβου και της ενοχής. Δεν αναλύεται ούτε περιγράφεται. Η αγάπη βιώνεται: ανοίγει, μοιράζει, εμπιστεύεται, συναισθάνεται, δημιουργεί, μεγαλώνει και ανθίζει.

Ξεχωριστός ή Μοναδικός;

2010-02-05T09:20:00.006+02:00

Μερικές φορές οι λέξεις μας μπερδεύουν καθώς τις χρησιμοποιούμε απερίσκεπτα, ταυτίζοντας έννοιες που είναι στην ουσία διαφορετικές. Από την άλλη, δεν έχει και τόση σημασία ποιες λέξεις χρησιμοποιούμε, φτάνει να κατανοούμε το βαθύτερο νόημα των όσων λέμε. Ίσως τότε, να μην είχε υποστεί τέτοιο βιασμό η γλώσσα, ίσως να μη μιλούσαμε τόσο ακατάπαυστα αλλά να σκεφτόμασταν περισσότερο.

Ας μην ασχοληθούμε λοιπόν με την επιφάνεια των λέξεων, αλλά με το νόημα που έχουμε δώσει σε αυτές βιωματικά: στη ζωή μας, στη λειτουργία μας, σε αυτά που πιστεύουμε και κάνουμε δράση στη ζωή μας. Τέτοιες, μπερδεμένες μέσα μας έννοιες, είναι οι λέξεις «ξεχωριστός» και «μοναδικός». Φαίνονται αλλά δεν είναι συνώνυμες, καθώς η κάθε μια κρύβει ένα διαφορετικό – και αντιφατικό – σύστημα πεποιθήσεων.

Ολόκληρη η ζωή μας περιστρέφεται γύρω από την επιδίωξη του «ξεχωριστού». Ο καθένας προσπαθεί να διαφέρει, να ειδικευτεί, να υπερέχει, σε ένα αγώνα καθιέρωσης και επιβεβαίωσης της αξίας του. Ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους σε αυθεντίες και μη, τους κρίνουμε σύμφωνα με την ειδικότητα, τη θέση και το ρόλο τους. Τοποθετούμε ανάλογα τον εαυτό μας, συγκρίνοντας ποιον έχουμε απέναντι μας.

Η ανάγκη να ξεχωρίζουμε είναι ο μεγαλύτερος δικτάτορας που υπαγορεύει λανθασμένες αποφάσεις. Αναπόφευκτα μπαίνουμε στη διαδικασία της σύγκρισης και του ανταγωνισμού, θεωρώντας τους άλλους εχθρούς αλλά και εμπόδια στο δρόμο μας. Μιλάμε για «σεβασμό» αλλά δε σεβόμαστε όλους τους ανθρώπους το ίδιο. Κάτω από το σεβασμό και την ευγένεια υπάρχει κρυμμένος ο φόβος και η προσδοκία.

Οι λειτουργίες της σύγκρισης, της κριτικής, της κατάταξης υπάρχουν σε κάθε σχέση, σε κάθε συζήτηση, ακόμα και σε αυτές που κάνουμε μέσα μας με τον εαυτό μας, γιατί υπάρχουν στη σκέψη μας. Ο μόνος δημιουργός της πραγματικότητας μας είναι ο νους. Δεν καταλαβαίνουμε ότι μόνιμα ζούμε και αναπνέουμε αυτό το σύστημα διαχωρισμού, που όλο και περισσότερο μας απομακρύνει από τον Εαυτό μας. Πιστεύουμε ότι μας έχει επιβληθεί, ότι «έτσι είναι ο κόσμος» γιατί φοβόμαστε να αναλάβουμε την ευθύνη ότι εμείς δημιουργούμε τον κόσμο αυτό.

Δες πόσο εύκολα οι κυρίαρχες σκέψεις στο νου σου (δεν έχει σημασία αν τις εκδηλώνεις ή όχι γιατί η σκέψη είναι ενέργεια και η ενέργεια δεν είναι στάσιμη ούτε χάνεται) είναι σκέψεις σύγκρισης, κριτικής, μίμησης, φόβου, ανάγκη άμυνας ή επίθεσης. Δες πώς λειτουργεί η παγίδευση των αντιθέτων, η απουσία από το παρόν. Δες ότι χρησιμοποιείς τακτικές όπως είναι η πειθώ, η επιβολή, η εκμετάλλευση μέσα από την αδυναμία και την αυτοθυσία για να δεσμεύσεις την ενέργεια των άλλων.

Τίποτα δεν κατανοούμε που δεν το βλέπουμε μέσα μας. Η ανάγκη διαχωρισμού βασίζεται στο ψέμα, στην καχυποψία, στη συνεχή επαγρύπνηση (για τυχόν επίθεση). Είναι το οικοδόμημα του διαχωρισμού, του εγώ. Το μυστικό που απελπισμένα προσπαθείς να κρύψεις είναι ότι δεν εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου, δεν εμπιστεύεσαι τη ζωή, άρα κανέναν. Θεωρείς (βαθιά μέσα σου και όχι φανερά) τον εαυτό σου ασήμαντο, ανάξιο και αδύναμο, έστω και αν δεν το παραδέχεσαι. Πάνω σε αυτά τα θεμέλια έλλειψης χτίζει ο καθένας έναν υποκειμενικό κόσμο που πιστεύει ότι είναι πραγματικός. Θεωρεί στη συνέχεια ότι πρέπει να προστατευτεί από αυτόν, ενώ πεισματικά αγνοεί τον δημιουργό του – τον προγραμματισμένο νου – πολεμώντας σκιές και φαντάσματα που είναι απλά οι προβολές του.

Κανένας άνθρωπος – όποιος και αν είναι – δεν είναι ξεχωριστός, αλλά ο καθένας είναι μοναδικός. Μοναδικός σημαίνει ότι είναι ένα μοναδικό κομμάτι, όπως τα κομματάκια ενός πάζλ, του Όλου. Σημαίνει ότι δεν υπάρχει, ούτε ένας άλλος άνθρωπος στον κόσμο ακριβώς ίδιος με σένα, ούτε υπήρξε ούτε θα υπάρξει ποτέ. Σημαίνει ότι έχεις μια μοναδική θέση στη ζωή, με την έννοια ότι μόνο εσύ μπορείς να συμπληρώσεις αυτό το κενό που σου αναλογεί. Κανένας άλλος εκτός από σένα δεν μπορεί ούτε πρόκειται να το κάνει. Η θέση σου θα παραμένει κενή, μέχρι να αναλάβεις την ευθύνη της μοναδικότητας σου. Αυτή η θέση είναι αναγκαία, είναι απαραίτητη για να σχηματιστεί το Όλον σε αυτή τη διάσταση. Μόνο αναγνωρίζοντας τη δική σου μοναδικότητα μπορείς να καταλάβεις ότι χρειάζεται να βοηθήσεις άλλους να αναγνωρίσουν τη δική τους, γιατί όλοι έχουμε ένα και μοναδικό στόχο: να δημιουργήσουμε τη Μεγάλη Εικόνα της Αγάπης στον κόσμο.

Ο μόνος λόγος που οποιοσδήποτε άνθρωπος δεν έχει αυτόν τον Ένα και μοναδικό στόχο, είναι γιατί βρίσκεται ακόμα παγιδευμένος στο διαχωρισμό. Η ανάγκη αυτή πάντα αφορά αδυναμία. Είναι ο εσωτερικός φόβος, η πίστη στην αναξιότητα που στερείται εμπιστοσύνης και οδηγεί αναπόφευκτα στην απομόνωση, στην απληστία, στο φθόνο, στο μίσος, στην οργή και στην επίθεση (είτε προς τον εαυτό, είτε προς τους άλλους).

Όλα αυτά υπονοούν ότι όποιος αναγνωρίζει τη μοναδικότητα του, έχει παράλληλα κατακτήσει και την ταπεινότητα να γνωρίζει ότι δεν είναι με κανένα τρόπο ξεχωριστός. Πρόθυμα βοηθά τους άλλους, μέσα από τη δική του αναγνώριση και σιγουριά, να αναγνωρίσουν τη δική τους μοναδικότητα. Γιατί ενόσω δεν το κάνουν, ενόσω υπάρχουν «κενές θέσεις», η Εικόνα ποτέ δεν μπορεί να συμπληρωθεί και να φανερωθεί (υλοποιηθεί).

Πόσο εύκολα όμως θα γκρεμίζαμε ό,τι στηρίζει την ξεχωριστή ύπαρξη μας, το εγώ; Πόσο μπορούμε να αμφισβητήσουμε λέξεις όπως «ειδικός», «ειδήμων», «εκλεκτός»; Δεν υπάρχουν «εκλεκτοί του Θεού». Υπάρχουν «ειδικοί» μόνο όταν αναγνωριστεί η «ειδικότητα», η μοναδικότητα του καθενός. Και τότε, η ειδικότητα ως διαχωρισμός είναι αχρείαστη γιατί παίρνει άλλο νόημα. Η ενοχή της αναξιότητας και ο φόβος του διαχωρισμού (ξεχωριστού) κάνει τους ανθρώπους μοναχικούς, αμυντικούς και εμπόλεμους.

Σίγουρα δεν προσφέρει ασφάλεια αυτό το σύστημα σκέψης και σίγουρα διατηρεί το όνειρο της ειρήνης και της αγάπης σε ουτοπία, όπως συντηρεί ζωντανό τον εφιάλτη που δημιουργούμε καθημερινά. Το μοναδικό χρέος που έχουμε είναι να αποδεχτούμε ο καθένας τη μοναδικότητα του. Αυτή είναι η ουσιαστική συμβολή και προσφορά μας στον κόσμο. Οτιδήποτε στηρίζει το διαχωρισμό, στηρίζει παράλληλα τον πόλεμο. Είναι αφέλεια να πιστεύουμε ότι μπορούμε να κρατάμε την ενοχή, το φόβο, την άγνοια της μοναδικότητας μας αλλά παράλληλα να ελπίζουμε στην ειρήνη «εκεί έξω».

Δυσλεξία ή Δημιουργικός Νους;

2010-01-29T09:57:00.006+02:00

Θα ήταν χρήσιμο για όποιον πραγματικά ενδιαφέρεται για τη δυσλεξία, ν’ ανατρέξει πρώτα στο προηγούμενο άρθρο «Ορίζοντας τη δυσλεξία», για να έχει μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για την πορεία του θέματος.

Ο όρος «δυσλεξία», που εφηύρε το σύστημα, χαρακτηρίζει σαφώς το ίδιο (αν και αδυνατεί να το παραδεχτεί) και όχι τον καθρέφτη (τους δυσλεκτικούς) που έχει στήσει απέναντι του. Το δυστύχημα είναι ότι οι δυσλεκτικοί παίζουν πιστά το ρόλο του καθρέφτη που τους έχει δοθεί και έτσι αδυνατούν να αναγνωρίσουν και να καλλιεργήσουν αυτό που τους έχει δοθεί μα παραμένει ακαλλιέργητο.

«Ο Λόγος εκδηλώνεται στο καθετί. Ο Λόγος είναι η σκέψη που μεταμορφώνεται σε παλμό. Ελευθερώνεις στη γύρω ατμόσφαιρα κάτι που πριν ήταν απλώς ενέργεια. Πρόσεχε καθετί που λες.»

Η έλλειψη κατανόησης («δυς») της ανώτερης λειτουργίας του Λόγου είναι εσκεμμένη στον κόσμο του προγραμματισμένου νου, της ύλης, του χωρο-χρόνου και του διαχωρισμού. Η κατανόηση δεν μπορεί να είναι αναλυτική – λογική – αφαιρετική διαδικασία, καθώς αυτός ο τρόπος σκέψης πάντα θα προσπερνά την αλήθεια. Αδυνατεί λοιπόν το σύστημα που δημιούργησε το πρόβλημα της δυσλεξίας, να κατανοήσει την πραγματική έννοια του Λόγου (σκέψη – έκφραση) γιατί η κατανόηση αυτή βρίσκεται έξω από το πεδίο αντίληψης του και λειτουργίας του.

Η δυσλεξία (όπως έχει ονομαστεί) αφορά λειτουργίες ανεξερεύνητες του δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλου, που είναι η Πύλη του Δημιουργικού Νου. Το «μέρος» αυτό του Νου (που δεν είναι λεκτικό στον τρόπο λειτουργίας του) ενυπάρχει μέσα στον καθένα μας, περιμένοντας ν’ αναγνωριστεί, να πάρει τη σωστή του θέση στην ουσία της ζωής μας. Απλά, κάποιοι άνθρωποι έρχονται με κυρίαρχο αυτό το μέρος, για να μας θυμίζουν και να μας ωθούν να το ψάχνουμε μέσα μας.

Το σύστημα του προγραμματισμένου νου θα περιθωριοποιεί τον «εχθρό», θα τον κρατά σε αναπηρία, ενόσω επιλέγουμε (ο καθένας μας) να το εμπιστευόμαστε και να το ακολουθούμε. Η αποδοχή και η αναγνώριση του Δημιουργικού Νου, θα σήμαινε και το τέλος της κυριαρχίας του συστήματος που νομίζουμε ότι μας στηρίζει.

Αυτό που φοβίζει και απειλεί περισσότερο τον προγραμματισμένο νου (που είναι απόλυτα προβλέψιμος και «χαρτογραφημένος») είναι ότι ο Δημιουργικός Νους είναι απρόβλεπτος και ακαθόριστος. Αυτός είναι ο λόγος που ο προγραμματισμένος νους προσπαθεί αλλά δεν καταφέρνει να ορίσει τη «δυσλεξία»… και ούτε θα καταφέρει, γιατί βρίσκεται απλά έξω από το πεδίο αντίληψης του.

Πώς είναι δυνατόν ο ίδιος νους που αναγνωρίζει προβλήματα, αντιθέσεις, λειτουργεί την κριτική, θεωρεί την ενοχή αρετή, να παραδεχτεί, «ξεχάστε όσα σας έχουμε πει για τη δυσλεξία γιατί δυστυχώς δεν γνωρίζουμε τι είναι»; Πώς να απορρίψει το τεράστιο κέρδος που αποφέρει το «πρόβλημα», να αρνηθεί τη σύγκριση και τον ανταγωνισμό πάνω στα οποία στηρίζεται η επιβίωση του;

Η αλλαγή συμβαίνει σε ατομικό επίπεδο. Επεκτείνεται με φυσικότητα σε συλλογικό επίπεδο (που είναι προβολή του εσωτερικού), όταν κατακτιέται ατομικά. Αυτή είναι η αληθινή δύναμη του Ανθρώπου που δεν μπορεί ν’ αναγνωρίσει ο προγραμματισμένος νους, που τρέφεται από την αδυναμία, τη σύγκριση, την ενοχή, το φόβο και την κριτική.

Άρχισε να σκέφτεσαι διαφορετικά. Άρχισε να σκέφτεσαι βιωματικά… μέσα από τις δικές σου εμπειρίες, τη δική σου ζωή, όλα όσα θα διαβάσεις στη συνέχεια. Εκεί θα βρεις την αλήθεια σου, πώς λειτουργείς, και όχι μέσα από τις απόψεις που θέλεις να υποστηρίζεις (αλλά δεν πράττεις). Είναι διαφορετικός αυτός ο τρόπος σκέψης από αυτόν που έχεις συνηθίσει αλλά είναι ο μόνος δημιουργικός.

Συνήθως σκέφτεσαι με μυστικότητα: πλάθεις σενάρια μέσα σου, αναπαράγεις πιθανούς (και παρελθοντικούς) διαλόγους, προσπαθείς να προβλέψεις τις εξελίξεις, θέλεις να αλλάξεις την πραγματικότητα που δεν τη δέχεσαι. Εξωτερικά (λεκτικά) εκφράζεις το απόφθεγμα, το αποτέλεσμα αυτής της εσωτερικής διαδικασίας, ως μια ήδη εφαρμοσμένη κριτική των περιορισμένων πιθανοτήτων που αυτός ο τρόπος σκέψης σου δίνει.

Ο Δημιουργικός Νους σκέφτεται φανερά (λεκτικά), εκφράζει την εσωτερική διαδικασία με εμπιστοσύνη γιατί το παρόν του είναι το μόνο πραγματικό και ουσιαστικό. Δεν έχει νόημα να «κρύβεται» γιατί αυτό ΕΙΝΑΙ και αυτό αναγνωρίζει. Δεν βλέπει το λόγο να περιορίζεται, να ασκεί κριτική σε αυτό που είναι, να υπερασπίζεται την εικόνα εις βάρος της ουσίας. Ο Δημιουργικός Νους ξέρει ότι το μέλλον είναι μόνο μια ιδέα που μπορεί ν’ αλλάξει ανά πάσα στιγμή.

Για το Δημιουργικός Νου, τα σύμβολα (τα γράμματα, οι λέξεις) έχουν νόημα βιωματικό, βαθύτερο ή δεν έχουν κανένα νόημα. Όταν γράφει, χρησιμοποιεί απλά το μέσον (τη γραφή, τη λεκτικοποίηση της σκέψης) για να εκφράσει τον εαυτό του, τη βιωματική κατανόηση του μέσα από εικόνες, αισθήματα, αισθήσεις.

Η αντικατάσταση, ή παράλειψη γραμμάτων ή συλλαβών, η άστατη γραφή είναι ασήμαντα μπροστά στην προσπάθεια συντονισμού αυτής της «πολύχρωμης», ζωντανής και απεριόριστης σκέψης και την μεταφορά της σε σύμβολα. Η εικονική σκέψη «ταξιδεύει» με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα από τη λεκτική. Όταν η καταγραφή τελειώσει και έχει ολοκληρωθεί η εσωτερική διεργασία, τότε μπορεί πολύ εύκολα να «επιστρέψει» και να διορθώσει το συμβολικό λόγο μόνος του. Με την εξάσκηση, μαθαίνει να εμπιστεύεται τις δυο διαφορετικές λειτουργίες μέσα του.

Ο Δημιουργικός Νους έχει πάντα τη σωστή αίσθηση του χρόνου, αλλά αυτή διαφέρει πολύ από την επιβολή του γραμμικού επιβεβλημένου χρόνου του προγραμματισμένου νου. Είναι πάντα απόλυτα συνεπής και «παρών» σε ό,τι έχει επιλέξει και θέλει να πραγματοποιήσει. Είναι αντίστοιχα πάντα «απών» σε ότι θεωρεί ασήμαντο, άνευ ουσίας ή επιβεβλημένο εξωτερικά.

Ο μόνος λόγος που ο Δημιουργικός Νους θυμάται, ανακαλεί, μαθαίνει, είναι αν αυτό έχει ουσία, αν τον ενδιαφέρει, αν το θεωρεί χρήσιμο και αν είναι επιλογή του. Ποτέ «δεν τα καταφέρνει» να είναι αποτελεσματικός, αν τα αίτια είναι εξωτερικά: ένα χαρτί που πρέπει να αποκτήσει, η σύγκριση του εαυτού του που πρέπει ν’ αποδείξει κ.λ.π..

Η «έλλειψη συγκέντρωσης», ο «αποπροσανατολισμός», η «αφηρημάδα» είναι εφευρέσεις του ίδιου συστήματος που λειτουργεί με βάση τον προγραμματισμένο νου. Δεν είναι πραγματικές καταστάσεις αλλά κριτικές μιας λειτουργίας που δεν έχει κατανοηθεί. Η συγκέντρωση πάντα υπάρχει, αλλά όχι εκεί που έχει οριστεί ότι πρέπει να βρίσκεται. Τα πάντα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Μη κατανοώντας το λόγο, εύκολα το σύστημα ανατρέχει στην κριτική.

Ο Δημιουργικός Νους καταναλώνει πολύ περισσότερο χρόνο στην παρατήρηση, στο ν’ ακούει, να διαισθάνεται, να ρωτά, παρά στο να μιλάει, να προγραμματίζεται, ν’ απαντά. Αλλά η σιωπή, για τον προγραμματισμένο νου ερμηνεύεται ως αδυναμία, έλλειψη, ανικανότητα και μη γνώση. Υπηρετούμε ένα σύστημα που ανταμείβει το να ξέρεις, όχι το να ρωτάς.

Δάσκαλος για το Δημιουργικό Νου είναι μόνο ο ίδιος. Ξέρει ότι ο ίδιος επιλέγει τι ζητά, τι θέλει να μάθει και γιατί, και το αναλαμβάνει, με κάθε τρόπο. Ο προγραμματισμένος νους αντίθετα βασίζεται σε ειδήμονες, ειδικούς, ανώτερους που του λένε τι πρέπει να ξέρει, πώς και γιατί.

Και ενώ ο προγραμματισμένος νους είχε άλλο φινάλε σχεδιάσει για το άρθρο, ο Δημιουργικός (απρόβλεπτος) Νους έχει άλλη διάθεση. Λέω να σας αφήσω με μια απλή ερώτηση ( μια από τις άπειρες που μπορεί να κάνει) για να σκεφτείτε δημιουργικά: Γιατί ο «δυσλεκτικός» δεν επιλέγει να διαβάζει λογοτεχνία; Ξεφύγετε από τις εύκολες και γρήγορες απαντήσεις που παγιδεύουν τη σκέψη.

Ορίζοντας τη δυσλεξία

2010-01-22T12:30:00.006+02:00

Είναι γεγονός ότι σήμερα υπάρχει πληθώρα πληροφοριών για τη δυσλεξία: διαγνωστικά κέντρα, μέθοδοι αντιμετώπισης και αποκατάστασης, νομοθετικές ρυθμίσεις, κρατικοί φορείς, συμβουλευτικές υπηρεσίες κ.λ.π.. Γιατί όμως εξακολουθεί να υπάρχει τόση σύγχυση, παραπληροφόρηση, αγωνία; Γιατί εξακολουθούν οι γονείς να απογοητεύονται, οι δάσκαλοι να φοβούνται και να μπερδεύονται, οι δυσλεκτικοί να αποθαρρύνονται και να περιθωριοποιούνται; Μήπως γιατί ποτέ δεν αμφισβητήσαμε το αρχικό δεδομένο πάνω στο οποίο χτίζουμε ολόκληρα οικοδομήματα; Μήπως ποτέ δεν κοιτάξαμε πραγματικά τι έχουμε ορίσει ως δυσλεξία;

Αποτέλεσμα αυτής της γενικής ασάφειας είναι να συνεχίζεται ο μύθος ότι η δυσλεξία είναι «κάτι κακό» που φυσικά κανένας γονιός δεν θέλει να έχει το παιδί του, όπως και οι εντυπώσεις που θέλουν τους δυσλεκτικούς να «βλέπουν (και να διαβάζουν) ανάποδα», να είναι «ανίκανοι να διαβάσουν και να γράψουν» και άλλα παρόμοια συμπεράσματα.

Οι ορισμοί της δυσλεξίας εκφράζονται κυρίως από θεωρητικούς ή από δυσλεκτικούς (πιο σπάνια) που όμως, δυστυχώς, έχουν εκπαιδευτεί στο ίδιο σύστημα που δημιούργησε το πρόβλημα και βλέπει μέσα από την περιοριστική οπτική του»: αντιλαμβάνεται αντιθέσεις, διαχωρίζει, ομαδοποιεί, συγκρίνει, αναλύει, ορίζει, κατατάσσει, σε μια προσπάθεια να νοιώσει ασφάλεια.

Οι πιο αντιπροσωπευτικοί ορισμοί διαμορφώνουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούμαστε όλοι, είτε είμαστε «παθόντες», είτε είμαστε γονείς, δάσκαλοι, ειδικοί, ψάχνοντας, όχι μέσω της παρατήρησης πλέον, αλλά μέσα από την οπτική των ήδη αποδεκτών ορισμών.

Είναι με απλά λόγια μια απροσδόκητη αποτυχία ή πολύ χαμηλή επίδοση στην ανάγνωση και τη γραφή, που δε δικαιολογεί η ηλικία, οι εκπαιδευτικές ευκαιρίες και το νοητικό επίπεδο του παιδιού. (Παγκύπριος Σύνδεσμος για τη Δυσλεξία)

Η δυσλεξία είναι μια συγκεκριμένη μαθησιακή δυσκολία που έχει επιπτώσεις κυρίως στην ανάπτυξη της βασικής εκπαίδευσης και δεξιότητες που σχετίζονται με τη γλώσσα. Είναι πιθανό να υπάρχει εκ γενετής και τα συμπτώματα της να επηρεάζουν το άτομο σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. (British Dyslexia Association)

«Η δυσλεξία είναι μια από τις διάφορες ευδιάκριτες μαθησιακές δυσκολίες. Είναι μια συγκεκριμένη διαταραχή που εστιάζεται στην ανικανότητα γλωσσικής επεξεργασίας (φωνολογική επεξεργασία, αποκωδικοποίηση κ.λ.π.). (International Dyslexia Association)

Η δυσλεξία είναι μία ανεπάρκεια στην ανάγνωση, στη γραφή και στη μάθηση γενικότερα. Τα δυσλεξικά παιδιά και ενήλικες είναι σοβαρά μεινονεκτούντα άτομα. Η κατάστασή τους όμως επηρεάζει και τους γονείς, τις οικογένειες, το σχολείο, τους εκπαιδευτικούς και την κοινωνία γενικότερα, αφού περίπου το 10% του γενικού πληθυσμού υποφέρει από δυσλεξία. Η πιο συνηθισμένη εκδήλωση της δυσλεξίας είναι η δυσκολία στην ανάγνωση και στην ορθογραφία.(Δυσλεξία: http://www.dys.gr/)

Δυσλεξία είναι μία δυσλειτουργία που έχει νευρολογική και συχνά κληρονομική βάση, και η οποία συνδέεται με την κατάκτηση και την επεξεργασία της γλώσσας. Διαφέροντας ως προς το βαθμό σοβαρότητας, εκδηλώνεται ως δυσκολία στην πρόσληψη και έκφραση της γλώσσας, (συμπεριλαμβανομένης και της φωνολογικής επεξεργασίας), στην ανάγνωση, στη γραφή, στην ορθογραφία, στη γραφή με το χέρι και μερικές φορές στην αριθμητική. (Orton Dyslexia Society)

Δυσλεξία αποκαλείται η σοβαρή καθυστέρηση στην κατάκτηση του γραπτού λόγου που κατατάσσει το παιδί δυο σταθερές αποκλίσεις κάτω από το μέσο όρο στην ανάγνωση, γραφή και ορθογραφία. Η καθυστέρηση αυτή παρατηρείται ενώ η νοημοσύνη είναι φυσιολογική, δεν υπάρχει αισθητηριακό έλλειμμα (όραση, ακοή), δεν υπάρχει σοβαρή ψυχιατρική διαταραχή και υπάρχουν κανονικές δυνατότητες για σχολική εκπαίδευση. (Γρηγόρης Μιχάλης, Ψυχολόγος-Παιδαγωγός, κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στη Κοινωνική Ψυχιατρική – Παιδοψυχιατρική)

Είναι μια ειδική δυσκολία στη μάθηση νευρολογικής αιτιολογίας. Χαρακτηρίζεται από δυσκολία στην ακριβή και απρόσκοπτη αναγνώριση των λέξεων και από πτωχή απόδοση στην ορθογραφία και στην αποκωδικοποίηση της έννοιας των λέξεων. Αυτές οι δυσλειτουργίες προέρχονται από τυπικό έλλειμμα στη φωνολογική συνιστώσα της γλώσσας και αξιολογούνται σε σχέση με άλλες γνωστικές ικανότητες (για την ηλικία του παιδιού) και ασφαλώς σε σχέση με την αποτελεσματική διδασκαλία μέσα στην τάξη. Αυτό οδηγεί σε προβλήματα κατανόησης κατά την ανάγνωση και αυτό με τη σειρά του μπορεί να εμποδίσει την ανάπτυξη του λεξιλογίου και των βασικών γνώσεων του παιδιού εν γένει. (Μαρία Σαββάκη, γιατρός, εκπαιδευτικός και ψυχογλωσσολόγος. Υπεύθυνη της Μονάδας Δυσλεξίας και διαταραχών του Λόγου στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου)

Ο επίσημος ορισμός της Βρετανικής Ένωσης Δυσλεξίας (BDA) αναφέρει ότι: Η δυσλεξία αποτελεί μια σύνθετη νευρολογική κατάσταση οργανικής προέλευσης. Τα συμπτώματα μπορεί να επηρεάζουν πολλούς τομείς της μάθησης και της λειτουργίας (του ατόμου), και μπορεί να χαρακτηριστούν ως ειδική δυσκολία στην εκμάθηση ανάγνωσης, ορθογραφίας και γραφής. Εμφανίζονται σε έναν ή και περισσότερους από αυτούς τους τομείς αλλά μπορεί επίσης να επηρεάζουν και την ικανότητα αρίθμησης, σημειογραφικές ικανότητες (μουσική), την κινητική λειτουργία και τις οργανωτικές δεξιότητες του ατόμου. Όμως το πρόβλημα της δυσλεξίας σχετίζεται ιδιαίτερα με την εκμάθηση του γραπτού λόγου, αν και ο προφορικός λόγος μπορεί επίσης να επηρεάζεται ως ένα βαθμό.

Η δυσλεξία εκδηλώνεται τα πρώτα χρόνια φοίτησης στο Δημοτικό σχολείο ως μία απροσδόκητη και ανεξήγητη μαθησιακή δυσκολία στην ανάγνωση και γραφή, σε φυσιολογικά παιδιά με κανονική ή και ανώτερη ευφυΐα που μέχρι τότε τίποτε δεν έδειχνε ότι είχαν κάποιο πρόβλημα. Η διεθνής ομοσπονδία Νευρολογίας καθορίζει τη δυσλεξία ως σύνδρομο που εκδηλώνεται με απροσδόκητη αποτυχία στην εκμάθηση του γραπτού λόγου, ιδιαίτερα της ανάγνωσης, παρά την επαρκή σχολική εκπαίδευση, τη φυσιολογική νοημοσύνη και τις επαρκείς κοινωνικο-πολιτιστικές ευκαιρίες. Οφείλεται σε νευρολογική διαταραχή που επηρεάζει θεμελιακές λειτουργίες της μάθησης. (Λωρέττα Θωμαΐδου, Παιδίατρος – Αναπτυξιολόγος, Ιατρείο Αναπτυξιακής Παιδιατρικής Α΄ Παιδιατρική Κλινική Παν/μίου Αθηνών)

Είναι μια μαθησιακή δυσκολία κυρίως στην ανάγνωση, στην ορθογραφία, στα γλωσσικά μαθήματα και στα γραπτά. Είναι βιολογικής αιτιολογίας, κυρίως κληρονομική. Επίσης είναι ιδιαίτερα παραπλανητική κατάσταση, επειδή δεν φαίνεται στην καθημερινή προφορική επικοινωνία, γιατί οι δυσλεξικοί είναι συνήθως προικισμένα άτομα, υψηλής ευφυΐας, με ιδιαίτερα μεγάλη δημιουργικότητα και καλό προφορικό λόγο. Οι δυσλεξικοί είναι συνήθως έξυπνοι και εφευρετικοί επειδή υπερέχουν στη δημιουργικότητα λόγω κατασκευής. (καθηγητής Μαθησιακών Δυσκολιών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας Γεώργιος Θ. Παυλίδης)

Με απλά λόγια η δυσλεξία είναι μια ανεξήγητη μαθησιακή δυσκολία στην εκμάθηση της γραφής και ανάγνωσης και είναι ανεξήγητη γιατί εμφανίζεται σε παιδιά με κανονική ή και ανώτερη ευφυΐα. Είναι μια εγκεφαλική δυσλειτουργία που όταν διαγνωσθεί έγκαιρα μπορεί να θεραπευτεί σε πολύ μεγάλο ποσοστό. (Τσουκαλά Μαρινέλλα M.A., CCC-SLP, Παθολόγος Λόγου - Φωνής – Ομιλίας)
Το σύστημα που υπηρετούμε ενδιαφέρεται πρωτίστως για το «ποιος» λέει κάτι: την ταυτότητα του, πού ανήκει, ποια θέση κατέχει, για τους τίτλους του κ.λ.π. Λιγότερη σημασία δίνει στο περιεχόμενο, αφού ορίζει εξ’ αρχής την αυθεντία που θέλει να εμπιστεύεται. Έτσι προχωράμε αυτόματα στην ακύρωση του εαυτού μας (δεν παρατηρούμε, δεν εμπιστευόμαστε τη διαίσθηση μας) και στην υπακοή του «ειδικού». Επέλεξα σε αυτό το κείμενο να εστιάσω την προσοχή στο περιεχόμενο των ορισμών και όχι στην αυθεντία, γιατί χρειάζεται επιτέλους να μετατοπίσουμε την προσοχή μας στην ουσία.

Όπως φανερώνεται, η εκπαιδευτική κοινότητα βλέπει τη δυσλεξία ως μια «ειδική μαθησιακή δυσκολία» που χρειάζεται αντιμετώπιση. Η ιατρική βλέπει «νευρολογική διαταραχή» και «δυσλειτουργία», την οποία ορίζει ως «σύνδρομο» που πρέπει να θεραπεύσει. Η ψυχολογία βλέπει «καθυστέρηση» που χρήζει υποστήριξης. Τέλος, οι διάφοροι φορείς, οργανισμοί, σύνδεσμοι που στηρίζουν το οικοδόμημα του «προβλήματος της δυσλεξίας» προσπαθούν να συμπεριλάβουν όλες τις απόψεις των διάφορων ειδικοτήτων, δικαιολογώντας την αναγκαιότητα της ύπαρξης τους… πάντα μέσα από τις καλύτερες προθέσεις. Σε αυτό ακριβώς διαφαίνεται η ασάφεια, η ανασφάλεια και η ανάγκη ελέγχου της άγνοιας. Ένα παιδί περνάει από ψυχολόγους, ειδικούς εκπαιδευτικούς, λογοθεραπευτές κ.λ.π. σε μια προσπάθεια να αντιμετωπιστούν όλα τα «προβλήματα» του δυσλεκτικού.

Αν και κανείς δεν γνωρίζει τι ακριβώς είναι η δυσλεξία, εν τούτοις υπάρχει (και θεωρείται απολύτως φυσιολογική) η διάγνωση (βασισμένη σε υποκειμενικά και περιοριστικά τεστ αξιολόγησης, βάσει ασαφών συμπτωμάτων), η αντιμετώπιση (βάσει ποικίλων, περιοριστικών μεθόδων) με σκοπό την αλλαγή, την προσαρμογή και τελικά την ένταξη των δυσλεκτικών στο υπάρχον σύστημα. Γιατί πάνω απ’ όλα, το σύστημα αυτό δεν επιδέχεται ό,τι δεν κατανοεί, ό,τι δεν ορίζει άρα δεν ελέγχει, από φόβο της διατάραξης της πραγματικότητας που θέλει να βλέπει.

Παραμένει ανεξερεύνητο και ανεξήγητο για την επιστημονική και εκπαιδευτική κοινότητα το γεγονός ότι συνυπάρχουν η «καθυστέρηση», η «αποτυχία», η «ανεπάρκεια», η «δυσλειτουργία», η «ανεξήγητη δυσκολία», με την «ανώτερη ευφυΐα», τη «δημιουργικότητα», την «υπεροχή», την «εφευρετικότητα», και πολλά άλλα χαρακτηριστικά που δεν είναι καν σε θέση να συνειδητοποιήσει λόγω της περιορισμένης θέασης.

Ό,τι δεν κατανοούμε έχουμε τους μηχανισμούς να το αντιμετωπίζουμε: το υποτιμούμε, το κατηγορούμε, το προσπερνάμε. Έτσι καταλήγουμε βολικά στο συμπέρασμα (που μας επιτρέπει να διατηρούμε τις απόψεις και τη θέαση μας) ότι «κάποιοι διάσημοι πέτυχαν, διακρίθηκαν παρ’ όλο που είχαν δυσλεξία» και όχι επειδή είχαν δυσλεξία. Κάπως έτσι το σύστημα διατηρεί το κύρος του και εξασφαλίζει την αναγκαιότητα της ύπαρξης του.

Οι απαντήσεις υπάρχουν αλλά μόνο όταν τολμούμε να θέτουμε τις σωστές ερωτήσεις αμφισβητώντας τα κεκτημένα. Η αλήθεια παραμένει κρυμμένη μόνο όσο έχουμε ανάγκη να πιστεύουμε ότι η περιορισμένη μας αντίληψη είναι η μόνη αλήθεια. Οι αυθεντίες θα συνεχίσουν να υπάρχουν ενόσω εμείς τους τοποθετούμε σε βάθρο, πιο πάνω από τον εαυτό μας (τη διαίσθηση, την εμπιστοσύνη στη δράση μας, τη διάκριση, την παρατήρηση), τον οποίο είτε δεν υπολογίζουμε είτε υπερεκτιμούμε εγωιστικά μέσα από την αντίδραση της άγνοιας μας. Η αλήθεια για τη δυσλεξία υπάρχει και περιμένει να διερευνηθεί, φτάνει να είμαστε πρόθυμοι να απορρίψουμε ότι νομίζουμε ότι γνωρίζουμε γι’ αυτήν.

Τι έχουμε να μάθουμε από τους δυσλεκτικούς που δεν τους έχουμε επιτρέψει να μας μάθουν; Τι έχουν να προσφέρουν αν δεν τους στερήσουμε αλλά τους αναπτύξουμε τις δυνατότητες τους; Για ποια πράγματα είναι αλήθεια ικανοί αν δεν συνεχίσουμε να συντρίβουμε την αυτό-εκτίμηση και τον αυτοσεβασμό τους; Πόσο άραγε θα αλλάξει η οπτική μας όταν διαπιστώσουμε (γιατί θα γίνει αναπόφευκτα κάποια στιγμή) ότι έχουμε ΟΛΟΙ τα ίδια χαρακτηριστικά σε αδράνεια μέσα μας αλλά δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε αυτό (για αυτό και τα βλέπουμε στους άλλους ως απειλή);

Τι θα γίνει όταν ανακαλύψουμε ότι ΟΛΟΙ έχουμε ένα δεξί ημισφαίριο (διαίσθηση, ενόραση, την ικανότητα της σύνθεσης, τη σφαιρική αντίληψη, τον «αποπροσανατολισμό» από το γραμμικό χρόνο, την αντιστροφή ή παράλειψη γραμμάτων… όλα όσα τώρα δείχνουμε βολικά με το δάχτυλο της κριτικής) και ότι αυτό λειτουργεί σε ΟΛΟΥΣ;

Η αλήθεια δεν έχει διαφοροποιήσεις, προτιμήσεις και διακυμάνσεις. Προς το παρόν αδυνατούμε να παρατηρήσουμε, να μελετήσουμε, να καταλάβουμε κάτι που απλά δεν αναγνωρίζουμε ότι υπάρχει, άρα παραμένει αόρατο στην επιλογή της οπτικής μας, που προτιμά να βλέπει «πρόβλημα».

.

Ενοχή

2010-01-15T14:56:00.005+02:00

Δεν υπάρχει τομέας της ζωής μας ή κάποια άκρη του νου μας που η ενοχή να μην έχει ύπουλα εισχωρήσει και επηρεάσει. Δηλητηριάζει τη σκέψη μας, εμποδίζει τα βήματα μας, κρύβει την αλήθεια και οδηγεί με σίγουρο τρόπο στο θάνατο (απομόνωση, στέρηση, αρρώστια). Η ενοχή είναι το αποτέλεσμα της ιδέας που έχουμε, βαθιά μέσα μας, για τον εαυτό μας. Εύκολα γίνεται αντιληπτή, πίσω από κάθε αμφιβολία μας, πίσω από κάθε δίλλημα, κάθε φορά που μετανιώνουμε για ό,τι κάναμε ή δεν κάναμε, όταν δεν εμπιστευόμαστε, κάθε φορά που γυρνάμε στο παρελθόν. Έχοντας πιστέψει ότι είμαστε αυτό το μικρό και ασήμαντο ανθρωπάκι που παραπατά, είναι επιρρεπή στο «κακό», είναι καταδικασμένο να πεθάνει, αναζητάμε (συνειδητά ή ασυνείδητα) την τιμωρία σε κάθε γωνία, βλέπουμε το σκοτάδι σε κάθε μας κίνηση. Με βάση ένα τέτοιο καταστροφικό προγραμματισμό, κρίνουμε, κατηγορούμε, βιώνουμε επανειλημμένα το θάνατο, ενώ αναζητούμε τη λύτρωση που δεν έρχεται ποτέ μέσα από τέτοιες πρακτικές.

Αδυνατούμε να δούμε το δικό μας αρχικό, νοητικό δημιούργημα και έτσι βλέπουμε γύρω μας τους πολλαπλούς καθρέφτες (σύμβολα αυτού που δώσαμε και είμαστε) που ενισχύουν ακόμα περισσότερο την αρχική ενοχή και αυτό-ακύρωση μας. Ενοχοποιούμε τους εαυτούς μας ή άλλους, κατηγορούμε τον εαυτό μας ή άλλους, αισθανόμαστε οίκτο για μας ή για άλλους, στερούμαστε και στερούμε από άλλους, κ.λ.π. αναζητώντας την τιμωρία μας (και των άλλων) ουσιαστικά ψάχνοντας μέσα από αυτήν, τη δικαίωση μας.

Κουβαλάμε με θαυμασμό το σταυρό που οι ίδιοι έχουμε επιβάλει στον εαυτό μας (αλλά πιστεύουμε ότι μας έχει επιβληθεί), γινόμαστε «μάρτυρες» της ζωής πιστεύοντας ότι υπάρχουμε για να υποφέρουμε (και αυτό είναι αρετή), περιμένοντας σωτηρία από αλλού (αφού εμείς είμαστε ασήμαντοι, ανίκανοι και αδύναμοι) σε κάποιο αόριστο μέλλον (γιατί η ενοχή μας παγιδεύει στο παρελθόν) ακυρώνοντας έτσι το παρόν και τη μοναδική επιλογή της δράσης μας σε αυτό.

Περνάμε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας ακολουθώντας τα «πρέπει» που εμείς έχουμε επιβάλει στον εαυτό μας (κατηγορώντας τους άλλους ή την κοινωνία), εκπληρώνοντας τις υποχρεώσεις μας με τον ίδιο τρόπο, υπηρετώντας με την ίδια ιδέα αρετής το καθήκον μας, θυσιάζοντας στο βωμό της διαστρεβλωμένης αλήθειας μας τα θέλω μας (που αγνοούμε ποια είναι πραγματικά) και τον αληθινό μας εαυτό. Η δυστυχία, η έλλειψη, ο πόνος γίνονται «φυσιολογικό» μέρος της ζωής μας, ενώ μάταια (μέσα από αυτή τη θεώρηση και προγραμματισμό) αναζητούμε την ενότητα, την ελευθερία, την ειρήνη.

Εσωτερικά πονάμε γιατί δεν είμαστε αληθινοί και ειλικρινείς ακολουθώντας τα πρέπει, το χρέος, που μας «έχουν επιβληθεί». Αποδεχόμαστε αυτόν τον πόνο όμως, φτιάχνοντας ένα θεό στα μέτρα μας, που «ζητά την τιμωρία μας». Αυτό που επιλεκτικά αγνοούμε είναι ότι δίνουμε ΜΟΝΟ ό,τι είμαστε στο σύντροφο μας, στο παιδί μας, στη δουλειά μας, στην κοινωνία. Το ίδιο μας επιστρέφεται… κάθε φορά. Και αυτό που είμαστε, είναι μια ιδέα που έχουμε στηρίξει με τις πεποιθήσεις μας.

Δημιουργός της πραγματικότητας μας είναι ΜΟΝΟ η σκέψη μας, ο Νους. Αγωνιούμε για τις αντιδράσεις, τη συμπεριφορά, τα λόγια, τα αισθήματα μας αλλά όλα αυτά είναι φυσικές συνέπειες της νοητικής δραστηριότητας που εμείς έχουμε επιλέξει. Αυτό που βλέπουμε ως πραγματικό έξω από τον εαυτό μας είναι μόνο η προβολή της εσωτερικής νοητικής δημιουργίας - την οποία αγνοούμε γιατί την έχουμε υποβαθμίσει, έχουμε παραιτηθεί από την ευθύνη της. Έχουμε απαρνηθεί τη δύναμη της. Έτσι, ενεργούμε αναπόφευκτα, μηχανικά, ασυνείδητα, σπασμωδικά.

Ποτέ το εγώ (ο φτιαχτός προγραμματισμός μέρους του Νου) δεν θα καταφέρει να δει το Όλον γιατί είναι δημιούργημα του διαχωρισμού. Αυτή είναι η καταδίκη του: η τμηματική, περιοριστική αντίληψη. Κάθε προσπάθεια αναίρεσης αυτής της αλήθειας είναι πόλεμος εναντίον του εαυτού. Κανένα πρόβλημα δεν μπορεί να λύσει, αφού το ίδιο το έχει δημιουργήσει. Δεν είναι ικανό να δώσει τις απαντήσεις που δεν έχει και έτσι προχωρά στην απόρριψη οποιασδήποτε άλλης πιθανότητας ύπαρξης δεν ταιριάζει με την αλήθεια που έχει φτιάξει. Γενικεύει (δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς ενοχές), κρίνει και κατηγορεί (αν δεν έχεις ενοχές είσαι αναίσθητος ή ασυνείδητος), φοβερίζει (θα τιμωρηθείς), και τελικά ελέγχει (με χρειάζεσαι για να επιβιώσεις).

Η ενοχή εμποδίζει τη μάθηση, διαστρεβλώνει την πραγματικότητα, εξαφανίζει την αθωότητα, κρύβει την ομορφιά. Ξεχνάμε να παρατηρούμε τα μικρά παιδιά που μας δείχνουν και μας θυμίζουν ότι βρισκόμαστε (στη ζωή) σε διαδικασία μάθησης και όχι υπό συνεχή εξέταση και κριτική. Η διαφορά των δυο καταστάσεων ύπαρξης είναι τεράστια και ασυμβίβαστη.

Η ενοχή ακινητοποιεί, ενώ πιστεύουμε ότι εμποδιζόμαστε από τους άλλους, από τις συνθήκες της ζωής μας, από την εξουσία, την τύχη κ.λ.π. Ακινητοποίηση είναι και η επανάληψη των ίδιων βιωμάτων, την οποία σπάνια αναγνωρίζουμε γιατί αλλάζουμε τις μορφές, το χρόνο, τις συνθήκες στην επιφάνεια και έτσι έχουμε την ψευδαίσθηση ότι προχωράμε. Δεν καταφέρνουμε να συνθέτουμε την προβολή του εξωτερικού ως δημιούργημα εσωτερικό.Η ενοχή παραμένει κρυμμένη, βαθιά μέσα μας, αιχμαλωτίζοντας τη δημιουργικότητα μας, δεσμεύοντας την ελευθερία μας και καθηλώνοντας μας στη στέρηση.

Δεν υπάρχει περίπτωση να μην πιστέψουμε σε κάτι που βλέπουμε αλλά επίσης δεν υπάρχει περίπτωση να δούμε οτιδήποτε άλλο πέρα από αυτό που πιστεύουμε. Για το εγώ αυτό αποτελεί ένα άλυτο λογοπαίγνιο όπως το «η κότα δημιούργησε το αυγό ή το αυγό την κότα;» Έξω από το μάτριξ του εγώ (κάτι που δεν γίνεται αντιληπτό θεωρητικά), η αλήθεια είναι ξεκάθαρη: προβάλλουμε ως πραγματικό ό,τι ορίζουμε ως πραγματικό μέσα μας.

Αν θέλουμε να εμφανιστεί κάτι διαφορετικό από αυτό που βλέπουμε και βιώνουμε, πρέπει να αλλάξουμε αυτό που πιστεύουμε μέσα μας ως πραγματικό. Και αυτό δεν πετυχαίνεται αναλύοντας το εγώ σε ένα καναπέ με ένα καλό ακροατή – ειδικό, ούτε προγραμματίζοντας με «τεχνικές θετικού προγραμματισμού» το ίδιο μέρος του νου που η βάση δεδομένων του δεν επιδέχεται αλλαγές. Η απλή αλήθεια όμως (και η Αλήθεια είναι πάντα απλή – την απλότητα δεν την κατανοεί το εγώ) είναι ότι δεν είναι το εγώ ολόκληρος ο Νους, αλλά ένα πολύ μικρό μέρος, με το οποίο επιλέγουμε να ταυτιζόμαστε.

Υπάρχει έλλειψη αυτο-πεποίθησης;

2010-01-08T11:06:00.013+02:00

Κάποιες φορές οι ίδιες οι λέξεις μας κοιτάνε στα μάτια φανερώνοντας το πραγματικό τους νόημα αλλά εμείς αδυνατούμε να τις δούμε για αυτό που είναι. Δίνουμε σε αυτές τη δική μας υποκειμενική ερμηνεία, προσπερνώντας τις, χάνοντας την ευκαιρία της παρατήρησης και της μάθησης.

Η μάθηση πάντα υπονοεί αλλαγή. Η «δυσλεξία» (η λέξη εξυπηρετεί άλλους σκοπούς ενώ δεν υφίσταται δυσλειτουργία) με βοηθά να μη θεωρώ σχεδόν τίποτα δεδομένο αλλά να θέλω να βρίσκω νόημα, μέσα στο πλαίσιο στο οποίο βρίσκεται κάτι και όχι ανεξάρτητα από αυτό. Μια τέτοια λέξη, στην οποία έχουμε αποδώσει λανθασμένο νόημα, είναι η «αυτοπεποίθηση».

Η ερμηνεία που δίνει το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη είναι: το να εμπιστεύεται κανείς τον εαυτό του – η άνεση, η σιγουριά που εκπέμπουν οι κινήσεις αυτού που έχει αυτοπεποίθηση. Συνεπώς, συνηθίζουμε να μιλάμε για «έλλειψη αυτοπεποίθησης» όταν κάποιος δεν εμπιστεύεται τον εαυτό του. Αν τολμήσουμε τη σύνθεση πληροφοριών, βλέπουμε πιο κάτω, στο ίδιο λεξικό, την ερμηνεία της λέξης «πεποίθηση», το δεύτερο συνθετικό της λέξης «αυτο-πεποίθηση»: απόλυτη βεβαιότητα ότι αυτό που πιστεύει ή ισχυρίζεται κανείς, ισχύει πραγματικά (πείθω, πίστη).

Η πεποίθηση για τον εαυτό δεν είναι τίποτα άλλο από το σύνολο των πεποιθήσεων (ιδέες, ισχυρισμοί) που έχει αποδώσει κάποιος στον εαυτό του και αντιλαμβάνεται ως πραγματικές. Μια πεποίθηση μπορεί να είναι αρνητική ή θετική, παρόλα αυτά παραμένει αληθινή για το άτομο που την πιστεύει. Επομένως, είναι αυθαίρετη η θετική έννοια της λέξης «αυτο-πεποίθηση».

Ας τολμήσουμε όμως να σκεφτούμε για λίγο έξω από τα όρια. Οι πεποιθήσεις υπάρχουν όταν απουσιάζει η γνώση. Τις έχουμε ανάγκη – ενόσω δεν υπάρχει βιωματική γνώση – για να μας βοηθάνε να σκεφτόμαστε, να ξεχωρίζουμε και να επιλέγουμε σωστά. Το ξεχνάμε όμως αυτό (ότι είναι προσωρινές κατακτήσεις) και υποθέτουμε ότι οι πεποιθήσεις είναι δεδομένα, αλήθειες, που δεν αλλάζουν. Υποκαθιστούμε - συνειδητά και ασυνείδητα - τη γνώση με πεποίθηση, ενώ στην πραγματικότητα καμία σχέση δεν έχουν μεταξύ τους.

Οι πεποιθήσεις ουσιαστικά περιορίζουν και εμποδίζουν τη γνώση, καθώς παρουσιάζουν κάποια συγκεκριμένη θέαση που αποκλείει τη σύνθεση και την ολότητα. Αυτό-πεποίθηση έχουμε ΟΛΟΙ οι άνθρωποι και στηρίζεται στα πιστεύω του καθενός για τον εαυτό του, είτε αρνητικά, είτε θετικά. Όλοι εμπιστευόμαστε (εν-πίστη) δε αυτές τις ιδέες μας, με την έννοια ότι επενδύουμε σε αυτές (τις ισχυριζόμενες πραγματικότητες) τη δυναμικότητα του ψυχισμού μας. Έχουμε τη βεβαιότητα ότι αυτές οι πεποιθήσεις ισχύουν και μας ορίζουν, ανεξάρτητα αν μας αρέσουν ή όχι.

Ακόμα και όταν προσπαθούμε να αλλάξουμε μια πεποίθηση που δεν μας αρέσει, την έχουμε αρχικά αναγνωρίσει ως πραγματική. Η αυτο-πεποίθηση είναι κάτι σαν την ταυτότητα, ο τρόπος με τον οποίο ορίζουμε τον εαυτό μας. Κάποιος μπορεί να πιστεύει ότι ο εαυτός του είναι χοντρός, άσχημος, δειλός, αναποφάσιστος, αναβλητικός κ.ο.κ. και αυτός είναι ο τρόπος που βλέπει και ορίζει τον εαυτό του και τους άλλους μέσα από τον εαυτό του. Κάποιος άλλος αντίστοιχα, μπορεί να πιστεύει ότι είναι όμορφος, αποφασιστικός, πνευματικός, σωστός κ.ο.κ. και αυτό αποτελεί τη δική του αλήθεια μέσα από την οποία αυτό-ορίζεται και ορίζει τους γύρω του. Οι περισσότεροι κινούμαστε κάπου ανάμεσα, συμπεριλαμβάνοντας κάποια αρνητικά και κάποια θετικά στοιχεία για τον εαυτό μας.

Προφανώς, σε καμία περίπτωση δεν μιλάμε για έλλειψη αυτό-πεποίθησης αφού όλοι έχουμε κάποια συγκεκριμένη ιδέα για τον εαυτό μας. Πιο σωστή θα ήταν η έκφραση «θετική αυτοπεποίθηση» ή «αρνητική αυτοπεποίθηση». Δεν είναι μια απλή παράληψη λέξης αλλά μια εντελώς διαφορετική αντίληψη και κοσμοθεωρία. Επιπλέον, ο δυισμός που χαραχτηρίζει αυτή τη διάσταση δηλώνει ότι τα αντίθετα συνυπάρχουν αναλογικά σε κάθε περίπτωση: ο θάνατος συνυπάρχει με τη γέννηση, το φως ενυπάρχει στο σκοτάδι, το σωστό είναι η άλλη όψη του λάθους κ.λ.π. Η αντίληψη περιορίζεται από τη θέαση στην οποία επιλέγουμε να εστιαζόμαστε κάθε φορά. Η υποκειμενική εστίαση δεν αλλάζει την πραγματικότητα που είναι ουδέτερη, απλά περιορίζει τη δική μας θέαση.

Μέσα από το πρίσμα του δυισμού, όσο διευρυμένη και αν είναι η θέαση, παραμένει αντίληψη και όχι γνώση. Αν η αυτό-πεποίθηση είναι θετική, αγωνιούμε να τη διατηρήσουμε (γιατί μέσα μας συνυπάρχουν τα αντίθετα). Αν έχουμε αρνητική αυτο-πεποίθηση αγωνιούμε να την αλλάξουμε. Και οι δυο λειτουργίες, παραμένουν φοβικές, δύσκολες και πρόσκαιρες. Βασίζονται σε κινούμενα θεμέλια που κινδυνεύουν ν’ ανατραπούν ανά πάσα στιγμή.

Το δεύτερο συνθετικό της λέξης «αυτο-πεποίθηση» είναι το «αυτό» - ο εαυτός, που αντιλαμβανόμαστε μέσα από τη μορφή, τις σκέψεις, τα αισθήματα, τα βιώματα, τις αντιδράσεις και τις αλληλεπιδράσεις του στον κόσμο. Είναι σαφώς προσωρινός, φθαρτός, μεταλλάσσεται, γεννιέται και πεθαίνει. Όσο και αν επιδιώκουμε την ασφάλεια, τη σταθερότητα, τη γνώση, τη γαλήνη, δεν είναι ικανός να μας τα προσφέρει. Όσο και αν τον εμπιστευόμαστε, κάποιες φορές αποτυγχάνει, κάνει λάθη, νοιώθει χαμένος και ευάλωτος. Όση θετική αυτο-πεποίθηση και αν αποκτήσουμε, κάποιες φορές μας εκπλήσσει, πανικοβάλλεται, θυμώνει, αισθάνεται ενοχές, μετανιώνει, αδικεί, αδιαφορεί.

Τι εμπιστευόμαστε; Σε τι στηριζόμαστε; Μήπως ολόκληρος ο αγώνας του συστήματος για «απόκτηση θετικής αυτο-πεποίθησης» – εμπιστοσύνης στον εαυτό μας είναι ουσιαστικά άλλη μια ανάγκη ελέγχου, λόγω του πρωταρχικού φόβου που αισθάνεται το εγώ μπροστά στην αβεβαιότητα, το άγνωστο, την αλλαγή, το προσωρινό; Μήπως η προσπάθεια ελέγχου του εαυτού είναι η ύστατη προσπάθεια του ανθρώπου, μπροστά στην ανικανότητα να ελέγξει τη φύση, τη ζωή;

Αυτό που δεν θα σου πει ποτέ αυτό το μέρος του εαυτού σου που αντιλαμβάνεσαι και έχεις ονομάσει «εγώ» είναι ότι δεν είναι παρά ένα πολύ μικρό, φτιαχτό μέρος (η κατώτερη διάνοια) του άπειρου, δημιουργικού νου (της ανώτερης διάνοιας) που δεν περιορίζεται στον προσωρινό εαυτό σου και τα εγκεφαλικά του κύτταρα. Γιατί τότε, αναγκαστικά, θα πρέπει να του αφαιρέσεις την παντοδυναμία που τόσο απλόχερα και πρόθυμα του έχεις χαρίσει, είτε προσπαθείς να τον αλλάξεις, είτε αγωνίζεσαι να διατηρήσεις τα κεκτημένα του. Σε κάθε περίπτωση, «ο νους που έχει δημιουργήσει το πρόβλημα, δεν μπορεί και να το λύσει» (Αϊνστάιν). Κάθε προσπάθεια μέσα στο μάτριξ του εγώ, είναι προσπάθεια πλάνης, ψευδαίσθησης και υποδούλωσης του πραγματικού Εαυτού. Η μόνη α-λήθεια και ελευθερία βρίσκεται στην εν-θύμηση, όχι στις πεποιθήσεις, είτε είναι θετικές είτε αρνητικές.

Θέλω να θυμάμαι…

2009-12-31T12:38:00.003+02:00

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, οι πιο αισιόδοξοι από μας βγάζουμε τα μπλοκάκια και γράφουμε λίστες με νέους προγραμματισμούς και υποσχέσεις προς τον εαυτό μας για τη νέα χρονιά. Οι πιο απαισιόδοξοι, έχουμε παραιτηθεί από αυτή την «παιδική» λειτουργία, εξακολουθώντας όμως να ελπίζουμε στην αλλαγή, περιμένοντας να έρθει σαν «από μηχανής θεός» ή από τους άλλους.

Αργά ή γρήγορα, και οι μεν και οι δε, απογοητευόμαστε και γυρνάμε πίσω στις «παλιές καλές συνήθειες» που μας εξασφαλίζουν το γνώριμο, με την προσδοκία και την ελπίδα ότι την επόμενη φορά, την επόμενη χρονιά - υπό άλλες συνθήκες - τα πράγματα θα είναι διαφορετικά.

Ο συμβολισμός της πρώτης μέρας του χρόνου, ως ευκαιρία για μια νέα αρχή, αξίζει μόνο ως συμβολισμός. Ουσιαστικά καμία μέρα δεν διαφέρει από την άλλη. Η κάθε στιγμή μπορεί να σημαίνει μια νέα αρχή και αυτή είναι μια επιλογή που πάντα έχουμε.

Με αυτές τις σκέψεις, λέω να φτιάξω μια διαφορετική «λίστα» φέτος, που θα έχει νόημα και ουσία κάθε μέρα του χρόνου, ανεξάρτητα από τους όποιους (κατά τα άλλα θεμιτούς) εξωτερικούς στόχους ή τις προσωρινές επιθυμίες μου.

Θέλω να θυμάμαι:

… ότι ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω από μένα. Υπάρχει και θα εξακολουθήσει να υπάρχει χωρίς εμένα. Όμως μια συγκεκριμένη θέση ανήκει αποκλειστικά και μοναδικά σε μένα, που μόνο εγώ μπορώ να καλύψω. Αυτό είναι το μοναδικό χρέος μου και το εκπληρώνω αποκαλύπτοντας τον Εαυτό μου καθημερινά, όχι ακολουθώντας ή μιμούμενη άλλους.

… ότι το μέλλον, η ελπίδα, η προσδοκία είναι αβέβαιες υποσχετικές. Η δύναμη μου βρίσκεται στο παρόν (ο μόνος χρόνος που υπάρχει πραγματικά), στον οποίο έχω την ευθύνη και την επιλογή της δράσης.

… ότι η αντίληψη μου επηρεάζεται από την ορατότητα μου. Αυτό που βλέπω είναι αυτό που επιλέγω με τη σκέψη μου και αναγνωρίζω ως πεδίο όρασης μου. Το εξωτερικό είναι προβολή αυτού που υπάρχει ήδη μέσα μου.

… ότι αυτά που πρέπει να αλλάξω είναι ειδικά όσα πιστεύω ότι δεν χρειάζονται αλλαγή.

… να εντοπίζω την ενοχή γιατί αυτή με ακινητοποιεί. Δεν προχωρώ όταν δεν συγχωρώ και δεν συγχωρώ ό,τι δεν κατανοώ.

… ότι το παρελθόν παύει να υπάρχει μόνο όταν αποφασίζω να το απελευθερώσω συναισθηματικά, όχι όταν το καταπιέζω ή όταν φοβάμαι να το αντικρίζω αντικειμενικά.

… ότι η θυματοποίηση και η αυτοθυσία δεν είναι αρετές.

… ότι οι βίαιοι, επιθετικοί άνθρωποι είναι φοβισμένοι άνθρωποι.

… ότι όταν φοβάμαι δεν αγαπώ, όταν πιστεύω στην έλλειψη δεν μπορώ να δίνω και όταν αγνοώ την ουσία μου, υπηρετώ το εγώ.

… ότι θερίζω αυτά που σπέρνω. Η άγνοια αυτής της αλήθειας δεν εμποδίζει την εφαρμογή της, απλά με κρατά στο σκοτάδι και στην επανάληψη. .

… ότι η ελευθερία που αναζητώ στον κόσμο βρίσκεται μόνο στην ελευθερία από τα δεσμά του εγώ, που εγώ η ίδια έχω δημιουργήσει.

… ότι ο καθένας – και ιδιαίτερα τα παιδιά μου – έχουν επιλέξει το δικό τους μονοπάτι, το οποίο δεν μπορώ να κρίνω, να εμποδίσω, να υποδείξω ή να αλλάξω. Μπορώ μόνο να προσφέρω τα εφόδια που θα βοηθήσουν και θα συντροφεύσουν το κάθε παιδί στο δρόμο της επιστροφής του.

… ότι κάθε φορά που θυμώνω, φοβάμαι ότι θα χάσω τον έλεγχο, φοβάμαι να μετακινηθώ προς το άγνωστο, φοβάμαι να ρισκάρω.

… ότι τα εμπόδια, οι αποτυχίες και τα λάθη είναι μόνο ευκαιρίες που με διδάσκουν. Δεν έχουν καμία άλλη αξία πέρα από αυτήν. .

… ότι η πρόθεση μου έχει δημιουργική δύναμη. Παρατηρώντας ό,τι δημιουργώ, μπορώ να βλέπω την πραγματική πρόθεση μου (η οποία παραμένει κρυμμένη μόνο αν το επιλέγω).

… ότι επιλέγω να κοιμάμαι και να ονειρεύομαι πιστεύοντας ότι το όνειρο είναι η αντικειμενική πραγματικότητα. Το ξύπνημα είναι αδιαπραγμάτευτο. Επιλέγω μόνο το χρόνο που θα ξυπνήσω.

… ότι δεν υπάρχουν τυχαία γεγονότα. Υπάρχει μόνο η δική μου περιορισμένη αντίληψη που εμποδίζει την παραδοχή της σοφίας της Συνδετικής Ενέργειας.

… ότι η ενότητα, η ειρήνη, η αγάπη είναι εσωτερικές καταστάσεις που εκδηλώνονται εξωτερικά. Μπορώ να δώσω μόνο αυτά που κατέχω.

… ότι τίποτα που ανήκει σε αυτόν τον κόσμο δεν μπορεί να είναι σταθερό, αναλλοίωτο και άφθαρτο. Η γέννηση και ο θάνατος είναι διαδικασίες της ζωής με μοναδικό σκοπό τη μάθηση.

… ότι σε ό,τι προσκολλούμαι πρέπει να το χάσω, ό,τι έχω ανάγκη αποδεικνύεται ψεύτικο και ότι φοβάμαι το έλκω – όχι ως τιμωρία αλλά ως ευκαιρία απελευθέρωσης από τα δεσμά της κυριαρχίας του εγώ.

… ότι έχω χρέος ν’ αρνούμαι οτιδήποτε (πεποίθηση, κατάσταση) που μπορεί να με βλάψει. Η καλύτερη άμυνα δεν είναι η επίθεση της θέσης του άλλου αλλά η υπεράσπιση της αλήθειας.

… ότι κάθε επιθυμητή αλλαγή συμβαίνει μόνο στο επίπεδο του νου που είναι ο δημιουργός της πραγματικότητας μου. Καμία εξωτερική προσπάθεια ή αλλαγή δεν διαρκεί.

… ότι πρέπει να γίνω η αλλαγή που θέλω να δω (στον κόσμο, στους άλλους). Το συλλογικό ακολουθεί αναπόφευκτα το ατομικό.

… ότι η αλήθεια δεν χρειάζεται προσπάθεια, η αγάπη δεν απαιτεί αυτοθυσία, η ειρήνη δεν επιτυγχάνεται με τη βία. Η αλήθεια αποκαλύπτεται ότι φανερώνεται το ψέμα, η αγάπη εκδηλώνεται όταν εξαφανίζεται ο φόβος, η ειρήνη επικρατεί με την Ένωση.

… ότι η έλλειψη εμπιστοσύνης είναι μόνο μέσα μου. Όταν εμπιστεύομαι τον Εαυτό μου, τότε μπορώ να εμπιστεύομαι όλους τους ανθρώπους αλλά όχι όλα τα λόγια τους, όλες τις συμπεριφορές τους και όλες τις πράξεις τους.

… ότι μόνο το φως διώχνει το σκοτάδι. Δεν αποδυναμώνω τον εαυτό μου πολεμώντας με σκιές και φαντάσματα.

… ότι κάθε φορά που επιλέγω να μη θυμάμαι, επιλέγω να βυθίζομαι στο όνειρο που ονομάζω πραγματικότητα, αλλά είναι μόνο η δική μου υποκειμενική πραγματικότητα.

… να είμαι ευγνώμων για όλα όσα έχω και είμαι – είναι πάντα πολύ περισσότερα από αυτά που δεν έχω και πιστεύω πως δεν είμαι.

Το πολυτιμότερο δώρο

2009-12-26T09:01:00.003+02:00

Κάποιες φορές σκέφτομαι ότι θα ήταν πολύ καλύτερα αν αποφασίζαμε να κάνουμε τα παιδιά μας μετά τα σαράντα. Θα είχαμε το χρόνο και τις ευκαιρίες να ωριμάζαμε περισσότερο ως άνθρωποι, να μαθαίναμε λίγο καλύτερα τον εαυτό μας, θα δημιουργούσαμε πιο αρμονικές σχέσεις, προτού αναλάβουμε τον σημαντικότερο ρόλο της ζωής μας.

Μετά κοιτάω γύρω μου και καταλαβαίνω ότι αυτό δεν είναι θέμα βιολογικής ηλικίας. Κάποιοι από μας ενηλικιωνόμαστε στα τριάντα, άλλοι στα πενήντα και άλλοι ποτέ. Άλλωστε, τις σημαντικότερες και ουσιαστικότερες αποφάσεις της ζωής μας, τις παίρνει ακόμα για μας η κοινωνία, τα έθιμα, οι κάθε λογής εξωτερικές προσταγές.

Λυπάμαι που ακόμα δεν έχουμε καταλάβει ότι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα μας ως ανθρωπότητα, το πολυτιμότερο «περιουσιακό» μας στοιχείο ως κοινωνία, ο πιο ισχυρός «πόρος» ενέργειας είναι τα παιδιά μας. «Πώς δεν το έχουμε καταλάβει», σαν να ακούω τις πρώτες αντιδράσεις, «για τα παιδιά μας δεν τα κάνουμε όλα; Δεν δουλεύουμε για τα παιδιά μας, δεν αποταμιεύουμε για τα παιδιά μας, δεν φροντίζουμε για τις ανάγκες τους, τη μόρφωση τους, την υγεία τους, τη συναισθηματική τους ασφάλεια, το μέλλον τους;»

Γι’ αυτό λυπάμαι! Γιατί ακόμα δεν έχουμε καταλάβει τίποτα! Είναι δυνατόν να μην έχουμε ακόμα δει ότι όλ’ αυτά δεν είναι αρκετά – δεν ήταν ποτέ – ότι όλα όσα προσφέρουμε «στα παιδιά μας» και ακόμα τόσα, δεν θα είναι ποτέ αρκετά; Ποιες αποδείξεις ακόμα χρειαζόμαστε για να πειστούμε ότι δημιουργούμε αλαζονικά, απαιτητικά, ανασφαλή, ανικανοποίητα και δυστυχισμένα παιδιά; Πότε έγινε ο κόσμος καλύτερος, οι άνθρωποι πιο ευτυχισμένοι, οι σχέσεις πιο αρμονικές επειδή οι άνθρωποι είχαν πρόσβαση σε καλύτερα και περισσότερα;

Η δική μου ευχή γι’ αυτά τα Χριστούγεννα είναι να καταφέρουν οι άνθρωποι στο εξής να δίνουν το μοναδικό δώρο που αξίζει και που κάθε παιδί θα ήθελε να είχε πάνω απ’ οτιδήποτε άλλο: ισορροπημένους εσωτερικά, ευτυχισμένους, ικανοποιημένους και ολοκληρωμένους ανθρώπους ως πρότυπα. Είναι το μοναδικό δώρο που χρειάζονται τα παιδιά μας (και έχουν δικαίωμα σε αυτό από τη στιγμή που αποφασίζουμε να τα φέρουμε στον κόσμο) και το μόνο που σπάνια διεκδικούμε για αυτά – γιατί πρέπει να το διεκδικήσουμε πρώτα για τον εαυτό μας.

Τόσο λίγο γνωρίζουμε τον εαυτό μας (κι ας λέμε ότι παρακινούμαστε από τις «καλύτερες προθέσεις» μας) που πιστεύουμε ότι τα παιδιά αρχίζουν να καταλαβαίνουν και να επικοινωνούν μετά τα τρία, όταν αρχίζουν να μιλούν ή πολύ αργότερα, όταν αρχίζουν να αναπτύσσουν κριτική σκέψη. Η αλήθεια πόρρω απέχει από αυτές τις πεποιθήσεις.

Μετά τα τρία, η οντότητα παγιδεύεται σταδιακά στους λαβυρίνθους του Εγώ, καθώς εκπαιδεύεται και αρχίζει να χτίζει την ταυτότητα της. (Πολύ αργότερα στη ζωή του το άτομο, θα γκρεμίσει συνειδητά αυτή την ταυτότητα, αν έχει την τόλμη και το θάρρος να το κάνει.) Παγιδεύεται λόγω εκπαίδευσης, λανθασμένα και αποκλειστικά, στις λειτουργίες του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου: την ανάλυση, την κριτική, την κατάταξη, τη δυαδικότητα, τους αριθμούς, τα γράμματα, τη σύγκριση κ.λ.π.

Με άπλετη βοήθεια από μας οι οποίοι μεγαλώνουμε παιδιά και το σύστημα που τα εκπαιδεύει «επάξια», αυτά ξεχνούν ν’ αντιλαμβάνονται και να επικοινωνούν με τις λειτουργίες που τα συντρόφευαν τους μήνες της κύησης και τα πρώτα (περίπου τρία) χρόνια της ζωής τους: την ενέργεια που συνδέει τα πάντα μεταξύ τους, τη σύνθεση, τη διαίσθηση, τη φαντασία, το παρόν, την τελειότητα της ύπαρξης τους κ.λ.π.

Είναι μια γλώσσα που οι ίδιοι δεν κατανοούμε, έχουμε προ πολλού ξεχάσει και δεν εμπιστευόμαστε. Πώς είναι δυνατόν να επικοινωνήσουμε με το βρέφος ή το μικρό παιδί μας; Είναι προτιμότερο να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι δεν καταλαβαίνει, ότι μπορούμε να κρυφτούμε από αυτό, να το ξεγελάσουμε με τα επιφανειακά χαμόγελα και την επιδερμική ηρεμία μας, να το χειραγωγήσουμε με τη συμπεριφορά, τα λόγια και τα «πρέπει» μας.

Όμως αντιλαμβάνεται τα πάντα, ακόμα και αυτά που «δεν αφήνουμε να περνάνε» στο παιδί. Ειδικά αυτά! Γιατί το έμβρυο, το βρέφος, το μικρό παιδί, βρίσκεται ακόμα συνδεδεμένο με την Πηγή που το δημιούργησε, με το πνεύμα που κατοικεί μέσα του, «διαβάζει» την γλώσσα του σύμπαντος, την ξεχασμένη γλώσσα του σύμπαντος: τη γλώσσα της πρόθεσης. Διαβάζει τα αισθήματα – τα πηγαία αισθήματα που πάντα δηλώνουν την αλήθεια μας. Νοιώθει τις κρυμμένες επιθυμίες, τους κρυμμένους φόβους, τις ενοχές και τα εσωτερικά κενά μας. Επικοινωνεί με τρόπους που έχουμε σταματήσει να παρατηρούμε γιατί είμαστε πολύ απασχολημένοι με τις λέξεις μας. Γνωρίζει ότι τα σημαντικά είναι λίγα και απλά, και δεν ανήκουν σε αυτόν τον κόσμο της μορφής, της επιφάνειας, των «πρέπει» και του φαίνεσθαι.

Πότε θα μάθουμε (ξανά) εμείς αυτή τη γλώσσα που δεν έχει διάλεκτο, χώρα προέλευσης ή ιστορία εθνική, για να μπορούμε αληθινά να επικοινωνούμε με τα παιδιά μας, να διδασκόμαστε από αυτά και να τα βοηθάμε ουσιαστικά στο δρόμο τους; Άλλωστε, δεν ενώνει τους ανθρώπους ο βαθμός συγγένειας αλλά η αγάπη, στο βαθμό που ο καθένας κατανοεί βιωματικά την έννοια της.

Ένα παιδί γνωρίζει αμέσως ότι η μητέρα του είναι στεναχωρημένη ή φοβισμένη, ότι ο πατέρας του νοιώθει ανικανοποίητος ή παγιδευμένος. Αντιλαμβάνεται αμέσως τις πραγματικές διαθέσεις των γύρω του. Ξέρει από τη φύση του την κατανόηση, τη συμπόνια, τη συγχώρεση, την αγάπη, την ενότητα με τα πάντα, την αρμονία – αν του επιτρέψουμε να «αναπνεύσει» (καθόλου τυχαίο δεν είναι που πολλά παιδιά σήμερα υποφέρουν από άσθμα και άλλα αναπνευστικά προβλήματα), να εξελιχθεί με σεβασμό και φυσικότητα.

Δεν χρειάζεται πολλά το ίδιο. Χρειάζεται πολλά από μας. Πόσο διατεθειμένοι είμαστε να κάνουμε «τα πάντα» για τα παιδιά μας; «Τα πάντα» είμαστε εμείς, ξεκινούν από μας και βρίσκονται μέσα μας, πουθενά αλλού. Τα υπόλοιπα είναι απλά εφόδια για το δρόμο του. Όμως πώς να πορευτεί χωρίς τις βάσεις, χωρίς τον εαυτό του; Πού να στηριχθεί χωρίς τα θεμέλια που θα το κάνουν δυνατό, αλώβητο, σίγουρο να αντιμετωπίσει κάθε πρόκληση που θα βρεθεί στο δρόμο του;

Εμείς τι κόσμο σχεδιάζουμε χωρίς να επενδύουμε στα παιδιά μας, χωρίς την προθυμία να τους χαρίζουμε ότι πολυτιμότερο έχουμε επειδή τ’ αγαπάμε; Τον Εαυτό μας.

Αυτογνωσία: μια λέξη, πολλές ερμηνείες

2009-12-18T09:45:00.004+02:00

Οι λέξεις δεν έχουν μια αντικειμενική ερμηνεία και έννοια. Ο καθένας δίνει σ’ αυτές την ερμηνεία που ταιριάζει με τις απόψεις, τις ανάγκες και τις προθέσεις του, αυτήν που ανταποκρίνεται στις συνθήκες της ζωής του, το χρόνο και τον πολιτισμό που τις χρησιμοποιεί. Μια τέτοια, μοντέρνα, παρεξηγημένη ίσως, λέξη είναι η «Αυτογνωσία».

Για την ψυχανάλυση, «Αυτογνωσία» σημαίνει θεραπεία. Ο ασθενής, με τη βοήθεια και την καθοδήγηση του ψυχαναλυτή (ψυχίατρου ή ψυχολόγου), προσπαθεί να ανακαλέσει από το υποσυνείδητο (όπου είναι θαμμένα και καταπιεσμένα), παρελθοντικά βιώματα στην επιφάνεια, με σκοπό να ανακαλύψει τις αιτίες των προβλημάτων του. Η ψυχανάλυση ενδιαφέρεται για το «γιατί» και ο κύριος χρόνος με τον οποίο ασχολείται είναι το παρελθόν.

Αν και η διαδικασία αυτή μπορεί να προσφέρει κάποια ανακούφιση και κάποιες απαντήσεις, παραμένει υπερβολικά μακροχρόνια, κουραστική και αντι-οικονομική (όχι μόνο χρηματικά αλλά χρονικά και ενεργειακά). Είναι αμφίβολο αν η ανακάλυψη των αιτιών, μεταβάλλει τη θεώρηση της ζωής, την αρρωστημένη-νευρωτική στάση ζωής. Δημιουργείται μια σχέση εξάρτησης μεταξύ ασθενή και γιατρού, καθώς δεν επιτυγχάνεται αυτό-ψυχανάλυση και αυτοϊαση του πάσχοντα.

Στην άλλη πλευρά, της σημερινής «fast-food» εποχής, που αναζητά «λύσεις τώρα» και ενδιαφέρεται για γρήγορα αποτελέσματα, η Αυτογνωσία αποκτά άλλη έννοια. Ονομάζεται «coaching» και σ’ αυτό ανήκουν οι νέες τάσεις «θετικής σκέψης» της Νέας Εποχής (τύπου «Το Μυστικό»). Το «coaching» ασχολείται κυρίως με το μέλλον, σε μια προσπάθεια αλλαγής της συμπεριφοράς του πελάτη με σκοπό την επιτυχία των στόχων και των επιθυμιών του. Είναι μια ταχύτατη διαδικασία (από μια έως πέντε συνεδρίες) που ασχολείται με ειδικά και συγκεκριμένα θέματα που ο πελάτης θεωρεί ότι χρειάζεται. Ο «coach» (σε ελεύθερη μετάφραση «προπονητής»), προτείνει καταλληλότερες συμπεριφορές και υποδεικνύει στον πελάτη του τι πρέπει να κάνει πράξη.

Τα όποια αποτελέσματα ή λύσεις είναι επιφανειακά και βραχυπρόθεσμα. Ο πελάτης ελάχιστα γνωρίζει τον εαυτό του, ενώ προσπαθεί να αλλάξει τη ζωή του, δημιουργώντας και πάλι μια σχέση εξάρτησης με τον «προπονητή» - ειδικό, τον οποίο χρειάζεται για να τον καθοδηγεί και να του υποδεικνύει σωστούς τρόπους λειτουργίας και συμπεριφοράς.

Ανάμεσα στις δυο αυτές γραμμές σκέψης (με τις πολλές μεθόδους και σχολές τους η κάθε μία), υπάρχει και μια άλλη έννοια της «Αυτογνωσίας», όχι τόσο ευρέως διαδεδομένη ούτε τόσο στη μόδα όπως τις άλλες δυο... όχι χωρίς λόγο. Δεν είναι θεραπεία γιατί δεν υπάρχει ασθενής, ούτε υπόδειξη αφού κανείς δεν μπορεί να είναι «ειδικός» στη ζωή κανενός. Είναι διδασκαλία και οι «συνεδρίες» είναι μαθήματα, στα οποία ο δάσκαλος παραμένει ταυτόχρονα μαθητής, σε μια μοναδική σχέση που δημιουργεί με τον κάθε μαθητή του. Είναι μια κοινή πορεία μάθησης, ανακάλυψης, ωρίμανσης, με σκοπό την ελευθερία και την ανεξαρτησία του μαθητή, από το φόβο και τους περιορισμούς του, αλλά και από το δάσκαλο, καθώς ανακαλύπτει τη δική του εσωτερική καθοδήγηση.

Βασικός χρόνος εστίασης το παρόν, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται με τρόπο δημιουργικό, το παρελθόν (με τους ήδη υφιστάμενους προγραμματισμούς) και το μέλλον (ως προβολή των αποφάσεων του παρόντος). Ο δάσκαλος προσφέρει τα εργαλεία που θα βοηθήσουν το μαθητή να γνωρίσει άγνωστες πτυχές του εαυτού, τον τρόπο λειτουργίας, τις πραγματικές προθέσεις, την αθέατη πλευρά του εαυτού του. Τα μαθήματα αφορούν περισσότερο το «αισθάνεσθαι» παρά το «σκέπτεσθαι», το «είναι» παρά το «έχειν, την πράξη παρά το σχεδιασμό, τη βιωματική παρά την νοητική κατανόηση και την ενεργοποίηση του δεξιού ημισφαιρίου του εγκέφαλου παρά την υπερφόρτωση του ήδη φορτωμένου από πληροφορίες αριστερού ημισφαιρίου.

Τα μαθήματα της Αυτογνωσίας έχουν κεντρικό άξονα την αντικειμενική, δημιουργική αυτό-παρατήρηση, στην οποία εκπαιδεύεται ο μαθητής. Το άτομο αντιμετωπίζεται ολιστικά, καθώς τα διάφορα θέματα που τον απασχολούν δεν είναι ανεξάρτητα ή διαφορετικά μεταξύ τους, αφορούν δε όλα τα επίπεδα της ύπαρξης (σώμα – νους – πνεύμα). Η διαδικασία περιλαμβάνει τα στάδια της αναγνώρισης, της κατανόησης, της αποδοχής και τελικά της επιλογής που ο μαθητής κατακτά με την ελεύθερη (πλέον) βούληση του συνειδητού ενήλικα.

Τα μαθήματα της Αυτογνωσίας αποτελούν «μόνο» εφόδια, θέτουν τις βάσεις πάνω στις οποίες ο διαβάτης της ζωής πορεύεται στο μοναδικό ταξίδι που αξίζει να κάνει ο κάθε άνθρωπος… Το ταξίδι προς τον Εαυτό του. Ο μαθητής παραμένει απόλυτα ελεύθερος να χρησιμοποιήσει, στο βαθμό που ο ίδιος επιλέγει, τα εργαλεία που δίνονται καθώς και τη βιωματική – διαισθητική γνώση του δασκάλου, ο οποίος δεν ενδιαφέρεται για αιώνιους μαθητές ή οπαδούς, αλλά συμβάλλει στη δημιουργία ανεξάρτητων, ελεύθερων ανθρώπων, απόλυτα ικανών να αντλήσουν τη γνώση και τη σοφία που ενυπάρχει στον καθένα.

Δεν μοιάζει με την παραδοσιακή μέθοδο της ψυχανάλυσης, ούτε με την πιο «in» μέθοδο του «coaching». Ενώ συνδυάζει κάποια από τα χαραχτηριστικά των δυο σχολών, είναι πολύ πιο ολοκληρωμένη και ουσιαστική οδός γιατί δεν ανήκει σε κανένα σύστημα ούτε έχει δεσμεύσεις θεωρητικές, ιδεολογικές, κοινωνικές, πολιτισμικές. Οι λύσεις, που ο μαθητής ανακαλύπτει μόνος του είναι μόνιμες, η γνώση είναι βιωματική, η θέαση γίνεται σφαιρική, η δράση γίνεται συνειδητή, ο νους γαληνεύει και η ζωή αποκτά νόημα και σκοπό. Το «πώς» ξεκαθαρίζεται χωρίς προσπάθεια και έλεγχο, με τη μετατόπιση της συνειδητότητας. Το «γιατί» αποκτά πραγματικό νόημα και το παρόν γίνεται ο μόνος πραγματικός χρόνος που υπάρχει.

Είναι αναμφίβολα ένας δρόμος χωρίς επιστροφή, αφού ο περιοριστικός τρόπος σκέψης δεν είναι πλέον δυνατός καθώς η συνείδηση αρχίζει να «ξυπνάει» από την ‘εν υπνώσει’ κατάσταση όπου βρισκόταν. Η δημιουργική φαντασία απελευθερώνεται, η δημιουργικότητα, η διαίσθηση, η έμπνευση αναπτύσσονται. Τα οφέλη είναι πολλά και συνεχή, καθώς ο μαθητής αποκτά καινούργια σχέση με τον εαυτό του, τους γύρω του, τον κόσμο στον οποίο ανήκει.

Θεωρείται δύσκολο αρχικά, όπως κάθε τι καινούργιο που αξίζει, αφού ξεβολεύει την παγιωμένη, παθητική στάση ζωής που έχουμε εκπαιδευτεί να ακολουθούμε. Τα «δώρα» είναι εξίσου εντυπωσιακά, μοναδικά και πολύτιμα αλλά τα ανακαλύπτει κανείς μόνο όταν αποφασίσει να πορευτεί βιωματικά (και όχι νοητικά) στο δρόμο αυτό. Είναι ο δρόμος προς την ελευθερία, την αλήθεια, την κατανόηση, τη συμπόνια, το σεβασμό, την πραγματική αγάπη.

Είμαστε δημιουργοί της πραγματικότητας μας και ενόσω επιλέγουμε να το αγνοούμε αυτό, μεταθέτοντας την ευθύνη της ζωής μας κάπου αλλού ή σε κάποιον άλλον, θα παραμένουμε περιορισμένοι, δέσμιοι των πεποιθήσεων μας και των οποιωνδήποτε «εχθρών» έχουμε ορίσει ως δυνάστες της ζωής μας… ανεξάρτητα από την ερμηνεία που δίνουμε στη λέξη Αυτογνωσία.